Συνεχώς

Share

Συνεχώς κάπου νυχτώνει
Και τότε
κλείνουν απότομα οι κουρτίνες
Παύει η κίνηση στα μάτια
Βαθιά μεσάνυχτα κι ο κόσμος δεν μεταμφιέζεται
΄Εχει τελειώσει άλλωστε κι η τελευταία πράξη
κάποιας μοίρας
Τότε αφαιρεί το μακιγιάζ
απομένοντας μπροστά στον καθρέφτη
ντυμένος μόνο με το επόμενο κενό
Εκεί ακριβώς κρίνεται σκόπιμη η συγκάλυψη
Απομακρύνονται τα παιδιά από στιγμές
ακατάλληλες για ευαισθησίες ανηλίκων
Όμως η αλήθεια είναι πια πυγολαμπίδα
που περιμένει τη λεία στο σκοτάδι
Κι όταν ένας ακόμα φεύγει για όσα η πίστη συντηρεί
σε μια σιγή συνωμοσίας
υποκρινόμαστε πως πνίγουμε την αγωνία
σε ταξίδι που ναυλώνει μονάχα ένα σαπιοκάραβο
έτοιμο πάντα να βουλιάξει
στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος
Γι αυτό και οι θάνατοι
είναι σαν μυστικό που χώνεται στην άμμο
Το πρώτο θράσος της θάλασσας ξεθάβει θρήνους
Αρκεί μια τρικυμία που βάζει στόχο τη στεριά
για να γεμίσει ο άνεμος λέξεις που σκοτώνουν
΄Υστερα όλα ησυχάζουν
Μπορείς άφοβα πλέον
να περπατήσεις στην ακρογιαλιά,
να μαζέψεις βότσαλα
σε όλους τους χρωματισμούς του μαύρου
να τα εκθέσεις σε μια μνήμη
που αρνείται πια το χρώμα
Μόνο τα βράδια κάθονται απέναντί σου
Μεγαλώνουν μέσα στις σκιές της νύχτας
Λιθοβολούν
Παίρνουν εκδίκηση για όλα τα χρόνια
που αμέριμνα ποδοπατούσες

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

2 thoughts on “Συνεχώς”

Leave a Reply