…Ποιήματα μέσ᾿ τὸ Σκοτάδι

Share

Γυρίζει μόνος
στα χείλη του παντάνασσα σιωπή
συνέχεια των πουλιών τα μαλλιά του.
Ωχρός
με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος
νερό τρεχάμενο στα ρείθρα, ωχρός
Έλληνας.
Πάντα ο δρόμος μες στα μάτια του
κι η λάμψη απ’ τη φωτιά
που καταλύει
τη νύχτα.
Γυρίζει μόνος
στα χέρια του κλαδί από ελιά
γεμάτος πόνο χάνεται στα δειλινά
αισθάνεται
πως όλα χάθηκαν.
Μην του μιλάτε είναι άνεργος
τα χέρια στις τσέπες του
σαν δυο χειροβομβίδες.
Μην του μιλάτε δε μιλούν στους καθρέφτες.
Άνθη της λεμονιάς
λουλούδια του ανέμου
στεφάνωσε τον Άνοιξη
τον κλώθει ο θάνατος.

Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Αφιέρωμα στον Έλληνα, τον σημερινό,
τον πολύπαθο, τον αγαπημένο!
ένα επίκαιρο ποίημα που μας έστειλε η Τζ. Κουφοπούλου

3 thoughts on “…Ποιήματα μέσ᾿ τὸ Σκοτάδι”

  1. Έτσι κι αλλιώς έχουμε βάλει όλους τους καθρέφτες στην αποθήκη. Για πολλούς λόγους. Ένας ήταν ότι μας μιλούσαν εκείνοι.
    Πάντα διαλεχτές οι επιλογές της Τζένης
    Άρις Αντάνης

  2. Σ’ευχαριστώ καλέ μου Αρι,
    σε πείσμα, πάντα θα κρατώ “τα λουλούδια του ανέμου” και θα πιστεύω στην Άνοιξη….”με ένα κλαδί από ελιά στα χέρια”!

  3. Τζένη καλησπέρα… Ευχαριστώ για την, από το παρελθόν, ανάσυρση ετούτου του… ‘επίκαιρου!’ στιχουργήματος του απολιπόντος Καρούζου… Η δυστυχία ενός (ή μάλλον πολλών…) δεν αφορά το παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον. Είναι μία, καθόλα διαχρονική αρρώστια, που μαστίζει πλήθος ανθρώπων τόσο στις άτυχες περιόδους, όσο και στις ευτυχείς… ανεξαιρέτως τόπου ή χρόνου.

Comments are closed.