“Αγαπάτε αλλήλους!…”

Share

Κυρίες και Κύριοι, εξομολογούμαι το κρίμα μου.
Σας δηλώνω επισήμως ότι αμάρτησα.
Παρερμήνευσα την εντολή Του.
Και Τον παράκουσα…

Κυρίες και Κύριοι, απολογούμαι ενώπιόν σας.
Θέτω τον εαυτό μου υπό την κρίση σας.
«Αγαπάτε…αλλήλους», Εκείνος είχε πει.
Και δεν το τήρησα.

Κυρίες και Κύριοι, μετανοώ γι’ αυτό το σφάλμα μου.
Κατανοώ, ότι η λάθος ερμηνεία μου, ουδόλως
συγχωρεί την αμαρτία μου. «Α λ λ ή λ ο υ ς»
είχε πει και όχι… «ά λ λ ο υ ς»!

Κυρίες και Κύριοι, εγώ που σας αγάπησα πολύ,
παίρνω απόφαση ιερή, σαν όρκο, «Αλλήλους»
ν’ αγαπάω στο εξής. Γι’ αυτό, ίσως θα πρέπει,
τώρα πια, κι εσείς, λίγο, να με αγαπήσετε…[]

Άρις Αντάνης

5 thoughts on ““Αγαπάτε αλλήλους!…””

  1. Είχα καιρό να σε ακούσω, Άρι. Δικό μου λάθος ισως. Εμείς πάντως σε αγαπάμε και το ξέρεις. Αλλά, είτε το θελουμε, είτε όχι, ” οι άλλοι “, συμπεριλαμβάνονται μέσα στους “αλλήλους”. Δύσκολο στ’αλήθεια, όταν κάπου δεν..κολλάει…
    βάνα

  2. Καλέ μου Άρι, θαρρώ, πως αμαρτία δεν είναι ν’άλλαξουν “κάτοχο” οι αντωνυμίες!
    Ποιός άλλωστε ο αναμάρτητος να σε κρίνει…αλλά να μην αγαπάς!
    Εσυ όμως έχεις πολλή αγάπη μέσα σου για όλους, αυτό μας λεει η ποίηση κι η μουσική σου!
    Γι’αυτό λοιπόν μην ανησυχείς, έχεις αβίαστα και τη δική μας!

  3. Εξομολόγηση, λοιπόν…
    Κι εμείς, εμείς οι άλλοι, οφείλουμε να εξομολογηθούμε κι εμείς, αφού καταλάβαμε την αμαρτία μας…
    Ίδια με τη δική σου …
    Όλοι αμαρτωλοί…
    Και μετά την εξομολόγηση, νέα ζωή, μ αγάπη και για τους άλλους και για μας…
    Οψόμεθα.

  4. Βάνα, η χαρά μου ήταν μεγάλη που διάβασα τα καλοσυνάτα σου λόγια. Όσο κι αν χανόμαστε πάλι θα συναντιόμαστε. Όσο θα υπάρχει Διασπορική, άλλοτε πιο συχνά, άλλοτε πιο αραιά θα επικοινωνούμε. Δεν φταίει κανείς από μας για τυχόν αποχή. Ίσως να έχουμε συνειδητοποιήσει ότι , από εποχή σε εποχή, καλό είναι να ξεγλιστράμε από την απόχη του ίντερνετ, που μας φέρνει μεν κοντά με όσους είναι μακριά μας, αλλά μας… απομακρύνει από όσους είναι γύρω μας.
    Κι αυτά που λέμε στους στίχους μας, δεν είναι μόνο υπαινιγμοί, αλλά μπορεί να είναι και προληπτικές προειδοποιήσεις, και όχι τόσο προς τους άλλους όσο για τον εαυτό μας. Όταν πχ λέω “αγαπάτε αλλήλους” μπορεί να το λέω στον εαυτό μου, ότι πρέπει κάποια στιγμή να αγαπήσω κι εγώ όσους με αγάπησαν.
    Τέλος όταν γράφουμε κάτι για να διαβαστεί από άλλους, ας έχουμε πάντα στο μυαλό μας, ότι οι άλλοι είναι ήδη στο μυαλό μας. Άρα μαζί με αυτούς το γράφουμε. Απλώς εμείς μπαίνουμε στον κόπο να το δακτυλογραφήσουμε και να το δημοσιοποιήσουμε αν βρούμε …Ιάκωβο. Όποιος νομίζει πως ό,τι γράφει το γράφει μόνος του, πρώτον πρέπει να θυμάται πώς όλα έχουν ήδη γραφτεί, άρα τα αντιγράφει -και καλά κάνει- και δεύτερον:

    Ποιος θα είμαι, αν
    μου λείψει το δικό σου
    χειροκρότημα, ή

    Πόσο αξίζει
    ένας πίνακας, χωρίς
    ανθρώπων βλέμα! ή ακόμα (και τέλος η … λακωνική πολυλογία μου)

    Τι χρειάζεται
    η μουσική, αν κανείς
    δεν την ακούει!

    Με υπόληψη και αγάπη και ευχαριστίες
    Άρις

  5. Pepy, καλή μου συναδέλφισσα, με τα τόσα χαρίσματα και μια καρδιά όλο αγάπη, πιστεύω, ότι αν διαβάσεις αυτά που έγραψα και στη Βάνα, θα μπορούσαμε όλοι να αντιγράψουμε τη ρήση του Χριστού, να την κάνουμε “Χαϊκού” και να πούμε:
    Αναμάρτητος
    οστις τυγχάνει, πρώτος
    λίθον βαλέτω.

    Ενθέρμως -ανκαι εν μέσω θέρους
    ο συνάδελφος και φίλος σου
    Άρις Αντάνης

Leave a Reply - Θέλετε να σχολιάσετε;