Επτά ποιήματα του Γιώργου Δάγλα

Share

Μετάφραση από τον Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδη

Αγαπητέ ομότεχνε Γιώργο Δάγλα

Αυτή η τραγική φωνή σου ενάντια στην όποια διεφθαρμένη εξουσία, δεν μπορούσε να μη με συγκινήσει. Και βεβαίως πρέπει να ”εξαχθεί” μεταφρασμένη στα Αγγλικά και εκτός Ελλάδας, αφού το φαινόμενο είναι οικουμενικό και διαχρονικό. Γι’ αυτό επέλεξα ακόμα 5 ποιήματά σου και σου τα μετέφρασα (φτάνοντας συνολικά τα 7).

Σημείωσε ότι κι εγώ καταφέρομαι συχνά στα ποιήματά μου εναντίον του τύραννου – με ένα δικό μου μαστίγιο – όπως άλλωστε και ο Σεφέρης εναντίον της χούντας – παρότι πρέσβης σοβαρός και προσεκτικός – με τα 2 τελευταία ποιήματα του: 1) ‘’Οι γάτες του Άη Νικόλα’’ (αλληγορικό, εμπνευσμένο από ένα μύθο της Κύπρου) και 2) το ”Επί ασπαλάθων” (ο παραδειγματικά μαρτυρικός θάνατος του τύραννου, πάνω σε αγκαθερούς ασπάλαθους – μύθος του Πλάτωνα) που δημοσιεύθηκε 3 μέρες μετά τον θάνατό του (13 Σεπτεμβρίου 1971)

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

1. άτιτλο

Τόση έρημος,
λες,
πού πήγε;

Και τώρα δυο κόκκοι άμμου
σ’ αυτήν την κλεψύδρα…

Και τρέχεις έντρομος,
μέσα στη νύχτα
να ψάξεις το ποδήλατο
που σου κλέψανε παιδί.

Without a title

You wonder how come,
where did it go
such an immense desert?

Now in this clepsydra
there remain two sand beads…

Terrified you run,
in the night
to find your stolen bike
when you were a child.

2. Δεν έχω πλέον διλήμματα

Ακολουθώ τους ήχους των εκρήξεων
-δεν έχω πλέον επιλογές
-δεν έχω Άνοιξη
Στις δυναστείες δεν έχω θέση.
Ακολουθώ τα ίχνη
Που άφησε το αίμα των εξεγερμένων
Τις κραυγές των φυλακισμένων συντρόφων
Φοράω τα ματωμένα πουκάμισα
Κι αντίθετα στον άνεμο τους προχωράω.
Δεν έχω πλέον διλήμματα.
Ή με το δίκιο ή με την εξουσία.

I no longer have dilemmas

I follow the sounds of explosions
– I don’t have any options
– I don’t have any Spring, either
I have no place under the dynasties.
I follow the traces
that the blood of uprising ones has left
I follow the screams of the imprisoned companions
I wear the shirts filled with blood
And I’m marching opposed to the wind.
I no longer have dilemmas.
Either pro justice or pro the tyrant authority.

3. Επιστρέφω

Επιστρέφω,
να ράψω ερμητικά
τα μάτια των προδομένων
τα ράκη να φορέσω των μοναχών
και στους καταραμένους
την άφεση να δώσω.
Έρχομαι,
να πέσω εδώ στη μέση της αρένας
χωρίς αίμα και μνήμα,
χωρίς καθρέφτη κι ελπίδα,
χωρίς Αίγυπτο, Ακαρνανία και όρη.
Τα βήματα του θηρίου ακολουθώ
τη μυσταγωγία του ανομολόγητου έρωτα.
Ορκίζομαι στο όνομα των πλοίων
που δεν λύσαν ποτέ τα σκοινιά τους.
Εκλιπαρώ το τρύπιο βλέμμα,
ανοίγω τον στρόβιλο των νεκρών ημερών
Έρχομαι με τους τελευταίους να πέσω
εδώ στη μέση της αρένας.

I Return

I return,
to sew hermetically
the eyes of betrayers
to wear the rags of monks
to extend forgiveness
to the cursed ones.
I am coming,
to fall here in the middle of the arena
without blood and memory,
without mirror and hope,
without Egypt, Acarnania and mountains.
The steps of the beast I do follow
the secret ceremony of the unconfessed love.
I swear in the name of the vessels
which have never untied their ropes.
I beg the punctured glance,
I switch open the turbot of the dead days
I come with the last companions to fall
here in the middle of the arena.

4. Επιστροφή

Όσοι έφυγαν,
αφήνοντας πίσω τους μια πόρτα ανοιχτή
να την κτυπάει ο άνεμος.
Όσοι περπάτησαν μόνοι στις γραμμές του τρένου
με μια βαλίτσα αφημένη στην αποβάθρα,
περιμένοντας την αναμέτρηση…..
Όσοι στοίχειωσαν τη ζωή μας χωρίς τέλος…
Πάντα σαν υπενθύμιση σκληρή
σαν δηλητηριασμένο βέλος
Επιστρέφουν.
Επιστρέφουν χωρίς μάτια
με ένα μαύρο πουλί στον ώμο τους.
Επιστρέφουν
μιαν ανύποπτη, απελπισμένη στιγμή…
να κλείσουν αθόρυβα τη ξεχασμένη πόρτα.
.
Γιώργος Δάγλας

Return
.
Those who left,
leaving behind them an open door
which is now beaten by the wind,
those lonely who walked on the train tracks
with a suitcase left on the dock,
waiting for the confrontation…
those who endlessly made our lives haunted …
always like a hard reminder
like an arrow poisoned,
they return.
They return without eyes
with a black bird on their shoulder.
They return
at a time unnoticed and desperate…
to quietly shut the door forgotten open.

5. Ο Δήμιος

Ο δήμιος που γνώρισα κάποτε,
γύριζε κάθε βράδυ σπίτι του μεθυσμένος
και διάβαζε ρομαντικούς ποιητές,
σε μια νεκροκεφαλή ακουμπισμένη στο ετοιμόρροπο τραπέζι του.
Κάποτε, μου είχε πει
αγάπησε μια ευγενική κυρία,
Την αγάπησε χωρίς επιστροφή,
την ώρα που την οδηγούσε στο ικρίωμα.
Από τότε σταμάτησε να ονειρεύεται.
Ο δήμιος που γνώρισα κάποτε,
κοιμάται κάθε βράδυ μεθυσμένος.
.
Γιώργος Δάγλας
.

The Executioner

The executioner I once met,
returned home every night as drunk
and was reciting romantic poems
to a skull leaning on a crumbling table.
One day he confessed to me
he loved a kind lady,
he loved her irrevocably,
while driving her to the scaffold.
Since then he ceased to dream.
The executioner I once met,
is sleeping drunken each and every night.

6. Έτσι

Όπως ακριβώς σου το λέω:
Στέκεται αντίκρυ στο τρένο
με τα πόδια ανοιχτά
καταμεσίς στον κάμπο.
“Έλα’, λέει,
κι ύστερα,
σαν περάσει απέναντι
χορεύει μπλουζ και γελάει.
“Ο έρωτας είναι ένα βεγγαλικό’, λέει,
κι ανάβει τσιγάρο.
Φτύνω.
Προχωράω σύρριζα στα θέατρα και τα πορνεία.
Τραγουδάω φάλτσα.
Ο έρωτας είναι η ζωή μας,
λέω.

Just Like this

Just as I have told you:
She stands opposite at the train station
having her legs open
in the middle of the plain.
‘Come closer’, she says,
and when she passes across
at the opposite side
she dances blues, while laughing.
‘Love is but a firework’, she says,
and lights up a cigarette.
I spit.
I go by the walls of theatres and brothels.
I sing dissonantly.
Love is indeed our life,
I say.

7. Η αλαφιασμένη

Έτρεχε με μάτι αγριεμένο.
Τρίχα ορθή. Αλαφιασμένη στο κεντρικό
πλακόστρωτο της Ρώμης.
Λόγια ακατάληπτα και μυστηριώδη έβγαιναν σαν
αφρός απ’ το στόμα της:
“Στην Αίγυπτο, στην Αίγυπτο. Καίγονται τα
όνειρα.
Λυγίζουν τα λιμάνια, σταυροφόρε. Γουρούνια
διοικούν το θόλο.
Καίγονται τα όνειρα’.
Στις σκήτες. Στις κρύπτες των αλχημιστών. Στην
έρημο και στον πόλο.
Είναι πίσω μου και ουρλιάζει. Με δείχνει μ’ ένα
χέρι κόκκινο
σαν φωτιά. Βγάζει φλόγες. Άνοιξε, γη. Άνοιξε!
(Απαρνημένος και καταραμένος κρύβομαι σ’ αυτή
την πόλη. Εξόριστος
κι ιερόσυλος. Σχεδόν γυμνός και σίγουρα βρώμικος.
Πάντα πιωμένος.
Δεν υπάρχει ταβερνιάρης που δεν με ξέρει, που δεν
μου λέει τον πόνο του κλαίγοντας.
Δεν υπάρχει σκυλί αδέσποτο που δεν μου κούνησε
την ουρά του. Οι πέτρες
δεν θα μ’ ανεχτούν πολύ ακόμα).
Ανακάλυψα την πλήξη των ηρώων. Το μεγάλο
ελάχιστο.
Ύστερα, τον καιρό της παλίρροιας, έγραφα αυτά.
Και ξανά η πτώση των
άδικων χρόνων. Τώρα στη Ρώμη, η ακατάσχετη
επιθυμία της διήγησης.
Έλεγα λοιπόν γι’ αυτή τη γυναίκα-φάντασμα:
Έτρεχε με μάτι αγριεμένο.

She, frightened

She was running, with ferocious eyes.
Her hair erect. Frightened
on the central paved street of Rome.
She was saying incomprehensible and mysterious words
a sort of foam was flowing from her mouth:
‘In Egypt, in Egypt. The dreams
are burned.
The harbours bend, you hear crusader. The dome
is governed by pigs.
Dreams are burning’.
In the small monasteries. Inside the alchemists’ crypts.
In desert and at the pole.
She is behind me, screaming. She shows me with one
red hand
like fire. It flames. Land, do open. Open!
(Being disowned and cursed I hide myself
in that city. Exile
and sacrilegious. Almost naked and definitely dirty.
Always drunk.
There is no tavern keeper who doesn’t know me,
who doesn’t tell me with tears his individual pain.
There is no unowned dog that didn’t swing for me
its tail. The stones
will not any longer tolerate me much).
I discovered the boredom of the heroes. The big
minimum.
Then, during the tide, I wrote down those thoughts.
Then again it came the fall
of the unfair times. Now in Rome, there is an unbearable
desire for narration.
By the way, I was talking about that ghost-woman:
She was running, with ferocious eyes.

Γιώργος Δάγλας

Γιώργος Δάγλας
Μετάφραση στα Αγγλικά από τον Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδη, ποιητή, Κύπρος

1 thought on “Επτά ποιήματα του Γιώργου Δάγλα”

  1. Υπέροχα ποιήματα!! Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα οργισμένοι…

Leave a Reply - Θέλετε να σχολιάσετε;