The Melancholy of Love

Share

Love always dwells in melancholy
but oft-times saddens itself even more
from the fear of a loss caused by folly
and of a heart that the Fates forswore.

In the face of love’s utmost potion,
the melancholy of a feeling so true
may lead you to seek that emotion
but it’s sadness and grief you enschew.

Love seems both so earthly and holy
like the very first flight of a dove,
but for a tinydrop of melancholy
I would offer you the whole of my love. []

maiden of the isleAris Adanis
“The Maiden of the Isle”
Translated by Marilyn Tate Adanis

background painting
by Maria Yaloumi
titled “Togetherness”

13 thoughts on “The Melancholy of Love”

  1. Στην μελαγχολία του φθινοπωριάτικου πρωινού, ήρθε σαν “πέταγμα περιστεριού” η “μελαγχολία του έρωτα”…Υπάρχει μια λεπταίσθητη ισορροπία, στη μετάφραση, που αφήνει τη γεύση ενός γλυκού πόνου, στη μνήμη του έρωτα…υπέροχο ποίημα!
    Είσαστε ένα “αχτύπητο” δίδυμο στην ποίηση ,Άρι και Marilyn!

  2. Αγαπητή μου Τζένη, πάντα πρώτη να πεις την καλή σου κουβέντα. Σε ευχαριστώ παρα πολύ. Και βέβαια θέλω να ευχαριστήσω τον Ιάκωβο, γι αυτή την έκπληξη. Άνοιξα το Diasporic όπως κάνω κάθε πρωί και -ώ του θαύματος- βλέπω έναν τίτλο που… κάτι μου θυμίζει. “Κοίτα σύμπτωση”, λέω μέσα μου. “κι άλλος έχει βάλει τον ίδιο τίτλο σε ποίημά του”. Ψάχνω για το όνομα του εν πνεύματι συναδέλφου και διαβάζω… Adanis. Τελικά, εμείς που έχουμε ως ενασχόληση το γράψιμο, με κάτι τέτοιες λεπτομέρειες χαιρόμαστε. Δεν περιμένουμε να κερδίσουμε το λαχείο. Η συμμετοχή μας και η καλή κουβέντα αποτελούν ισχυρά… “ισοδύναμα” χαράς.
    Όσον αφορά στη μελαγχολία της αγάπης πιστεύω, ότι αν λείπει δεν θα είναι πραγματική αγάπη. Γιατί την πραγματική αγάπη πάντα θα φοβάσαι μην τη χάσεις. Αυτή δε η μελαγχολία δεν είναι δυσάρεστο συναίσθημα. Γι αυτό κι όσοι αγάπησαν είναι πολύ τυχεροί. Πολύ πιο τυχεροί από αυτούς που αγαπήθηκαν.
    Με την αγάπη μου
    Άρις

  3. Μ’αρέσει ο στίχος ” η αγάπη μοιάζει τόσο γήινη, όσο και ιερή μαζί.” Έρχεται σαν απάντηση στον στίχο ” Για μια μικρή σταγόνα μελαγχολίας θα σου την πρόσφερα ολόκληρωτικά.” Μήπως η μελαγχολία έρχεται σαν αναγνώριση της απόστασης αυτών των δύο δυναμικών πόλων, που αποτελούν το DNA της ύπαρξής μας; Μήπως ο πόνος αυτής της αλήθειας ( εδώ εκφράζεται σαν μελαγχολία) ασυνειδητοποίητα προσφέρεται σαν αντίδοτο για το αδύνατο της απόλυτης κατάκτησής της; Η πραγματική αγάπη, αγγίζει το Θείο.
    Μου αρέσει το ποίημα σου, Αρι. Έχει βάθος.
    Απάντώ από την ιερή Πόλη των Αθηνών, που την αναπνέω και την απολαμβάνω με συγκίνηση.
    βάνα

  4. To ξαναδιαβάζω και θαυμάζω, και πάλι, τη δομή του, τις λέξεις που εκφράζουν λεπτές ισορροπίες και το μήνυμα.
    Υπέροχο, και πάλι!

  5. Καλημέρα Βάνα, ο στίχος και το σχόλιό σου ταιριάζουν με το σημερινό Φθινοπωριάτικο καιρό της Αθήνας, αλλά και όλης της Ελλάδας. Φέτος ο χρόνος ξαναέχει 4 εποχές, όπως τις ζούσαμε μικροί, κι αυτό είναι κι ένα αισιόδοξο μήνυμα, για όσους αντλούν οπτιμισμό από τις θύμησες, τη συνύπαρξη και την επικοινωνία.
    Σου εύχομαι να περάσεις πολύ όμορφα και να χαρείς. Σε ευχαριστώ για το ευγενικό σχόλιό σου.
    Άρις

  6. Δέσποινα καλημέρα. Επειδή ξέρω από τη δική σου ποίηση, ότι με λίγες λέξεις υποβάλλεις πολλά μηνύματα, σκέψεις, εικόνες διδάγματα, τώρα που τελειώνει ο Σεπτέμβριος και αρχίζει ο Οκτώβριος, σου θυμίζω και δυο χάι-κου από το βιβλίο μου “Μια εικόνα χίλιες λέξεις- Χάι-κου για τους μήνες”:
    1/ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
    Πρωτοσταλάζει,
    Η αμμουδιά αδειάζει
    κι αργοχαράζει…[]

    2/ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
    Αγάπη πρώτη
    κι αναθυμάμαι ότι
    έβρεχε νιότη.[]

