Αναπόδοτη ευγνωμοσύνη

December 13, 2015 By Diasporic Literature
Share

Δάσος θεόπλαστο,

στους βαθείς ίσκιους σου ο μόχθος ξαπόστασε,
οι δασόβιες φτέρες σου φόβους αγκάλιασαν,
τον κόσμο κέρασες ανάσες ζωογόνες,
μοσκοβολιές νεραϊδογέννητες, μεθυστικές!
Στα φιλόξενα κλαδιά σου όνειρα κουρνιάσαν,
οι χυμοί σου φλογισμένες δρόσισαν ψυχές!
Έσταξαν οι κορμοί σου δάκρυα ελπίδας,
πάνω τους σκαρφάλωσε νικήτρια η ζωή!

Ζείδωρο δάσος,

Οι ένοικοι τραγουδιστάδες σου ξόρκισαν τη θλίψη!
Τη φροντίδα σου έστειλες σε στεριά και θάλασσα,
του ανθρώπου ημέρεψες το φαγητό,
φώτισες στοργικά τις κρύες του νύχτες…
Από ευγνωμοσύνη, επιγραφές προστασίας
στους ευάλωτους κάρφωσα κορμούς σου.
Τη συνείδησή μου στους ίσκιους σου άφησα,
ν’ αναπαύεται ευχαριστημένη!…

Δάσος αδικημένο,

από δόλιας συνείδησης αυτανάφλεξη
φωνές απελπισίας, τριγμοί απόγνωσης,
ζωές σπαράσσουσες, ζωές ακίνητες:
όλα στάχτη και σποδός γινήκαν…
Τα τραύματα της Φύσης αιμορραγούν!
Πώς απ’ τις γκρίζες στάχτες θα βλαστήσει
η πράσινη σωσίβια ελπίδα;
Στους ώμους του κόσμου το χρέος βαρύ!…

Φωτεινή Φωτιάδου-Κωνσταντίνου