Γράμμα σ’ ένα ρόπτρο…

Share
Αγαπητό μοναχικό
Σημάδι μιας φωνής…
Στέκεσαι εκεί, ομορφόπλαστο σήμαντρο μιας ηχούς.
Φωνάζεις τον αφέντη σου, πως κάποιος τον ζητά.
Μα η ηχώ, σου απαντά με νόημα… τη σιωπή!

Το σπίτι έχει βουβαθεί, οι ένοικοι, ταξίδεψαν σε τόπους μακρυνούς,
ο κόσμος έξω αδιάφορος,σε προσπερνά.
Και συ το σύνορο κρατάς ανάμεσα σε δυό αιωνιότητες, 
η μιά φθαρτή και πρόσκαιρη, η άλλη της σιωπής!
Με ένα άγγιγμα μοναδικό
Εγώ η Αφή, σου γράφω!  
Από τη συλλογή
“Αλληλογραφία…της σιωπής”

10 thoughts on “Γράμμα σ’ ένα ρόπτρο…”

  1. Καλημέρα Τζένη, και είμαι χαρούμενη που η δική μου φωνή έστω άηχη… δια της γραφής, φτάνει σ’ εσένα ζωντανή! Αυθεντική η σύλληψή σου όπως εκείνη με το σίδηρο… Η απόσταση μεταξύ του κενού και της ύπαρξης είναι απόλυτα ηχηρή! Να είσαι καλά και να δημιουργείς…

  2. Εξαιρετικό το ποίημά σου, αγαπημένη φίλη! Οι στίχοι σου ρέουν με απαράμιλλη χάρη και άνεση μεταξύ του παλαιού και του νέου, του τότε και του τώρα, του τόπου και του χρόνου, της παρουσίας και της απουσίας, της ύπαρξης και της ανυπαρξίας, του ήχου και της σιωπής… Και είναι τόσο ηχηρή η σιωπή, έτσι όπως μαεστρικά την αποτυπώνεις!!!!

  3. Σ’ευχαριστώ πολύ, καλή μου Πιπίνα, είναι δική μου η χαρά, γ’αυτή την”ηχηρά σιωπηλή”επικοινωνία!

  4. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο, αυτά που θέλω να σχολιάσω, γενικά, τα… προλαβαίνει η Πιπίνα. Έτσι έγινε και σε αυτούς τους στίχους σου, αγαπητή μου Τζένη. Όμως εγώ ξέρω για τους “ενοίκους” σου. Αλλά το σπίτι της ψυχής σου είναι τόσο καλωσοριστικό που δεν θα μείνεις ποτέ χωρίς “ενοίκους”. Από ότι θα έχεις διαπιστώσει κι εμείς ένοικοί σου είμαστε, άλλου είδους, βέβαια, αλλά είμαστε. Και όχι μόνο αυτό αλλά κι εσύ είσαι ευπρόσδεκτη ένοικος στις δικές μας τις ψυχούλες και μάλιστα από αυτούς που σπανίζουν πια, γιατί, εκτός από την παρέα, προφέρουν γνώσεις, έμμεσες συμβουλές, καλοσύνη, κατανόηση και βέβαια διακριτικότητα. Όσο για τη σιωπή είναι και αυτή με τις μέρες της όπως και οι άνθρωποι. Αύριο θα ξυπνήσουμε με τραγούδια.
    Άρις

  5. Σ’ευχαριστώ καλέ μου Άρι, ναι, είναι αλήθεια, ότι όλοι οι αγαπημένοι μου με κατοικούν,κι όλοι εσεις, συγγενεις της ψυχής…γι’αυτό νιώθω τόσο πλούσια και ευτυχής!
    Πόσο περιμένω τα τραγούδια….

  6. Αγαπητέ Άρη, είναι αλήθεια ότι ενσαρκώνεις τη φωνή της χαράς και του μερακιού και σίγουρα η επόμενη, η αυριανή μέρα θα ξημερώσει με τραγούδια. Η χαρά της ζωής είναι το πιο αναζωογονητικό ελιξίριο και ήδη αγαπητέ Άρη, με τις καταθέσεις σου για τον άνθρωπο, κάνεις όλους εμάς που επικοινωνούμε άμεσα ή έμμεσα μαζί σου, να αισθάνονται καλύτερα. Να πω ξανά ότι χαίρομαι ιδιαίτερα για την επουσιώδη επικοινωνία που πραγματοποιείται εδώ, και φυσικά, πάντα, μέσω της διασπορικής!

  7. Σ’ευχαριστώ Ειρήνη μου, το σχόλιο σου μου δίνει ελπίδα, γιατί είσαι η ματια της εποχής μας, που τρέχει, που τα αγκαλιάζει όλα, που αναζητά το ωφέλιμο της ψυχής, μέσα στην κατανάλωση και την αδηφάγα στάση της ζωής!
    τζ

  8. Μόλις, πριν λίγες μέρες ανακάλυψα αυτή την υπέροχη επικοινωνία, μέσα στον κόσμο της ποίησης. Και αναρρώνω απ΄τη σκληρή καθημερινότητα.

    “σημάδι μιας φωνής” , λέει, “η Αφή” της Jenny’s.
    “οι ένοικοι ταξίδεψαν σε τόπους μακρινούς… και συ το σύνορο κρατάς”
    Αυτή η Αφή σου, μου μοιάζει πως σπαρακτικά ομολογεί θανατερή σιωπή ή ανέχεια φωνής.
    Αλλά, όταν έρχεται και “με ένα άγγιγμα μοναδικό… σου γράφω”,
    τελειώνει τόσο μοναδικά η σιωπή κι έρχεται η αίσθηση. Υπέροχη εξέλιξη!

  9. Αγαπητή Τζένη, δεν θα πω πολλά. Μόνο πως με άγγιξε πολύ το τρυφερό , όμορφό σου ποίημα.

  10. Σας ευχαριστώ πολύ, καλές μου ποιήτριες, γράφω για ν’αγγιξω τρυφερά το ρόπτρο της ψυχής…κι ηχώ του ακόμα, είναι για μένα,
    συνάντηση!

Comments are closed.