Πρωτομαγιά

Share

©Πιπίνα Δ. Έλλη (P. D. Elles)
Από την Αυτοβιογραφία μου

Ο Μάϊος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ
να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή
να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή…
……………………………………………………………

Πρωτομαγιά μου! Εγώ θα σου πλέξω το στεφάνι της ξεγνοιασιάς και το παινάδι της ομορφιάς σου, της ανοιξιάτικης… Εγώ θα γεμίσω το καλάθι της εκδρομής με λαγάνες ελιές και χαλβά… για τη γιορτή σου τη γενέθλια. Εγώ θα τρέξω σαν παιδάκι και θα μαζέψω αγριο – παπαρούνες νιοσκασμένες από το κουκούλι τους, λευκές και κίτρινες άγριο-μαργαρίτες και μαβί μολόχα για να ζηλέψουν τα λουλούδια του ανοιξιάτικου κήπου, που το ανθρώπινο χέρι κατά μίμηση του θεϊκού -δεν είναι ύβρις!- οριοθετεί την έκταση, την επέκταση, το ύψος του άνθινου κορμού και το βάθος της ρίζας του, που χωρίζει και ξεχωρίζει τα άνθινα είδη, που διακρίνει τα χρώματα, τα αρώματα και την εμφάνιση και τα ταξινομεί… Έτσι δεν έχει μάθει να μιμείται τις διακρίσεις του είδους του…

Θα στολίσω το καρό άσπρο-κόκκινο τραπεζομάντηλο, θα βάλω στη μέση ένα φλασκί με κόκκινο κρασί για να τιμήσουμε τον τρελό παππού το Διόνυσο και δίπλα του τα ποδαράτα ποτήρια. Θα βάλω δύο μπουκάλια: με ξύδι και με λάδι και θα ετοιμάσω την τραγανή σαλάτα προσθέτοντας πικρές και ξυδάτες ελιές, και λίγη ρίγανη, έτσι για να νιώσω από πρώτο χέρι τη μυρωδιά σου, της φύσης.

Και τα μάγουλα θα τα τρίψω με μαντζουράνα για να μοσχοβολήσουν και τα χείλια με της καρυάς το πράσινο φλούδι, που κρύβει το τσόφλι, τον γαλατένιο τρυφερό καρπό της.

Έφερα καφέ μαζί μου και κουλουράκια πορτοκαλιού για να χαζέψουμε με τα παιδιά, την ώρα που θα τρέχουν αναμμένα από τον πόθο τους, να καταφέρουν να τους καταδεχτεί ο αετός τους και να φιλήσει τα ύψη… όπως ονειρεύονται…

Ύστερα θα ασχοληθούμε με το στεφάνι μας που το πλέκουμε με την πρώτη, γιατί έχουμε ασκηθεί στην τέχνη του από πολύ μικρά. Με ετούτο θα στεφανώσω τον αγαπημένο μου Διόνυσο που δεν αφήνει το χέρι μου στις καλές ή στις κακές μέρες.

Πρωτομαγιά μου! Εσύ, είσαι… εμείς στη νιότη μας, όταν χαρούμενοι, ξέγνοιαστοι, φορτωμένοι χρυσές ελπίδες και μελένια όνειρα… κυνηγούσαμε τις πεταλούδες της χαράς στους ηλιόλουστους κάμπους σου, που τους είχες φορτώσει με χιλιάδες πινελιές και άλλες τόσες μυρουδιές, καλή μου. Τότε που ευχόμουν κλείνοντας τα μάτια να γίνω τα αερικά χείλια σου και να φιλήσω όλα τ’ άνθια της οικουμένης, να γίνω το αεράκι σου και να χαϊδέψω όλα τα χαρούμενα ζωντανά που δουλεύουν με την ευλογία του Δημιουργού.

Νάτη η Νάνα μας. Μωρό η ίδια, με το μωράκι παίζει και ο Άκης μας, η μαμά και ο μπαμπάς, καθισμένοι πάνω στην καραμελωτή, κυττάζουν χαμογελαστοί πότε εμάς τα μικροπούλια τους και πότε ο ένας τον άλλον στα μάτια… Μάθαμε για την αγάπη και τη θυσία με τα χρόνια και μάθαμε για το ψέμα της χαράς και της ελπίδας, για το όνειρο της αιωνιότητας -γλυκό παραμύθι, που δεν προσφέρει παραμυθία, καλή μου!

Και τώρα Πρωτομαγιά μου, θα σου πω ένα μεγάλο μυστικό. Δε μεγαλώσαμε καλή μου ποτέ, γιατί η τρυφεράδα, η αγάπη και η ανεκτικότητα, μας κράτησαν παιδιά, που γέννησαν άλλα παιδιά, που κι αυτά σαν εμάς, δεν έχουν γίνει σκληρά, ικανά να προσαρμοστούν στην κοινωνία που μας σφίγγει ασφυκτικά… Και τι να κάνουμε επιτέλους καλή μου από το να ζήσουμε -όσο είναι να ζήσουμε- άνθρωποι στη ζούγκλα της ζωής και ας μας λαβώνουν η αδικία και τα μίση.

Κράτησα τις φωτογραφίες από προηγούμενα γενέθλιά σου… Πάντα ήσουν όμορφη, ακόμη και όταν έκλαιγες… Αλλά σήμερα φαντάζεις ακόμη πιο σπουδαία… Είμαστε ακόμη εδώ και μπορούμε και γιορτάζουμε ξανά τα γενέθλιά σου, καλή μου. Να ζήσεις αιώνια λοιπόν…

Πάρε το στεφάνι σου! Χάρισμά σου!.. Άλλωστε για σένα το έπλεξα, ήθελα να σου αποδείξω πως είμαι ένα μεγάλο παιδί, που αγαπάει το παρελθόν του και που χαίρεται το παρόν, δεν ελπίζει όμως για κάτι μεταφυσικό. Και του χρόνου καλή μου και σου εύχομαι: λιγότερη μόλυνση και περισσότερα λουλούδια!

*****

Leave a Reply