Πιρόγα

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Περιπλέω τη σκέψη σου
με μια μικρή πιρόγα
καμωμένη από δέρμα ηλιοκαμένης νύχτας
Ξάπλωνε ώρες κάτω από το φως σου
κι αφηνότανε σε έναν απρόσμενα καλό καιρό
Προχωρώ με χτύπο παράξενο
από ανυπόμονη καρδιά
Τραβάω όρθια κουπί
να βλέπω όλο και μακρύτερα
στο πυκνό δάσος της αγάπης που σε κρύβει
Ακουμπώ για λίγο στις ακτές
αδειάζω το εμπόρευμα του έρωτα
το ανταλλάζω με εξωτικούς καρπούς από τα μάτια σου
και φεύγω πάλι για τη θάλασσά μου
γεμάτη από τη γη και το ύδωρ που παρέδωσες

 

6 thoughts on “Πιρόγα”

  1. Αχ, Ελένη! τί υπέροχο ποίημα σμίλεψες…πάνω στη μνήμη, στις αισθήσεις, στην καρδιά μου…ευτυχώς που υπάρχει κι η θάλασσα
    να ταξιδεύει τον έρωτα εντός μας! Με μια”πιρόγα”, ένα γλάρο, μία ρωγμή στο πάθος των κυμάτων!

    1. Σ΄ευχαριστώ πολύ Τζένη μου. Χαίρομαι που σε ταξίδεψε η …”πιρόγα ” μου.

    1. Σ΄ευχαριστώ πολύ! Ειλικρινά με συγκινείς αγαπητέ Gabriel.

  2. Καλοβαλμένες ευαίσθητες, αισθησιακές συλλήψεις, σαν μέσα από το όνειρο…
    Συγχαρητήρια!

    1. Σ΄ευχαριστώ πάρα πολύ αγαπητή μου Pipina Elles. Tα σχόλια των φίλων της Διασπορικής με τιμούν ιδιαίτερα.

Comments are closed.