Share

©Πιπίνα Έλλη (Elles)
Από την συλλογή ποιημάτων
Ο Ερμαφρόδιτος και άλλοι τίτλοι,
Σύδνεϋ 2014-2015

Άδοξα φυλλοροώ
τις ώρες, τις εβδομάδες, τους…
Ανύποπτα έρπει το έρεβος,
ύπουλα απλώνεται
όλο και περισσότερο!
Επιμένω: είναι ληθαργικό
στο πέρασμά του!

Το κρίμα, δεν είναι γιος της ένδειας
παρά το αποπαίδι της αδιαφορίας
της εκμετάλλευσης, της ασυνειδησίας
-αμολόγητων συμφορών-
μηδενός κακού εξαιρετέου
τελικά!

‘Ουδείς αναμάρτητος’ φίλε
όταν στην όποια οθόνη
η εξορία του αγαθού
επιβάλλεται
η προσφυγή στο βδελυρό
στα παιχνίδια του αλκοόλ,
της ηθικής των πονηρών δημαγωγών
στις τρύπες, στα κατώγια
στις ‘αυλές των θαυμάτων’!

Στο σπίτι, στο σχολείο,
στη φθορά, στη διαφθορά,
στη δολιοφθορά,
στον χώρο του άρτου,
τα παιδιά παραπαίουν
πηδώντας στάδια!
Ρυτιδώνουν και σουρώνουν
εκτεθειμένα
στη γύμνια της παγκοσμιοποίησης.
Συχνά κρύβουν το ράκος τους
στο ψυχιατρείο…
Από δίπλα η ανορεξία, η κατάθλιψη
κάποιες ανίατες ασθένειες
θερίζουν!

Μια μάνα σπαράζει,
γιατί χάνει ατιμασμένο…
το παιδί της!
Τι νύχτα, τι ημέρα…
κυκλοφορούν ελεύθεροι
οι λυκάνθρωποι!
Εκτρώματα λειψού νου
εκτελούν στο δρόμο, στο πάρκο,
στην ύπαιθρο!

Κάποιοι, τυφλωμένοι
από την ανάγκη τους
στη σύγκριση των αγαθών
διακρίνουν τη δύναμη και την αδυναμία
την εξουσία και την αφάνεια
το χρυσό ή το ασήμι, μόνο.
Ίσως να έχει ξεμείνει κάπου
ελάχιστο λιβάνι ή μύρο
για αρωματοθεραπεία!
Και ας τ’ αδειάσανε όλα
στου ‘πάγου’ τη λάσπη…
ή άλλες ουσίες
όπου λάμιες κλέβουνε
νου και ψυχή
για ν’ αφανίσουν το θνητό κορμί,
να πλάσουν βρικόλακες,
που η κάθαρση απαρνιέται!

Η οδός Αλήθεια, ανέκαθεν υπήρξε
η ακανθώδης ατραπός!