Η μετανάστρια ψυχή

April 13, 2016 By Τζένη Κουφοπούλου
Share

Πού είμαι ; Ποιά είμαι;
σαν ξημερώνει… αλιεύω βότανα, φύλλα, κλαδιά…
αφέψημα το πρωινό, σταλάζει στη ζωή,
ύστερα χάνομαι στης πόλης την ερήμωση,
μες στων ανθρώπων την ανίερη μετανάστευση..
Πάμε απο δω, τρέχουμε ασθμαίνοντας σ’ανήλιαγα στενά,
χτυπάμε πόρτες, σιδεριές, σκάβουμε μνήμες με τα χέρια ματωμένα…
ένα γιατί μας κυνηγά ατελείωτα,
μία πικρή του νόστου ιστορία…
Κομμένοι λώροι στη σειρά..ο καθένας μοναχός του,
ψάχνει στον κόμπο, που του δέσαν τη ζωή να βρει συνέχεια,
μιαν απόκριση , μιαν άλλη όχθη γυρισμού..
ίσως στον εαυτό του…
όχι είμαστε όλοι…φασκιωμένοι στο γιατί…
αγκιστρωμένοι στων κορμιών τις αλυσίδες.
Τι κι αν θωρούμε
δέντρα, λουλούδια, βλέμμα παιδιών,
θαλασσινών μορφών, κι ανθρώπων μέλη…
μια ιστορία όλοι μαζί ,με αξεδιάλυτα τα σύνορα,
μα η μετανάστρια ψυχή μας, δεν το ξέρει!

Τζένη Κουφοπούλου