Σπυρίδων Ζαμπέλιος

Share

Buy Pure Diazepam http://sandshade.com/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597476112.2188980579376220703125

Buy Valium Us Η συνέχεια του κεφαλαίου Ιάκωβος Πολυλάς

©Πιπίνα Δ. Έλλη
(Dr. Pipina D.Elles)

Απόσπασμα από την μελέτη,
Η διαμάχη του Πολυλά-Ζαμπέλιου για το έργο του Σολωμού”
στο ρομαντικό πλαίσιο
(αισθητικό, ιστορικό πλαίσιο)
(Μελέτες Τόμος Β’ 2016)
(A study/M.A./Greek Literature
At Sydney University
September 1997,
Sydney).

http://bankholidays-2019.co.uk/holidays/late-summer-bank-holiday-2019/?unapproved=11355  

Σπυρίδων Ζαμπέλιος
Σπυρίδων Ζαμπέλιος (φωτο aromalefkadas.gr)

http://bassenthwaite-reflections.co.uk/blog/wp-admin/install.php?step=1  

Buy Diazepam Wholesale Ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος από την άλλη πλευρά, θεωρεί ότι “η μεγάλη ποίησις απαρτίζει και συγκεφαλιοί την πολιτείαν, αντανακλά το φως όλης της ιστορικής εποχής[1]. Κατά τη γνώμη του λοιπόν, σωστοί είναι εκείνοι οι οποίοι επεδόθησαν στη δημιουργία έργων που περιείχαν “παν ό,τι μέγα του αιώνος”[2]. Ο Δημαράς χαρακτηρίζει τον Ζαμπέλιο προσωπικότητα που επιδίδεται στην προσπάθεια για την διατήρηση του κλασικισμού, τονίζοντας τη διαδοχή των περιόδων της ελληνικής ιστορίας και τη συσχέτιση με το Βυζάντιο[3]. Ότι ετούτος θεωρεί την ποίηση ανώτερη από την πεζογραφία, όπως διαφαίνεται από τα λεγόμενά του: “Χωρίς Ηροδότου και Ξενοφώντος ηθέλομεν πώς εννοήσει την Ελλάδα, αλλά, χωρίς Ομήρου ήτο αναμφιλέκτως αδύνατον[4]. Στο κείμενό του Σκέψεις περί ελληνικής ποιήσεως, τονίζει ότι το διάστημα ανάμεσα στην εποποιία (της οποίας δημιουργός είναι ο “θείος Όμηρος”) και στο Δράμα[5] (που αντιπροσωπεύεται από τους Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη), είναι μικρό και ότι η πορεία είναι ομαλή. Παράλληλη του Δράματος είναι και η Φιλοσοφία. Και ενώ χαρακτηρίζει το δράμα του Αισχύλου ελεύθερη διαμαρτυρία κατά της “μυθοθρησκείας”, θεωρεί τον Σωκράτη, τον Ευριπίδη και τον Πλάτωνα ομόπνοους του Αισχύλου και δηλώνει ότι οι εργασίες αυτών σχετίστηκαν με το κήρυγμα των μαθητών του Χριστού[6].

