Θα Αλωθείς Ψυχή μου;

Share

Υπάρχουν μερικές στιγμές, καρδιά μου,
που δεν έχουν επιστροφή!
Αν τον διαβείς τον ποταμό, οι γέφυρες πίσω σπάνε·
κι όλα θα πέσουν στο νερό της άρνης.
Όλα θα πέσουν, όλα!
Κι ο σπόρος κι οι γέφυρες κι οι ελπίδες!
Κι ο ήλιος δε θα ξανασταλάξει τους αιώνες του
στα τρανά βουνά με των αχτίδων του το βλέμμα!
Έφτασε και για σένα, η στιγμή αυτή!
Αγαπημένη, αυτή είναι η στιγμή σου!
Τον αφουγκράζεσαι τον αγέρα της ιστορίας;
Τα βήματά του, όλο και πλησιάζουν·
με πάταγο, βαριά, αδυσώπητα.
Κι ίσως είναι τα τελευταία της ιστορίας σου
πατήματα, που αγκομαχώντας,
αργοχαροπαλεύουν την υπόστασή σου, αστέρι μου,
αστέρι των αιώνων· σε πλήγωσαν!
Έβαλες κι εσύ τα χέρια σου να βγάλεις τα μάτια της μνήμης σου.
Σε πλάνεψαν, σού ’δειξαν λάθος δρόμο.
Και συ ακολούθησες· με μια επίφαση απορίας να σπαρταρά
στον ευδαιμονισμό της πλάνης
που ταχυδρομούσες στις μνήμες του χρόνου.
Και να, που τώρα, η ιστορία έρχεται να παραλάβει το δέμα·
στο πιο κάτω κι απ’ το έσχατο σκαλί του αντίλαλου.
Όσο κι αν θες – αν πράγματι, θες – να κρατήσεις το καταπίστευμα,
δεν ημπορείς ν’ ακυρώσεις την εγγραφή που μοναχή σου έκανες
στων απωλειών το υποθηκοφυλακείο.
Η εκπόρθηση συντελέστηκε εν αιθρία!
Το μόνο που απομένει είναι η άλωση· και επίκειται!
Θα αλωθείς ψυχή μου;

Ιωάννης Παναγάκος
(2010)

1 thought on “Θα Αλωθείς Ψυχή μου;”

Leave a Reply