Five-Seven-Five

Share

O mega, don’t mourn!
You shall surely be reborn
as a new Alpha.[]

<<<>>>

Because nobody
is perfect, I am so glad
I am… Nobody. []

<<<>>>

From the crescendo
of pines and the old ruins
comes my silent song. []

<<<>>>

I shall forget you
every new day, really means
I’ll remember you. []

<<<>>>

The male nightingale
some nights does not come to sing,
but some it sings twice.[]

Aris Adanis

10 thoughts on “Five-Seven-Five”

  1. Kαλέ μου ποιητή, σε όποια γλώσσα κι αν γράφεις….
    “Αλήτισες οι
    λέξεις θρυμματίζουν την
    άλω του κενού!”
    για να μιλήσω κι εγώ με τη μικρή ποιητική φόρμα, που τόσο εύστοχα ρέει στις δημιουργίες σου…
    τζ

  2. Αλ-λή-τισ-σες οι
    λέ-ξεις θρυμ-μα-τί-ζουν την
    ά-λω του κε- νού.
    Αγαπητή μου Τζένη, “έκλεψες την μικρή μου παράσταση”! Άμα σου πω ότι αυτό το χάι-κου μου αρέσει πιο πολύ από όλα τα δικά μου, τι έχεις να πεις;
    Πάντως ό,τι και να πεις, μη πεις ότι το λέω υποκριτικά. Λέω την αλήθεια. Ρώτα κι άλλους.
    Ο εν Διασπορική -και όχι μόνο- φίλος σου,
    Άρις
    ΥΓ Σου άρεσε ο τίτλος όπως τον έφτειαξε ο Ιάκωβος; Εγώ τον βρήκα πολύ καλαίσθητο και πολύ έξυπνο. Όλοι ξέρουμε πόσο μετράει ένας τίτλος!

  3. Αρι μου, δεν ήθελα να “κλέψω” τίποτα, να προσφέρω, ήθελα μόνο, μια ρανιδα ποίησης στα τόσα όμορφα, που γράφονται, που ακούγονται…που φιλοτεχνούνται γενικώς, στις σελίδες της Διασπορικής, σ’ευχαριστώ πολύ, πάντως.
    Πράγματι ο τίτλος είναι εμπνευσμένος και ευφάνταστος! Εύγε Ιάκωβε, μας εμπνέεις με τις ιδέες σου!!

  4. Αγαπητέ Άρη, μου άρεσαν ιδιαίτερα τα παρακάτω τρίστιχά σου:
    1. Because nobody
    is perfect, I am so glad
    I am… Nobody. []
    Εδώ η φιλοσοφία της ρήσης “nobody is perfect”, δένεται τέλεια με την άποψη του ανθρώπου που διακρίνεται για την ταπεινωσύνη του. Ταυτίζομαι απόλυτα μαζί σου.

    2. Στο τρίστιχο:
    I shall forget you
    every new day, really means
    I’ll remember you. []
    αναδύεται κατ’ επανάληψη η ωριμότητα του ποιητή μέσα από την αρνητικότητα που στεφανώνεται τελικά, με τη δόξα της παντοτινής αφοσίωσης.

    Ωραία δουλειά!

  5. Αγαπητή μου Πιπίνα, Σε ευχαριστώ για τα λόγια σου. Ο Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος (Σαχάρωφ, γεννήθηκε στη Μόσχα το 1896 και εκοιμήθη το1993), είναι ο ιδρυτής της Ιεράς Μονής του Τιμίου Προδρόμου, στο Έσσεξ της Αγγλίας, που είναι η μόνη μικτή Μονή (Με μοναχούς και μοναχές). Στο βιβλίο του με τίτλο “Οψόμεθα τον Θεόν, καθώς έστι”, σε κάποιο σημείο στο κεφάλαιο περί Μετανοίας γράφει τα εξής, άκρως εντυπωσιακά:
    Ο Θεός είναι Ταπείνωσις. Ουδέν ακάθαρτον, τουτέστιν υπερήφανον*, άπτεται Αυτού. Η υπερηφανία* είναι σκότος απαίσιον, ο αντίπους της θείας Αγαθωσύνης. Η υπερηφανία* είναι η αρχή του κακού, η ρίζα πάσης τραγωδίας, ο σπορεύς του μίσους, ο αφανιστής της ειρήνης, αντικειμένη εις την τάξιν, ην εθέσπισεν ο Θεός. Η υπερηφανία* είναι εκείνο το “σκότος το εξώτερον”, εν τω οποίω, διαμένων ο άνθρωπος, αποχωρίζεται από του Θεού της αγάπης. “Οι άνθρωποι… ηγάπησαν το σκότος”.
    Κι εγώ αγωνίζομαι να ξε-αγαπήσω αυτό το σκότος. Δεν τα καταφέρνω, αλλά προσπαθώ. Είναι πολύ δύσκολο.
    Σε κάποιο στίχο μου κάνω μια απολογία:
    “Όταν σε έψαχνα
    τις νύχτες στα σκοτάδια,
    δεν έψαχνα για σένα,
    αλλά για νύχτα και σκοτάδι”
    Άρις
    ΥΓ *Υπερηφανία= εγωισμός, φιλαυτία, αλαζονεία. Χωρίς να είμαι θρησκόληπτος δέχομαι αυτές τις απόψεις του Σωφρονίου και νομίζω ότι αξίζει να προσπαθώ να τις ενστερνιστώ. (Δύσκολο!)

  6. Αγαπητέ μου Άρη, με πολύ ενδιαφέρον διάβασα το κείμενό σου, κυρίως γιατί η ερευνητική σου ματιά επεκτείνεται σε κείμενα και γραφές σοφών ανδρών, άσχετα με το πεδίο στο οποίο ανήκουν. Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει κάτι από τις σοφές καταθέσεις του Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου, του οποίου όμως το όνομα έχω ακουστά. Σέβομαι το γεγονός, ότι από την έποψη της ιερατικής του ιδιότητας, αναλύει λέξεις που αποδίδουν θλιβερές ιδιότητες και τις συνέπειές τους-πάντα στον άνθρωπο. Προσωπικά έχω ασχοληθεί με το περιεχόμενο της έννοιας της υπερηφανίας, φιλαυτίας, εγωϊσμού, απολυτικότητας και άλλων συνωνύμων τους, καθώς η έννοια ή η παρεμφερής έννοια αυτών, αποδίδεται ως χαρακτηριστικό του ανθρώπου. Σε πολλά από τα γραπτά μου (ποίηση ή πεζό λόγο) ασχολούμαι με ετούτες τις χαρακτηριστικές ιδιότητες, καθώς όλοι μας ενδιαφερόμαστε για τον συνανθρωπο και για τις συνέπειες που απορρέουν από τον χαρακτήρα του ή από τη συμπεριφορά του. Περιφερόμαστε αέναα ανάμεσα στους συνανθρώπους μας και τα “κουσούρια” όλων μας, επηρεάζουν αλλήλους… Σε κάποιους, παλιά γραμμένους στίχους μου λέω….

    “Ίσως δεν ανήκω στους δίπλα
    ή… στους απέναντι… ή σ’ εκείνους
    που βαδίζουν στο δρόμο.
    Ίσως ανήκω στο χώρο μεταξύ ουρανού και γης
    αφού αισθάνομαι να αιωρούμαι
    παίζοντας με τις χίμαιρες, μιλώντας στα πτηνά
    που απαξιούν να μιλήσουν στον άνθρωπο,
    ίσως γιατί δεν ενδιαφέρονται να σπαταλούν
    το χρόνο τους με όντα
    που ανήκουν σ’ άλλη μερίδα τ’ ουρανού…
    Ύστερα απ’ όλα αυτά, θεωρώ
    ότι καταδικάστηκα ερήμην
    για τις ιδιαιτερότητές μου
    από εκείνους του … “stream’!
    “Το είδος μου τείνει ν’ απολείπει;”
    Ίσως εγώ ακολουθώ την ανάγκη μου
    της αγάπης για την ερημιά!”

    Με εκτίμηση
    Πιπίνα

  7. Αγαπητή μου Πιπίνα, μια και αναφερθήκαμε στο Σωφρόνιο, το νόημα των στίχων σου περιλαμβάνεται σχεδόν σε όλα τα κεφάλαια του βιβλίου του σοφού ιερωμένου, που περιγράφει τον εαυτό του, τους προβληματισμούς του πριν και μετά το σημείο, όπου… “ανακάλυψε” την προσευχή. Πολύ παραστατικοί αυτοί οι στίχοι σου και η ύπαρξη της αγάπης μέσα στην ψυχή μας. Είναι γεγονός ότι ο καθένας μας βλέπει την ύπαρξη με το δικό του “

  8. (Συνέχεια προηγουμένου σχολίου…)
    …με το δικό του “eye of the beholder”. Κάποτε ο Καζαντζάκης γνώρισε σε ένα πλοίο ένα νεαρό που του μιλούσε για τη ζωή και του έλεγε ένα σωρό πράγματα για τα οποία διαφωνούσε ριζικά ο συγγραφέας. Μη θέλοντας να τον προσβάλει του απάντησε με την εξής χαρακτηριστική φράση: “Μάλλον έχετε δίκιο γι αυτά που πιστεύετε. Απλώς τα βλέπετε από άλλο… πάτωμα”.
    Η “υπερηφανία” δεν μας επιτρέπει να εξετάσουμε και την άποψη του άλλου. Εκεί είναι το μυστικό κατά το δικό μου eye of the beholder. Και για να φτάσουμε και στον “κοντό ψαλμό αλληλούια” των Εκλογών στην Ελλάδα, και να κάνουμε πράξη τις συνισταμένες των όσων μαθαίνουμε, έχω αρχίσει να λέω στους φίλους μου: Δείξτε μου ένα πολιτικό που δεν πάσχει από “υπερηφανία” να πάω να τον ψηφίσω … μονοκούκι.
    Ευχαριστώ για την ωραία συζήτηση.
    Με την εκτίμηση και τους χαιρετισμούς μου
    Άρις

Comments are closed.