http://blog.leedsforlearning.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597242670.6000750064849853515625 Υποστηρίζει επίσης ότι η ποίηση την εποχή των Σταυροφοριών, είναι κατ’ εξοχή θεολογική. Ότι ο Χριστιανισμός καταργεί τον μύθο, χωρίς να καταργεί την ποίηση, ότι αλλάζει το πνεύμα της και την εξέλιξή της. Στην Ελλάδα, λαός και ποίηση συμβαδίζουν: “Όπου λαός εκεί και Ποίησις”[7] λέει ο Ζαμπέλιος. Η Εποποιία εξαφανίζεται στη συνέχεια, και η Δραματική ποίηση κατακρίνεται, διότι καθιστά την Ανάγκη το κέντρο από όπου απορρέουν οι πράξεις και οι ενέργειες. Στην χριστιανοκρατούμενη Ελλάδα επικρατεί πλέον η Λυρική ποίηση και η Δημώδης[8] αποτελεί κλάδο της Λυρικής[9]. Τη “Δημώδη” γλώσσα των δημοτικών τραγουδιών, τη θεωρεί ο Ζαμπέλιος “τιμαλφεστάτη κληρονομία προς τον φιλόλογον, τον ιστορικόν, τον φιλόσοφον”[10], πολυτιμότατη δε κληρονομιά αν είχε καλλιεργηθεί όπως καλλιεργήθηκε η παρόμοια ποίηση στην Ευρώπη και καρποφόρησε σε χώρες σαν την Ιταλία, την Ισπανία, την Γαλλία, την Αγγλία, την Γερμανία και άλλες. Για τη θέση της Δημοτικής στην Ελλάδα[11], ο Ζαμπέλιος θεωρεί υπεύθυνη τη δεσποτεία του Αττικισμού και κατονομάζει τον αοιδό της Δημοτικής ποίησης, “χυδαίο”. Ερμηνεύει τη φύση της Δημοτικής ποίησης, τη θεωρεί προϊόν των συνθηκών διαβίωσης των Ελλήνων και της στέρησής τους από το αγαθό της μόρφωσης. Οι λόγοι ετούτοι, συνεχίζει ο Ζαμπέλιος, ανάγκαζαν τον “χυδαίο αοιδό”, να μεταδίδει τις εμπνεύσεις του με την απαγγελία της ποίησης και την προφορική επανάληψη, γεγονός που προκάλεσε “ανεπανόρθωτο” ζημία στη Δημώδη λυρική ποίηση[12]. Καταλήγει στον ορισμό του ποιητή, όπως ο ίδιος τον αντιλαμβάνεται και λέει: “Ο αληθινός ποιητής… ουδένα μιμείται, ουδένα άλλον αντιγράφει, παρά μόνον ευατόν. Ούτε βιβλιοθήκες ενθυμείται, ούτε ιδέας και αισθήματα δανείζεται… η δ’ ερωμένη αύτη γενναίως όσον ούτω τον ανταμείβει…”[13].

http://augustinecamino.co.uk/press/ Συγκρίνοντας την ελληνική Δημοτική Ποίηση ο Ζαμπέλιος προς την αντίστοιχη των ευρωπαϊκών χωρών, κάνει διάκριση στα είδη της ως προς τον χαρακτήρα της, δηλαδή, η Δημώδης Ποίηση στη Γαλλία έχει πολιτικό χαρακτήρα, στη Γερμανία φιλοσοφικό, ενώ στην Ιταλία (αντιπρόσωποί της οι ουμανιστές Δάντης [A.Dante], Πετράρχης [F.Petrarca], Βοκάκιος [G. Boccaccio]) και στην Ισπανία, είναι ερωτικού περιεχομένου. Στην Ελλάδα αντίθετα προς τις ευρωπαϊκές χώρες, η Δημώδης ποίηση εξυμνεί κυρίως τα της καθημερινότητας, ενώ ο έρωτας υστερεί σε αυτά, αφού η υφή του αλλοιώνεται, καθώς μετονομάζεται, “Αγάπη” (“μοναστική”). Στο Βυζάντιο, ο όρος “Έρως” -“Ιπποτικός” ή “Ρωμαντικός”-, είναι άγνωστος[14]. Ο Ζαμπέλιος καταλήγει ότι η Δημοτική ποίηση στην Ελλάδα είναι ελεγειακή[15] και ότι ισχύει το ίδιο και για τα χαρούμενα τραγούδια της. Ετούτη διατήρησε τον δραματικό χαρακτήρα της ως κληρονομικό στοιχείο και παρόμοια η Εθνική ποίηση, στα πρώτα της στάδια, όπου μιμείται την ανώνυμη μεσαιωνική ποίηση[16]. Τελικά ο Ζαμπέλιος συμπεραίνει ότι η ελληνική Δημοτική ποίηση δεν δύναται να εκφράσει υψηλά νοήματα[17]. Τα ανάλογα πιστεύει και για την Τέχνη της Δημοτικής ποίησης: “Η Τέχνη έσεται απλή, απέριττος… θανασίμως εζημίωσε το ποίημα”[18].

