Κείνο το πρωινό

Share

Δεν ξεχνώ
την ώρα που έσχισε το μαντάτο
Το θλιβερό εκείνο πρωινό
Κραυγή οργής για πραξικόπημα
Παύση ατέρμονη
Σε τούτη τη γη τη ματωμένη
Θολή ομίχλη στο τζάμι της μνήμης
Λαύρα Δευτερογιούνη που καίει ανελέητα
Ένα και δυο… και τρία και τέσσερα
Χρόνια πολλά, σαράντα-τέσσερα
Κι ο πήχυς του μυαλού
αιμορραγεί…

Άντρια Γαριβάλδη

1 thought on “Κείνο το πρωινό”

  1. Υπέροχο! Και λέξεις; “Δευτερογιούνη”, (για …κλέψιμο).
    Πάντα το έλεγα, ότι αν γνωρίσεις και δεις τον ποιητή, το ποίημά του παίρνει υπεραξία. Άσε που όταν τα απαγγέλεις ή το στέλνεις σε άλλους φίλους, να το διαβάσουν κι αυτοί, μπορείς πλέον με καμάρι να πεις: ” Την ποιήτρια, που το έγραψε, την έχω δει με τα μάτια μου…”
    Ρητορική παρατήρηση:
    “Αν είχα την αξία που απαιτείται σε τέτοιες περιπτώσεις θα σου έλεγα: Μπράβο!”
    Εγκάρδιος χαιρετισμός
    Άρις Αντάνης

Leave a Reply