Σπίτια που γέρασαν…

Share

Μισόγερτα παράθυρα, με λευκοσκισμένα
κουρτινάκια,
ίσα να περνά το βλέμμα απ’τη δαντέλλα τους!
Ένα χάδι ανάσας πάνω στο γιαλί κι
οι μνήμες γράφονται στο κοίταγμα!
Άλλες τόσες στο βούρκωμα, που
αφήνει ο γερο-χρόνος στα πόμολα της φθοράς,
αγκαλιά με τ’άγγιγμα των χεριών
πάνω στην ύλη!
Ραγισμένοι σοβάδες, παλιά περάσματα
περήφανου τοίχου, στέκουν
σαρκάζοντας τη βουή των σωλήνων-φλεβών
του ακατοίκητου,
γράφουν αδήριτα στη ρωγμή του χρώματος
την απουσία του Ανθρώπου!
Σπαθίζει ο χρόνος το εφήμερο,
στη φορεσιά της αράχνης,
που μετοίκησε στην είσοδο
κι έκλεισε ερμητικά τα βήματα απ’έξω!

Τζένη Kουφοπούλου

3 thoughts on “Σπίτια που γέρασαν…”

  1. Σπαθίζει ο χρόνος
    Και τ’ άγγιγμα των χεριών της Τζένης
    γράφει αδήριτα στις ρωγμές του χαρτιού
    ενώ χάνεται το βλέμμα της λευκοσχισμένης δαντέλλας
    στο υπερπέραν του χαδιού μιας ακόμη ποιητικής ανάσας της.

    Είναι η ρήμα σου και πάλι υπέροχη
    Κι εμείς χαιρόμαστε που σε γνωρίσαμε
    που σε θεωρούμε φίλη.

    Ιάκωβος

  2. Η χαρά είναι δική μου, καλέ μου ποιητή, για τη φιλία σας και για το φιλόξενο μονοπάτι της Διασπορικής, που διαβαίνουν οι λέξεις μου , για να υπάρξουν! Ένα μεγάλο ευχριστώ, απο καρδιάς!!
    τζ

  3. Υπέροχο Τζένη . Το ένιωσα έντονα τελευταία όταν είδα ένα ερειπωμένο σπίτι του παππού όπου πέρασα υπέροχα Καλοκαίρια

Leave a Reply - Θέλετε να σχολιάσετε;