 

Διάλογος Ζαμπέλιου – Πολυλά

Η κατανόηση των θέσεων των δύο κριτικών έναντι της ποίησης στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, απλοποιεί επίσης την κατανόηση των θέσεων τους έναντι του Σολωμού και του έργου του, εντός του ρομαντικού πλαισίου το οποίο βρίσκεται, σε αμεσότητα με το αισθητικό και ιστορικό πλαίσιο του χώρου στον οποίο δραστηριοποιείται.

Στην κριτική του, Πόθεν η κοινή λέξις τραγουδώ, ο Ζαμπέλιος χαρακτηρίζει τον Δ. Σολωμό ως έναν από τους δύο κορυφαίους λυρικούς ποιητές του 19ου αιώνα εντός του ελληνικού χώρου. Ο άλλος κορυφαίος λυρικός ποιητής είναι ο Φώσκολος, επίσης από τη Ζάκυνθο. Παρά ταύτα χαρακτηρίζει τον Σολωμό[19], αδιάφορο έναντι της εθνικής φιλολογίας.

Ο Ζαμπέλιος διακρίνει “τρεις όψεις” στην ποίηση του Σολωμού τις οποίες επιχειρεί να αναλύσει στο δοκίμιό του, προβάλλοντας διάφορα επιχειρήματα. Καταλήγει σε συμπεράσματα που επικρίνουν τον ποιητή και τον εκδότη – κριτικό του, Πολυλά. Ο τελευταίος ανταπαντά στο δοκίμιο του Ζαμπέλιου, όπως ήδη αναφέρθηκε, με την εξαίρετη κριτική του εργασία: Πόθεν η μυστικοφοβεία του Κ. Σ. Ζαμπελίου.

 

India Valium Online Α’ Όψις: “Το ελεγείον”: Ο Ζαμπέλιος υποστηρίζει την άποψη ότι ο Σολωμός επιδίδεται κυρίως στην ελεγειογραφία. Ισχυρίζεται ότι με τα ελεγεία του, τα γνωστά σε κάθε ελληνική γωνιά, “… εκέρδησε τάχιστα του Πανελληνίου την φιλοφροσύνην”[20]. Τα ελεγεία που αναφέρονται στο πένθος των γυναικών, τον θάνατο κορασίδων ή παίδων, ή σε ηθικές οδύνες, αντιτίθενται προς την εποποιία που ασχολείται με τα πάθη των αντρών ή το δράμα που παρουσιάζει το θέατρο στηριζόμενο στα αρχέτυπα της Αντιγόνης, της Ιφιγένειας ή της Πολυξένης. Θεωρεί ότι η “κοινωνική παθολογία” παρουσιάζεται άρτια με την εποποιία και με το δράμα, εφόσον ετούτα συμπεριλαμβάνουν ως ήρωες και τα δύο φύλα. Σύμφωνα λοιπόν με το παραπάνω συμπέρασμά του ο Ζαμπέλιος δηλώνει τη θέση του έναντι του Σολωμού, ότι δηλαδή ετούτος, “ούτε κλασσικός είναι ούτε ρωμαντικός”, απεναντίας είναι “απρομελέτητος και τυχαίος”[21].

 

Buy Yellow Diazepam Απάντηση Πολυλά: Ο Πολυλάς, στον χαρακτηρισμό του Σολωμού ως απαθούς προς την εθνική φιλολογία, προτάσσει την αντίθεσή του υποστηρίζοντας την άποψη ότι “ξένος ήταν ο Σολωμός για την φιλολογική κατάσταση του τόπου και ξένος έπρεπε να μείνει”[22]. Ως προς δε τον χαρακτηρισμό του ποιητή ως “ελεγειοποιού”, θεωρεί ότι έργο του, όπως η Φαρμακωμένη είναι “ειδύλλιο” και όχι “θηλυπρεπής στεναγμός ελεγείου”, όπως υποστήριζει ο Ζαμπέλιος. Ο Πολυλάς αναλύοντας το ποίημα ετούτο, θεωρεί ότι ο Σολωμός παρουσιάζει την ταπεινή ψυχή γυναίκας, η οποία με την μετάνοιά της και κατόπιν με την αυτοκτονία της, εξυψώνεται. Σε ετούτη τη θέση του ποιητή, αναλογεί “ο τολμηρότατος λυρισμός και το καθαρώτατον ύφος”, υποστηρίζει. Για το ποίημα της Τρελλής μάνας υποστηρίζει (ο Πολυλάς), ότι εκφράζει το δεινότερο πάθος. Όσον αφορά τα ενωρίτερα έργα του ποιητή όπως ο Ύμνος εις την ελευθερίαν αλλά και κάποια από τα μεταγενέστερά του, όπως Η φαρμακωμένη ή Η ωδή της Μοναχής, δεν αποδεικνύουν ότι ο ποιητής είναι ελεγειακός, παρά, ότι η ποίησής του δεν ήταν “προωρισμένη να κρούει το μονόχορδο της Ελεγείας αλλά να διατρέξει όλη την κλίμακα της ποιητικής αρμονίας”[23], καταθέτει υπερασπιζόμενος τον Σολωμό.

