Φεστιβάλ Παραμυθιού Κλεισούρια 2018

Share

Mιά φορά κι έναν καιρό… υπήρχε η Χώρα των παραμυθιών
υπήρχαμε εμείς που τα γράφαμε, όλοι οι παραμυθάδες, μετά το τέλος μιας κουραστικής μέρας με ζεστές παντόφλες κι ένα υποβόσκων χασμουρητό υπήρχε πάντα στο χέρι ένα παραμύθι ταξίδι δίχως διόδια στην Χώρα της Φαντασίας… συντροφιά με την Χιονάτη, την Αλίκη την Σταχτοπούτα τον Τζακ και την μαγική του φασολιά… μέχρι τα σημερινά παραμύθια τα διδακτικά για την Φύση, το περιβάλλον, τις Αξίες τον ρατσισμό, τα πιο αληθινά… πάντα υπήρχε μια ιστορία φυγή και διέξοδος στο μέρος του μη ρεαλισμού και πάντα μα πάντα υπήρχαν παιδιά που θέλανε να την ακούσουνε, όπως εσείς παιδιά μου που ήρθατε σήμερα από κάθε άκρη της Θεσσαλονίκης συνοδευμένα με τους γονείς σας για να τα ακούσετε !
Ναι σ’ αυτές τις άγριες εποχές των πραγματιστών υπάρχουν ακόμα παιδιά που παρότι είναι
κατακλυσμένα από την εποχή της εικόνας και του internet, θέλουν να ακούσουν :
κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη ντυλιγμένη δως της κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι να αρχινίσει…
όσο υπάρχουν παιδιά
η θλίψη θα μικραίνει
μια μαργαρίτα θα ανοίγει
ένα νυχτολούλουδο θα ξεδιπλώνει τα πέταλά του
η ελπίδα για αλλαγή αυτού του κόσμου προς το καλύτερο
θα είναι ζωντανή
για σας παιδιά μου
πάντα με σας και τίποτα δίχως εσάς
κρατάτε στις χούφτες σφιχτά τα όνειρά σας

καθίστε αναπαυτικά, προσωπάκια εδώ, αυτάκια εδώ , πάμε

μια φορά κι έναν όμορφο παλιό καιρό……..

της Ανδρομάχης Διαμαντοπούλου
Ενα μικρό απόσπασμα από την διήγηση παραμυθιού

1 thought on “Φεστιβάλ Παραμυθιού Κλεισούρια 2018”

  1. Εύγε καλή μου Ανδρομάχη….
    “Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη….”πλέκει όνειρα, ελπίδες στων μικρών τις συντροφιές, ξετυλίγει στους μεγάλους τόσες μνήμες αγκαλιές, όλοι τότε μονιασμένοι ξαναγίνονται παιδιά, χαμηλώνουν διακόπτες, κλείνουνε τα κινητά κι έρχεται το παραμύθι ν’απλωθεί μες στις καρδιές, να πλανέψει, να μαγέψει, να φανερώσει άλλους κόσμους στων ματιών τις συνοικίες, να ακυρώσει μαύρες σκέψεις, να χαθούνε οι κακίες κι Αγάπη σαν τον ήλιο να φωτίσει τη ζωή….
    Συγχαρητήρια κα Διαμαντοπούλου, έχω την αίσθηση ότι τουτο “το άγριο παρον”, έχει τόσο ανάγκη τα παραμύθια!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *