Εξ ευωνύμων

Share
ΚΑΤ’ ΕΥΦΗΜΙΣΜΟΝ

Το χωριό μου ειν’ ολόκληρο δικό μου,
γιατί δεν έχω σπιθαμή στο μερτικό μου.
Όλος ο τόπος κι όλη η γης αλλού ανήκει,
μα το τοπίο είναι δικό μου, δίχως νοίκι.

Γιομάτη από πίκρες και από γλύκες,
ζωή μου, εσύ ήρθες ξάφνου και με βρήκες
και παρόλο που δραχμή δεν σου χρωστάω,
από τα βάθη της καρδιάς σ’ ευχαριστάω.

Μα όχι για τις πίκρες και τις γλύκες.
(Αφού εσύ, ζωή μου, ήρθες και με βρήκες).
Αλλά, όσο ζω, θα σε ευγνωμονώ για κάτι:
Σ’ όλα τα χρόνια, μού ήσουνα γιομάτη.

ΑΝΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΚΤΗ … ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Ζωή μου εσύ ήρθες ξάφνου και με βρήκες
και το χωριό μου είν’ ολόκληρο δικό μου,
και παρόλο που δραχμή δεν σου χρωστάω
σ’ όλα τα χρόνια, ζωή μου ήσουνα γιομάτη.[]

Άρις Αντάνης

2 thoughts on “Εξ ευωνύμων”

  1. Όταν μιλάς για το νησί σου, καλέ μου ποιητή, ανθίζουν οι λέξεις!
    Το αλωνάκι της ψυχής,(η πατρίδα), που ήταν μια από τις αιτίες να είναι κι η ζωή “γιομάτη!”
    Και το τραγούδι φυσικά υπέροχο!

  2. Σε ευχαριστώ Τζένη μας, που πάντα έχεις μια καλή κουβέντα για όλους και έχεις δίκιο. Αν διαβάσω Καραγάτση αμέσως σκέφτομαι ότι εγώ δεν πρέπει να ξαναγράψω. Αλλά όπως κλείνω το βιβλίο (πχ Η μεγάλη χίμαιρα) τον ακούω να μου μιλάει, να με καλεί, να με προτρέπει, να με παροτρύνει, να με προκαλεί, να με ικετεύει- ‘γράφε’- να με εκλιπαρεί – ‘ στην ανάγκη αντίγραψέ με, κλέψε με, αλλά γράφε, μη σταματάς, κάντο για μένα, για τη δική μου χάρη, γράφε. Γιατί άμα γράφεις, κι αν με αντιγράφεις, κι αν με κλέβεις, με τιμάς, μου δίνεις το βραβείο νόμπελ, που δεν …αξιώθηκα, μου στήνεις άγαλμα, που δεν δικαιώθηκα, στη Λεωφόρο του Νου και στην Πλατεία Καρδιάς, τις πιο περίοπτες.’
    <<>>
    “Η μελωδία ήρθε από μακριά. Η Εκάτη καβάλα στο φεγγάρι της χάσης ρίχνει πέπλους από ασήμι και ντροπή, στα θεϊκά σμιξίματα, μήπως και κάποιος ψαράς ή άλλος θαλασσινός, πελαγωμένος, για να ψαρέψει τους μαύρους ροφούς, τις ραβδωτές πέρκες, τις ασημένιες τσιπούρες, τα χρυσά λιθρίνια- και που η υπερκόσμια πνοή τού έσβησε το πυροφάνι- για να μη δει κι αντικρίσει με τα φθαρτά, τ’ ανθρώπινά του μάτια, τους θεούς ν’ αγαπιούνται.”
    (Μ. Καραγάτσης)
    <<>>
    Για την υπακοή και την… κλοπή
    Άρις Αντάνης
    (Αφιερωμένο σε όσους περιμένουν καλοκαίρι. Κι αυτό και το άλλο. Με υγεία και ποίηση)

Leave a Reply - Θέλετε να σχολιάσετε;