    Σε ευχαριστώ παρα πολύ, Άρις

  7. Αγαπητέ μου Άρη σε συγχαίρω και τη σύντροφό σου, για τη μετάφραση των πολύσημων στίχων σου… Θα μου επιτρέψεις να προσθέσω μερικούς στίχους από την ποιητική μου συλλογή, “Λογάρια Αγάπης”, που εκδόθηκε το 2008:
    “Ποιο είναι το χρώμα σου / Αγάπη; / Της ίριδας τα χρώματα μελετώ…/ Της Δύσης το τριανταφυλλί/ γλυκούτσικο, βελούδινο/ της πανηγυρικής χαράς,/ δεν είναι το δικό σου./ Με κάνει να μελαγχολώ/ στου μωβ τις αποχρώσεις/ συμβόλου της απώλειας,/ της θλίψης, της μετάνοιας…/ ……. ΄’Ομως…/ ψάχνοντας για το χρώμα σου/ ξεπέρασα την ίριδα,’ ω, αγάπη!”… “Πολύμορφη, πολύχρωμη, γλυκιά, πικρή αγάπη!..” Θέλω να σε συγχαρώ και πάλι για την ποιητική σου Συλλογή και την Maria Yaloumi, για την αξιόλογη δουλειά της (το πολύ όμορφο ειδύλλιακό τοπίο) , στο εξώφυλλο. Τα συγχαρήτήριά μου σε όλους και καλή συνέχεια!

  8. Αγαπητή μου Πιπίνα, είναι γεγονός ότι τώρα “Η μελαγχολία της αγάπης”, με το στίχο σου πήρε και το χρώμα που της ταιριάζει.
    Σε ευχαριστώ πολύ και ανταποδίδω τα εύσημα.
    Είναι πολύ ωραία όλα αυτά και το κυριότερο είναι πολύ ανθρώπινα, γιατί αποτελούν το συνοπτικό καταστάλαγμα και τη συνισταμένη της ζωής μας.
    Άρις

  9. Τι όμορφο ποίημα! Η μελαγχολία της αγάπης, γλυκιά, βγαλμένη από περισυλλογή, ανάγκη, σιωπή …Μια μελαγχολία, σφραγίδα ίσως του αληθινού έρωτα.

  10. Όταν οι ποιητές σχολιάζουν τα σχόλια για στίχους, τα σχόλια είναι νέοι στίχοι, τις πιο πολλές φορές, και αλληλοσυμπληρώνονται.
    Σε ευχαριστώ πολύ Ελένη. Ο καθένας για την αγάπη και για την ποίηση δίνει το δικό του ορισμό και όλοι είναι σωστοί. Ακόμα κάποιοι δίνουν περισσότερους του ενός ορισμούς. Κι έτσι τελικά κανείς δεν μπορεί να δώσει με σιγουριά τον ορισμό της αγάπης. (Ούτε της ποίησης).
    Κι έτσι, ενώ ο αρχικός τίτλος αυτού του ποιήματος ήταν ” Η αγάπη είναι μελαγχολική”, μετά τα σχόλια των φίλων ποιητών της Διασπορικής, αν έγραφα τώρα αυτό το ποίημα στα Ελληνικά θα του έδινα τον τίτλο: “Η αγάπη είναι… ‘και’ μελαγχολική”. Εκτός όλων των άλλων, δηλαδή.
    Αλλά να πω και κάτι που ίσως ξενίσει. Μπορεί η αγάπη τελικά να είναι μία, με πολλούς ορισμούς. Μπορεί να υπάρχουν και πολλές αγάπες. Αλλά έχεις προσέξει ότι στερείται γενικής πληθυντικού;
    Για σκέψου το. Κι αν το δεχθείς αυτό, μπορεί κανείς να πει ότι δεν είναι τυχαίο! Εγώ το υποστηρίζω ανεπιφύλακτα.
    Με τους χαιρετισμούς μου,
    ‘Αρις (Ο πολυλογάς)

  11. Συμφωνώ με την τελευταία σκέψη σου Άρι…
    γιατί ο πληθυντικός της Αγάπης, υπερβαίνει της γραμματικής την “πτώση”!

  12. Τζένη, μετά το τελευταίο σχόλιό σου και τα σχόλια όλων των φίλων, μακάρι να υπήρχε κάποια γνώμη και για τους ακόλουθες συναφείς σκέψεις μου:
    ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΕ ΕΝΑ
    -Τι είναι ιερό;
    -Από τι είναι φτειαγμένο του πνεύμα;
    -Γιατί αξίζει, άραγε, κάποιος να ζει;
    -Γιατί αξίζει κάποιος να πεθάνει;
    <<>>
    Τόσα μονάχα βρήκα,
    στα χρόνια που έψαχνα,
    πως είναι, τελικά,
    όλα κι όλα τα ερωτήματα
    των αξιών μου: τέσσερα!

    Και μια μονάχα, βρήκα,
    η ίδια και μονόλεκτη,
    πως είναι, τελικά,
    η απάντηση στα ερωτήματα
    των αξιών μου: Αγάπη. []
    ΑΡΙΣ

  13. ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΘΟΣ. ΕΝΝΟΩ: “το πνεύμα”.
    Αλλά με την ευκαιρία καλό είναι διευκρινίσω ότι μία από τις πιο μεγάλες αγάπες είναι η αγάπη για την πατρίδα.
    ΑΑ

Comments are closed.