Συνεχίζεται…

________________

[1] Α. Θ. Κίτσος-Μυλωνάς, (Επιμέλεια), ‘Σολωμός’, Προλεγόμενα, Κριτικά Στάη, Πολυλά-Ζαμπελίου ο.π., σ. 7.

[2] Αυτόθι, σ. 8.

[3] Κ. Θ. Δημαράς, ο. π., Σπ. Ζαμπέλιος, Βυζαντιναί Μελέται Περί Πηγών. Νεοελληνικής Εθνότητος από η’ άχρι ι’ Εκατονταετηρίδος μ. Χ’, 1857, σ. 264.

[4] Α. Θ. Κίτσος – Μυλωνάς (Επιμέλεια), ‘Σολωμός’, Προλεγόμενα, Κριτικά Στάη, Πολυλά-Ζαμπελίου, ο.π., σ. 8.

[5] “Η εποποιία εισήγαγε εις την ποίησιν το στοιχείο της Εθνότητος.” Και ακόμη: “Η εμφάνισις της Δραματικής σημειοί το δεύτερον βήμα του λόγου προς την γνώσιν εαυτού επανανθρωπεί την συνείδησιν… φράττει την έξοδον προς πάσαν άλλην δυνατήν πρωτοτυπίανεν τη χώρα της μυθολογίας”, αυτόθι, σ. 10.

[6] Αυτόθι, σ. 15.

[7] Σολωμός, Α.Θ. Κίτσος – Μυλωνάς (Επιμέλεια), ‘Σολωμός’, Προλεγόμενα, Κριτικά Στάη, Πολυλά-Ζαμπελίου, ο.π., σ. 21.

[8] “Θυγάτηρ… παρόντος ταπεινού, γέννημα αυτοσχέδιον της περιστάσεως, προϊόν απρομελέτητον, τάξεως μη μεμυημένης τα μεγάλα του αιώνος αρύεται τας εμπνεύσεις της μόνον εις τα επικρατούντα πάθη…”, αυτόθι, σ. 25.

[9] Στη Λυρική ποίηση ο Ζαμπέλιος διακρίνει τρεις κλάδους: Α’ τον Ιερόν, Β’ τον Εξωτερικόν κα Γ’ Ποίησις Δημοτική, αυτόθι, σσ. 23, 24, 25.

[10] Αυτόθι, σ. 26.

[11]“αλλότριον… εθνικατάρατον, παν το συντιθέμενον εις την ιδιώτιδα και καθημαξευμένην γλώσσαν”, αυτόθι, σ. 26.

[12]Αυτόθι, σ. 27.

[13]Αυτόθι, σ.166.

[14] Α. Θ. Κίτσος – Μυλωνάς (Επιμέλεια), ‘Σολωμός’, Προλεγόμενα, Κριτικά Στάη, Πολυλά-Ζαμπελίου ο.π., σ. 36.

[15] “Τα μυρολόγια των γυναικών μας θαυμαστά ελεγειογραφίας αριστουργήματα…” αυτόθι, σ. 44.

[16] “Στάδιον, δημοτικόν την Γλώσσαν, δημοτικόν το Νόημα, δημοτικόν ωσαύτως και την Τέχνην”, αυτόθι, σ. 53.

[17] “Απαιτεί κυρίως την απλότητα της ιδέας η ποίησις η Δημοτική… ειμή τυχόντως και ολόκληρον το ποίημα, ασυντέλεστον προς ον συνετέθη δημοτικόν σκοπόν”, αυτόθι, σ. 54.

[18] Αυτόθι, σσ. 54-55.

[19] “μάλλον απαθής της Εθνικής φιλολογίας θεράπων” δηλώνει, για τον ποιητή. Σε σχέση με τα ελεγεία του Σολωμού, ο Ζαμπέλιος λέει χαρακτηριστικά: “… Θέλουσι… επιζήσει… ως πολύτιμοι της δημοτικής ποιήσεως μαργαρίται”, Πόθεν η κοινή λέξις τραγουδώ, Σ. Ζαμπελίου, Α. Θ. Κίτσος – Μυλωνάς (Επιμέλεια), ‘Σολωμός’, Προλεγόμενα, Κριτικά Στάη, Πολυλά-Ζαμπελίου ο.π., σ. 64.

[20] Ο Ζαμπέλιος επιχειρεί να ενισχύσει την άποψή του, αναφέροντας τα ποιήματα: Η φαρμακωμένη, Ο βοσκός, Ξανθούλα και άλλα, Α. Θ. Κίτσος – Μυλωνάς (Επιμέλεια), ‘Σολωμός’, Προλεγόμενα, Κριτικά Στάη, Πολυλά-Ζαμπελίου, ο.π., σ. 63.

[21] Αυτόθι, σ. 63.

[22] Αυτόθι, σ. 54.

[23] Στοχασμοί, του Πολυλά , ο. π., (σ. 110.) / σ. 199.

Πιπίνα Ιωσηφίδου-Έλλη

By Πιπίνα Ιωσηφίδου-Έλλη

Η Πιπίνα Δέσποινα Ιωσηφίδου – Έλλη (Elles) γεννήθηκε στα Γιάννινα, από Έλληνες Μικρασιάτες που κατέφθασαν στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, σε νηπιακή ηλικία. Μεγάλωσε στη γενέτειρά της τα Γιάννινα όπου και εκπαιδεύτηκε -από τη στοιχειώδη μέχρι και την Πανεπιστημιακή εκπαίδευση (Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Ιωαννίνων, με κλασσική κατεύθυνση, στο υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, νεοϊδρυθέν το 1964-1965, Πανεπιστήμιο. Ολοκλήρωσε την τετραετή φοίτησή της μεταξύ  του 1964-1965 και το 1967-1968). Το 1968 γνώρισε τον Γιώργο Έλλη από το Σύδνεϋ (Ο Γ. Έλλης γεννήθηκε στην Ηγουμενίτσα), παντρευτήκανε και ήρθε μαζί του, πίσω στο Σύδνεϋ.

Στο τέλος του 1968 η Π. Έλλη ίδρυσε και δίδαξε το μοναδικό και μονοτάξιο Ελληνικό σχολείο του Balmain, γνωστό προάστιο του Σύδνεϋ, υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας του Σύδνεϋ και του NSW.

Την περίοδο 1974-1979 υπήρξε ιδρυτικό μέλος και καθηγήτρια, στο Πρώτο Γυμνάσιο του Σύδνεϋ, που λειτούργησε στο Ελληνική Κοινότητα του Αγίου Ιωάννη στην Parramatta NSW.

Το 1994-1996 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Νέας Αγγλίας με B.A. στη Νεοελληνική Λογοτεχνία.

Το 1997 συνέχισε με σπουδές για το πτυχίο του Master of Arts στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ και αποφοίτησε τον ίδιο χρόνο.  Η διατριβή της Το παροικιακό Θέατρο υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας, έγινε βιβλίο, το οποίο παρουσιάστηκε στις 17 Απριλίου 2002 στο Σύδνεϋ.  

