Παρομοίωση

Share

Δυό πουλιά και ένα αστέρι
Πετάνε προς το άγνωστο
Κι είναι οι αντιστοιχίες
της παρομοίωσης πολλές

Πολλά μπορεί να πει κανείς
με δυο ουσιαστικά κι ένα ρήμα
Και ακόμα λιγότερα
με ακόμα πιο πολλά

Άννα

Share

Άννα, δεν είναι η βροχή που σου χαράκωσε το βλέμμα,
είναι που είσαι μοναχή κι αν τ’ αρνηθείς θα είναι ψέμα.
Ξέρω, ξέρω το δάκρυ το καυτό άμα το δω σε μάτια ξένα.
Άννα, γιατί να σου κρυφτώ, είμαι μονάχος σαν κι εσένα.

Σαλαμίνας Ιερά Ναυμαχία

Share

Ω, αοίδιμη ναυμαχία!
Μνήμη αιωνία ουσίας ανόθευτης,
ευδώρων στενών Σαλαμίνας.
Ξεκίνημα της ιστορίας της ναυτικής, πασιφαές.
Στου κόσμου τα πλάτη ο πρώτος ακήρατος χρόνος.
Του κόσμου η μέγιστη νίκη·
η πιο τρανή, του φωτός του ελεύθερου·
στα ξύλινα τείχη…
Κι απ’ της ελιάς κλωνάρι, της ιερής,
τρυφερός βλαστός στης νίκης το δρόμο,
να φέγγει τον οιωνό τον άσβεστο,
στου Κυχρέα τα στενά ειμαρμένη·
της ανδρείας, του φωτός ειμαρμένη·
της ανδρείας, του κοινού των Ελλήνων.

Ειμαρμένη

Share

Bιβλιοπαρουσίαση: «Ανεκπλήρωτή μου αγάπη»,
της Θάλειας Ολάνθη (Καραμητσοπούλου)
Το νέο της βιβλίο της Κας Θάλειας,  που μόλις κυκλοφόρησε,
με τον τίτλο «Ανεκπλήρωτή μου αγάπη», αποτελεί μία ακόμα εμπνευσμένη απόπειρα,
να αναγάγει το  δυσεύρετο  πλέον  συναίσθημα της αγάπης,
στο βάθρο που του αξίζει, που του αρμόζει, που του ανήκει.

Ειμαρμένη

Εξακολουθείς να υπάρχεις μέσα μου,
πλατωνικός στην εγκάρδια αγάπη
θρυμμάτισμα κάθε ονείρου,
στρίμωγμα της ψυχής ως ενοχή,
κλείσιμο και στην έξοδο κινδύνου. 

Συνεχίζεις να είσαι εντός μου
ως ιδέα, ως κτίσμα, ως μπιενάλε,

Επτά ποιήματα της Καλλιόπης Εξάρχου

Share

Mία από τις άριστες ποιητικές φωνές
(επιπλέον θεατρική συγγραφέας, κριτικός, δοκιμιογράφος)
και σε μετάφραση από τον ποιητή Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδη

Ενικός

ΕΝΙΚΟΣ

Δεν τελειώνεις με την Ποίηση
Δεν τελειώνεις με τους Ποιητές
Πάντα θα περιμένουν
τον καιρό
της συγκομιδής των πληθυντικών
για να συνοψίσουν
τον ενικό του Λόγου

Ραγίζει κι ὁ φλοιὸς τῆς Ἱστορίας

Share

Τὴν ὥρα τῆς ἐξέγερσης θέλεις νὰ γράψεις
μὰ ἡ Μούσα εἶναι δεμένη,
ξαπλωμένη στὴν κεντρικὴ πλατεία
γιὰ νὰ τὴν ποδοπατήσουνε τὰ πλήθη.
Ἒτσι κι ἀλλιῶς κανένας στίχος δὲ χωρᾶ
τὴ δρασκελιὰ τῆς Μοίρας,

Εξ ευωνύμων

Share
ΚΑΤ’ ΕΥΦΗΜΙΣΜΟΝ

Το χωριό μου ειν’ ολόκληρο δικό μου,
γιατί δεν έχω σπιθαμή στο μερτικό μου.
Όλος ο τόπος κι όλη η γης αλλού ανήκει,
μα το τοπίο είναι δικό μου, δίχως νοίκι.

Γιομάτη από πίκρες και από γλύκες,
ζωή μου, εσύ ήρθες ξάφνου και με βρήκες
και παρόλο που δραχμή δεν σου χρωστάω,
από τα βάθη της καρδιάς σ’ ευχαριστάω.

Αύγουστος …35-8-18!!

Share

Φεύγει ο Αύγουστος, γλιστρά
μες στα μελτέμια της ψυχής μου
λύνει τους κάβους
αρμενίζει στ’ ανοιχτά.
Τις λέξεις βάφει με το μωβ
της θύμησής μου
ένα τραγούδι αποκοιμιέται
στα βαθιά!