Νομάδες

Share

Πρωτόγονοι είμαστε ακόμα, λες
Κοιμόμαστε στις ευκαιριακές σπηλιές μας
σαν νομάδες που φοβούνται να κατοικήσουν
ένα δυνατό συναίσθημα
Τις νύχτες
ζωγραφίζουμε επάνω στα τοιχώματα της σκέψης
ένα μικρό ελαφίσιο όνειρο
να τρέχει ανυπεράσπιστο στη σαβάνα του κόσμου μας
Κι όταν μας παίρνει ο ύπνος πλάι στα βέλη χέρια μας
ονειρευόμαστε πως γίνεται το θήραμα της επόμενης μέρας
Το τρόπαιο που θα σηκώσουμε ψηλά
για όλο αυτό τον μακρύ δρόμο ουτοπίας
Νομάδες είμαστε, μου λες
Άστεγες πάντα οι μεγάλες μας αγάπες
με ένα ρίγος από κρύο ή πυρετό

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
Από την ποιητική συλλογή
«Χειμερία Ζάλη»
Εκδόσεις Μανδραγόρας, Αθήνα 2017

3 thoughts on “Νομάδες”

  1. Υπέροχο ποίημα ,Ελένη μου, κέρια η έμπνευσή σου,
    ό,τι μεγάλο δεν εγκλωβίζεται, δε χωράει κάτω απο στέγες…τις αγκαλιάζει ο ουρανός τις “μεγάλες αγάπες”!!

    1. Tζένη μου, σ΄ευχαριστώ πολύ! ΄Εχεις πάντα μια υπέροχη στοχαστική ματιά να ρίξεις στους στίχους μου. Να΄σαι καλά.

  2. ”Νομάδες είμαστε, μου λες
    Άστεγες πάντα οι μεγάλες μας αγάπες ”… υπέροχο….

Comments are closed.