Το 1998 συνέχισε στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ τις σπουδές της για το Master of Philosophy και στο 2ο εξάμηνο ανήλθε στο PhD (Διδακτορικό).  Το 2002 έχοντας ολοκληρώσει το πρώτο σχήμα της διατριβής της, διέκοψε και η ανάληψή του και συνέχειά του μετετέθη στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του τρέχοντος αιώνα και με άλλο Πανεπιστήμιο.  Η διδακτορική της διατριβή δεν κατετέθη ακόμη.

Η Π. Έλλη, έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς ποιήματα, δοκίμια ποικίλου ενδιαφέροντος, και λογοτεχνική κριτική για λογοτέχνες στις ελληνικές εφημερίδες στο Σύδνεϋ και στη Μελβούρνη, ενώ παιδικές ιστορίες και ποιήματά της έχουν ακουστεί από το SBS, και επίσης από δύο ραδιοσταθμούς του community radio. Έχει παρουσιάσει διάφορες ομιλίες στο Σύδνεϋ (για την Πανμακεδονική ένωση και για την Πανηπειρωτική ένωση).

Έχει γράψει ή γράφει:

- στο ετήσιο περιοδικό  της Buy Valium In Ho Chi Minh Παμμακεδονικής Valium Online Uk Review Ένωσης το 2001 και το 2005

- στην Ετήσια Ηπειρωτική εφημερίδα, Can You Buy Valium In Australia Τα Νέα για πέντε  χρονιές

- στα  λογοτεχνικά περιοδικά   της Μελβούρνης, Purchasing Valium In Mexico ο Λόγος  και  http://anitaanand.net/uncategorized/sophia-review-the-tribune-india-shyam-bhatia/ Αντίποδες

- στο e-magazine Anagnostis Cheapest Valium Online Uk , λίγο μετά από την εμφάνισή του

- σε ελληνικές εφημερίδες στην Ελλάδα

Έχει λάβει μέρος στις κάτωθι λογοτεχνικές Ανθολογίες:

- Του Ευάγγελου Ρόζου: http://davidbakeronline.com/bbc-world-service-the-why-factor-news/instagram.com/mylinkhere Σύγχρονη Ανθολογία Ποίησης http://bankholidays-2019.co.uk/wp-json/contact-form-7/v1/contact-forms/257/feedback 1977-1997, Αθήνα 1997

- Των Γ. Κατσαρά και Γ. Λιάσκου: Ποιητικές ώρες, Μελβούρνη 1998

- Στην Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης Αιτωλοακαρνανών Λογοτεχνών, Παρουσία, Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης, Ελληνική Παροικία της Αυστραλίας –αφιέρωμα-, τεύχος 50, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2009

- Στην Μνημόσυνο Ημερίδα για τα σαράντα χρόνια από το θάνατο του Ν. Καζαντζάκη στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ το 1999, συμμετείχε με  την εργασία της Ο Οθέλος Ξαναγυρίζει του Ν. Καζαντζάκη: μία πολύπλοκη υπόθεση, που μεταφράστηκε στα Γαλλικά και δημοσιεύτηκε στη Γενεύη από την http://blog.leedsforlearning.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597246149.8543899059295654296875 Εταιρεία των Φίλων του Καζαντζάκη το 2002.

Την περίοδο του 2008 και 2009 εργάστηκε ως βοηθός έρευνας, του Διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Wollongong, Michael Jacklin.

Μέχρι στιγμής η Π. Έλλη, έχει εκδώσει 31 βιβλία στα οποία: συμπεριλαμβάνονται, μελέτες, ποίηση (στην Ελληνική και στην Αγγλική), θεατρικά έργα (στην Ελληνική και Αγγλική), μυθιστόρημα, παιδικό μυθιστόρημα (στην Ελληνική και Αγγλική). Το λογοτεχνικό έργο της, διακρίνεται για την κοινωνική του υφή και την συμπαράσταση στον συνάνθρωπο, μέσω της ανάλυσης των κοινωνικών-οικονομικών-πολιτικών δεδομένων της εποχής μας και την κατανόησή τους. Τα τρία τελευταία της βιβλία, δύο με  ποίηση, Buy Msj Valium Pill Μία Μάσκα, Ένα Κενό, και Buy D10 Diazepam Το Μακρύ Ταξίδι και το μυθιστόρημά της, How To Get A Valium Prescription Online http://sandshade.com/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597362759.3078320026397705078125 Περιμένοντας τους Αγώνες έχουν ολοκληρωθεί και εκδοθεί το 2012.  Το νέο μυθιστόρημά της http://blogs.keshokenya.org/blog/ Τζούλη Τζένκινς, Κελί 333, είναι σχεδόν έτοιμο και θα δημοσιευτεί σύντομα ετούτο το χρόνο (2013).

Η Π. Δ. Έλλη έχει λάβει τρία (3) βραβεία για το  Θεατρικό της έργο, τρία (3) για την Ποίησή της  και επτά (7) αναγνωρίσεις-ευχαριστήρια (πλακέτες, αναμνηστικά κύπελλα κτλ)  για την προσφορά της  στην Ελληνική παροικία του Σύδνεϋ (είτε με την προσφορά της στα γράμματα, είτε για την προσφορά της, για την οικονομική ενίσχυση των Πανεπιστημίων Macquarie, Sydney, ή του Συλλόγου Εκπαιδευτικών της Ελληνικής Γλώσσας του Σύδνεϋ).  Κατέχει επίσης  δίπλωμα συμμετοχής σε  Σεμινάριο της ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, το 2004.

Βιβλία της υπάρχουν στις βιβλιοθήκες των Πανεπιστημίων Ιωαννίνων και Κερκύρας.  Στη Ζωσιμαία βιβλιοθήκη Ιωαννίνων, καθώς και στο Κέντρο των Ηπειρωτικών Μελετών.  Εδώ υπάρχουν  όλα τα βιβλία της εκτός από τα εκδοθέντα μετά από το 2010.  Και αυτά που είναι γύρω στα τέσσερα, θα δοθούν εφέτος κάποια στιγμή.

Η Π. Έλλη είναι επίσης ζωγράφος και σκιτσογράφος, από το 1970, έχει εκθέσει πέντε (5) φορές, ατομικά, και εφτά (8), συλλογικά.

Έχει επίσης λάβει μέρος στα Archibald και Dobell awards στο NSW Gallery .

Α’. Στο Archibald award με τα πορτραίτα: της Irina Dunn, το 1997 και του Professor Γιώργου Παξινού το 1999

Β’. Στο Dobell award με δύο πίνακες με μολύβι και κάρβουνο, επίσης το 1997 και το 1999.

Έργο της βρίσκεται επίσης στη Δημοτική  Πινακοθήκη ‘Πυρσινέλλα’, Ιωαννίνων.

Προς το παρόν η συγγραφέας και καλλιτέχνιδα Π. Έλλη (Elles), εργάζεται πάνω σε διάφορα κείμενα, διαφορετικής υφής και ασχολείται εκτεταμένα με την σκιτσογραφία.

2 comments

  1. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΑΓΑΠΗΤΗ ΜΑΣ ΠΙΠΙΝΑ. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.
    ΕΑΝ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΑΝ … “ΓΚΑΛΟΠ”, ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΙΜΑΙ ΕΜΦΑΝΕΣΤΑΤΑ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΖΑΜΠΕΛΙΟΥ, ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΟΛΩΜΟ. ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΥΛΑΣ ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ, ΚΙ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΛΛΙΩΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΤΟΧΑΣΤΕΣ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΙ, ΑΝΑΛΥΤΕΣ, ΑΠΛΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ, ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ.
    ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΜΟΥ
    ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ

  2. Ευχαριστώ για το σχόλιο σου Άρι. Έχω αναλύσει κομμάτια απότη δουλειά του Δ.Σολωμού και επειδή η αρχική μου κατεύθυνση ήταν η κλασσική φιλολογία, διαφωνώ με τον Ζαμπέλιο στη άποψη κατά του Ζακύνθιου ποιητή περί ευρωπαϊκών μιμήσεων στο έργο του Λάμπρος. Υπάρχουν και άλλα με τα οποία διαφωνώ… αλλά αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο γράφονται διάφορες απόψεις… Η συζήτηση και φυσικά τα όλο και περισσότερα συμπεράσματα, και το debate continues…

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *