Share

Οι καιροί της ερήμου
μεγάλωσαν σε κλίμα τροπικό
βροχή οι μνήμες σου, υγρές οι τελευταίες λέξεις
με κράτησαν καιρό πολύ
σε πορείες μοναχικές
κάτω από ήλιους που ξεφλούδιζαν την επιείκειά μου

To Τέλος δεν έρχεται εντελώς
Φεύγει η σάρκα και μένει η ψυχή
η δική σου, η δική μου επάνω ακόμα στη δική σου
Γνέφει ο καιρός την αποσύνδεση
μα οι μέρες περνάνε σαν τοπίο σε τρένο βιαστικό
αδιάφορα, θολά
οι ματιές στρέφονται πάντα προς τα μέσα

Μετά
Οι καιροί της ερήμου
μεγαλώνουν στο πλήθος
βεδουίνοι που περιφέρουν το βιος τους
σε πολύτιμες μνήμες
σκηνές από δέρμα έρωτα
οάσεις απρόσμενες
πηγές που συντηρούν τη ροή της καρδιάς

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου