Ειμαρμένη

Share

Bιβλιοπαρουσίαση: «Ανεκπλήρωτή μου αγάπη»,
της Θάλειας Ολάνθη (Καραμητσοπούλου)
Το νέο της βιβλίο της Κας Θάλειας,  που μόλις κυκλοφόρησε,
με τον τίτλο «Ανεκπλήρωτή μου αγάπη», αποτελεί μία ακόμα εμπνευσμένη απόπειρα,
να αναγάγει το  δυσεύρετο  πλέον  συναίσθημα της αγάπης,
στο βάθρο που του αξίζει, που του αρμόζει, που του ανήκει.

Ειμαρμένη

Εξακολουθείς να υπάρχεις μέσα μου,
πλατωνικός στην εγκάρδια αγάπη
θρυμμάτισμα κάθε ονείρου,
στρίμωγμα της ψυχής ως ενοχή,
κλείσιμο και στην έξοδο κινδύνου. 

Συνεχίζεις να είσαι εντός μου
ως ιδέα, ως κτίσμα, ως μπιενάλε,
ως διά μαγείας, ως γυναίκα που γεννά
αγάπες, για σένα, με ανανέωση,
πότε Λαΐς και  πότε Ιουλιέτα. 

Φανερώνεις άνοιξη και θέρος
φθινόπωρο και χειμώνα
εναλλαγές σταθερά σε διαθέσεις
απέραντο το πέλαγος,
αγεωγράφητο. 

Να ταξιδέψω δεν μπορώ,
ούτε και να το φτάσω.

Θάλεια Ολάνθη

Μουσικήν ποίει και εργάζου

Μουσικήν ποίει και εργάζου (Σωκράτης )

Γράφει ο Άρις Αντάνης

Αυτό που μόλις διαβάσαμε, είναι ένα από το 99 (!) ποιήματα, που περιλαμβάνονται στη νέα  συλλογή της Θάλειας Ολάνθη, «κατά… κόσμον» Θάλειας Καραμητσοπούλου, που  δραστηριοποιείται σε ένα νησί με τις εκδόσεις της, τη συμμετοχή της ως τακτικό και ενεργό μέλος του Συλλόγου Γυναικών  μέλος της χορωδίας και  μια Κυρία με πολλές ενασχολήσεις και ταλέντα. Αλλά δεν θα ασχοληθούμε με την ποιήτρια αλλά με το θέμα των ποιημάτων αυτής της συλλογής, που είναι τόσο κοινό και βαρετό και χιλιοειπωμένο και πολυφορεμένο, ώστε μια μικρή αναφορά, σήμερα μπορεί να θεωρηθεί και ως καινοτομία! Τρελά πράγματα δηλαδή. Αλλά στην τόση τρέλα που κυκλοφορεί στην χώρα μας μια μικρή δόση ακόμα, μπορεί και να  εκλειφθεί ως ομοιοπαθητικό παρασκεύασμα  για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού, και κυρίως ανουσιοποιητικού ή/ και ανοησιοποιητικού μας συστήματος.

<<<>>> 

Το νέο της βιβλίο της Κας Θάλειας,  που μόλις κυκλοφόρησε, με τον τίτλο «Ανεκπλήρωτή μου αγάπη», αποτελεί μία ακόμα εμπνευσμένη απόπειρα, να αναγάγει το  δυσεύρετο  πλέον  συναίσθημα της αγάπης, στο βάθρο που του αξίζει, που του αρμόζει, που του ανήκει. Πρόκειται για μια καλαίσθητη έκδοση, με ωραίο πλαστικοποιημένο εξώφυλλο, και με πρωτοτυπίες στο περιεχόμενο, όλα υπό την προσωπική επιμέλεια του άριστου γραφίστα Κου Γιώργου Πολίτη, με ευχάριστο ‘lay out’  και έξυπνο δημιουργικό. (π.χ.  Ο τίτλος κάθε ποιήματος  να δίνει  την εντύπωση ότι  σβήνει (χάνεται) προς τα πάνω, ενώ οι σελίδες αριθμούνται στο πλάι τους και όχι πάνω ή κάτω, όπως γίνεται συνήθως σε όλα τα βιβλία).  Ο Γιώργος Πολίτης θεωρείται  ειδικός πλέον στις αυτοεκδόσεις, κυρίως διότι  διαθέτει ιδέες, και μεγάλη υπομονή, και έχει στο  γραφιστικό πορτφόλιό του, πολλές συνεργασίες. ( gpol @otenet.gr)

<<<>>> 

Αγάπη! Τι είναι αγάπη; Αν βγούμε με μικρόφωνο και ρωτήσουμε περαστικούς  να μας δώσουν έναν  ορισμό, προφανώς δεν θα ξέρουν  τι να μας πουν. Καλύτερα να μη ρωτήσουμε  κανένα γιατί όσα θα ακούσουμε μάλλον θα αντιστοιχούν σε,  μισοαστείες –μισοσοβαρές, απαντήσεις  του  τύπου:  «Ο Καραϊσκάκης είναι το γήπεδο του Ολυμπιακού, και  ότι στις 25 Μαρτίου γιορτάζουμε  το ΟΧΙ».  

