Μονίμως με Ταγιέρ

Share

Αυτό το πιάτο από παλιά πορσελάνη
ήτανε κάποτε του παππού
Το τοποθετούσαμε στην κεφαλή του τραπεζιού
Έτρεχε η γιαγιά με τεμενάδες
να προσκυνήσει τα πενήντα χρόνια γάμου
αφήνοντας κάθε φορά τον ασπασμό της σε σχήμα κουταλιού
γλυκό να εφάπτεται στην πορσελάνη
Ο παππούς άγγιζε πάντα με την άκρη του δακτύλου του το πιάτο
Κίνηση κτητική
Προληπτική
Μήπως ραγίσει κάποια στιγμή το ακριβό υλικό
Θα χανόταν τότε το αρχαιοπρεπές σχέδιο στο κέντρο
Μαίανδροι σε συστοιχία πουλιών
έτοιμα τάχα να πετάξουν
με βλέμματα στραμμένα σ΄ έναν αόρατο ουρανό
Μα σταματούσαν πάντα
λιγάκι πριν την άκρη του γκρεμού
Είναι κι αυτή η ζωή
Μονίμως με ταγιέρ
Κούμπωμα μέχρι τον λαιμό
Βλέμμα αμακιγιάριστο
Και προδομένο

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
Από την ποιητική μου συλλογή «Φωνήεντα σε περίπτερο»
Εκδόσεις Μανδραγόρας, Αθήνα 2016

3 thoughts on “Μονίμως με Ταγιέρ”

  1. Eίναι οι στίχοι σου, πάντα, από “ακριβό υλικό” ,καλή μου Ελένη, άγγιγμα τρυφερό στην “πορσελάνη “της ποίησης!

  2. Σ΄ευχαριστώ πολύ, Τζένη μου. Τι όμορφο το σχόλιό σου και πόσο με τιμά!

Leave a Reply