Τις  προάλλες μια κυρία ζωγράφος, μου είπε ότι θα λάβει μέρος σε μια ομαδική έκθεση ζωγραφικής, με σκοπό, από όλα τα έργα  που θα εκτεθούν σε γκαλερί  του Πειραιά, να βραβευτεί  το καλύτερο, σύμφωνα με τις προτιμήσεις των  επισκεπτών. Όμως ο κάθε πίνακας, θα πρέπει να  έχει  θέμα την… αγάπη. Μου ζήτησε  λοιπόν η  φίλη κυρία ζωγράφος,  να πω κι εγώ  μια γνώμη  που ίσως   θα αντιπροσώπευε καλύτερα τις απαιτήσεις αυτού του διαγωνισμού ζωγραφικής. Φυσικά, δεν ήξερα τι να απαντήσω. Το μόνο που γνωρίζω από τη λέξη  ‘αγάπη’ είναι ότι ποτέ δεν την έχω ακούσει να χρησιμοποιείται στη Γενική του Πληθυντικού: ‘των αγαπών’. Προφανώς διότι  δεν χρειάστηκε ποτέ  κανείς αυτή την Πτώση.

Η Θάλεια Ολάνθη,  στο νέο βιβλίο της, έχει διαγνώσει την  πτώση  (κατάπτωση) όλων των …αγαπών στις μέρες μας και προσπαθεί να τις  διασώσει μέσα από τους συμβολισμούς της λεγόμενης ‘ερωτικής ποίησης’. Καθώς διάβαζα τα ποιήματά της διαπίστωνα ότι το καταφέρνει  πολύ καλά.

Έχει  καταλήξει ότι έτσι θα κεντρίσει το ενδιαφέρον, όσων δεν ενδιαφέρονται πλέον για την αγάπη. Γιατί η απάντησή μου στην κυρία ζωγράφο, θα μπορούσε να ήταν  ακριβώς  αυτό το συμπέρασμα  που αποκόμισα,  στο τέλος της ανάγνωσης, ότι δηλαδή η αγάπη είναι πάντα κάτι ιδεατό, κάτι απρόσιτο, κάτι ανεκπλήρωτο, κάτι που πρέπει να το αγαπήσεις για να το εξηγήσεις. Πρέπει να αγαπήσεις την αγάπη, όπως αγάπησε ο Χριστός τον Άνθρωπο. Αγάπη είναι όλα και τίποτα.

Το ‘όλα’ το ασκούμε εμείς. Δεν δίνω παραδείγματα για να μην υποβιβάσω  το θέμα. Εξ άλλου το έχει αποτυπώσει θαυμάσια ο  αξέχαστος στιχουργός του πανέμορφου τραγουδιού « Άννα»,  Γιάννης Καλαμίτσης  σε μουσική  Τάκη Μπουγά.

Το  ‘τίποτα’ είναι  μάλλον πιο θεμιτό, αφού όσοι άνθρωποι υπάρχουν και υπήρξαν, σε όλα τα χρόνια,  άλλες τόσες είναι και οι ερμηνείες  που μπορεί ο καθένας να δώσει,  έχοντας  την αυστηρά υποκειμενική του άποψη περί αγάπης.

Έτσι και η Θάλεια Ολάνθη δίνει τη δική της υποκειμενική άποψη για την αγάπη, που λες και την γνωρίζει, την αποκαλεί «ανεκπλήρωτη» στο νέο της πόνημα, και λες και είναι δική της, προσθέτει στον τίτλο την κτητική αντωνυμία,  «μου».  Λες και θα μπορούσε κάτι ανεκπλήρωτο να είναι δικό μας, όπως είναι, ας πούμε, το σπίτι μας, το ΙΧ μας, το χτήμα μας,  ακόμα και το βιβλίο μας. Που και αυτών  η ιδιοκτησία  τίθεται  τελευταία  εν αμφιβόλω, από κάθε πλευράς,  αλλά  κυρίως από  μεταφυσικής άποψης. Και για αυτό  η αγάπη,   μάλλον,   ανήκει στη μεταφυσική  σφαίρα  της έννοιας  της λέξης. Μιας λέξης που χρησιμοποιούμε οι άνθρωποι σχεδόν ασυναίσθητα και τυπικά, κάθε μέρα, σε όλες τις πτώσεις της, εκτός από τη …Γενική Πληθυντικού.

Η Θάλεια νομίζω μέσα από υποθετικά  ανθρώπινα και γήινα  βιώματα, εκεί  πάει να  μας κατευθύνει: στη μεταφυσικότητα  του όρου. Σε κάθε ποίημά της  παίρνει μια  άυλη αγάπη και τη ντύνει με οικεία λεκτικά ενδύματα, που υποτίθεται ότι μπορεί κανείς  ακόμα και  να τα… αφαιρέσει, για να ανακαλύψει το θησαυρό της αγάπης. Γιατί αν μπορούσαμε να δώσουμε έναν αφηρημένο ορισμό της αγάπης, θα δηλώναμε την άγνοιά μας, ψελλίζοντας ότι η αγάπη είναι  ένας θησαυρός  ανεκτίμητος ανεξερεύνητος και ανεκμετάλλευτος. Κάτι τέτοιο διάβασα στην ποίηση της Θάλειας.

Δεν κάνω κριτική στα ποιήματα της Θάλειας- ούτε σε κανενός άλλου τα  πονήματα ή έργα τέχνης- διότι δεν είμαι κριτικός κι ούτε θα ήθελα  να είμαι. Έχω μείνει στα λόγια του βιβλίου τού Reiner  Maria Rilke «Γράμματα σε ένα νέο ποιητή», για δύο λόγους:

1/Διότι  ένας  που γράφει ποιήματα  θα είναι πάντα …νέος, και

2/Δεν υπάρχει χειρότερος ποιητής από κάποιον που θεωρεί τον εαυτό του κριτικό ποίησης.

Θα τελειώσω λοιπόν αυτή την  αναφορά στο νέο βιβλίο της Θάλειας Καραμητσοπούλου, με λίγα λόγια από το «εγκόλπιο» του Rilke  και στο τέλος με μια απλή φράση θα εξηγήσω γιατί έκατσα κι έγραψα αυτό το ασήμαντο κειμενάκι μου:

>Rilke: Η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για να αγγίξεις ένα έργο τέχνης, γιατί καταλήγει πάντοτε σε πετυχημένες παρανοήσεις.

>Εμένα, προσωπικά,  μου άρεσαν τα ποιήματα της Θάλειας Ολάνθη (Καραμητσοπούλου) και  γι αυτό ένιωσα την ανάγκη να γράψω λίγα λόγια. Τίποτα πιο πολύ και τίποτα πιο λίγο. Μου άρεσαν , και όπως κάθε τι που μας αρέσει, καλό είναι να το  μοιραζόμαστε  και με άλλους ανθρώπους.

 Άρις Αντάνης

( arimari@otenet.gr)

ΥΓ Καμιά φορά, όταν νοιάζεσαι για κάτι που έχει γράψει κάποιος φίλος σου και αυτό τυχαίνει να είναι και ποίημα, αν θέλεις να το καταλάβεις, μπορείς να το διαβάσεις, ακούγοντάς το ταυτόχρονα, δηλαδή να το απαγγείλεις, έστω και μόνος σου. Το μόνο πρόβλημα είναι  ότι μπορεί να μη σου αρέσει η φωνή σου. Αυτό συμβαίνει με μένα, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό. 

Άρις Αντάνης


4 thoughts on “Ειμαρμένη”

  1. Τα συναισθήματα τα νιώθεις δεν τα μιλάς…μόνο Ποίηση μπορεις να τα κάνεις, έτσι αθωώνονται οι λέξεις και παίρνουν ένα ειδικό βάρος ,εκείνο του ποιητή, του δημιουργού! Αυτο έπραξε η Θάλεια, με τρυφεράδα κι έμπνευση! Η αγάπη,θαρρώ, μόνο μέσα στην ποίηση και τη σιωπή μεγαλουργεί,στο βλέμμα μεταγγίζεται, στο άγγιγμα πληθαίνει, μετουσιώνει το φθαρτό σε άγια ύλη. Και….είναι όμορφο να ακούγονται τα ποιήματα , όταν μάλιστα η φωνή, που τα εκράζει είναι ποιητικά αισθαντική!

  2. Τι να σχολιάσουμε! Θέλουμε αλλά δεν μπορούμε. Τα είπε όλα η Τζένη.
    Εγώ να προσθέσω ότι η Θάλεια έχει εκδόσει άλλες 4 συλλογές ποιημάτων και είναι συμμαθήτριά μου από την πρώτη τάξη του Δημοτικού. Και είμαστε τυχεροί. Πολύ τυχεροί. Αφάνταστα τυχεροί. Διότη στην πρώτη του Δημοτικού είχαμε δασκάλα την Κυρία (τίτλος τιμής το “Κυρία”) Καίτη. Και ύστερα, με τέτοιες βάσεις πήγαμε μέχρι τέλος της βασικής εκπαίδευσής μας (Δημοτικό, Γυμνάσιο Λύκειο), με εξαίρετους καθηγητές. Και τώρα που έχουμε μεγαλώσει… κάπως, μόλις έκανα κι εγώ μια μεγάλη διαπίστωση: Το δάσκαλο τον βοηθάει ο μαθητής. Όπως και το καλό ποίημα θέλει καλούς αναγνώστες.

  3. Συγγνώμη για το …Διότη (6η γραμμή). Είναι το “γιατί” του ιδιώτη.
    Το γνωρίζω ότι γράφεται με ιωτα το “τι”.

  4. Ακούω το ‘Αλλιώτικη μέρα” από την Τάνια Τσανακλίδου και διαβάζω. Συνειρμική ευχαρίστηση!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *