Μορφές…

Share

Οι λέξεις μου, σιγά-σιγά
μορφές αγαπημένων παίρνουν…
Βλέμματα σαν ανατολή,
χαμόγελα με περιγράμματα
από αρχαία παραμύθια,
ανάσες με άγιες ευωδιές
απ’ των παιδιών τα χείλη…

σμαράγδια νεοσύλλεκτα
της ποίησης ψιμύθια!
Οι λέξεις μου σιγα-σιγά
κλέβουν απ’ το θυμίαμα της θύμησης, 
το θαύμα,
γράφουν στην άλω της σιωπής
στο δρόμο των ρυτίδων,
μιας τρυφεράδας ασπασμό,
σ’ ένα παλιό μου τραύμα.
Οι λέξεις μου, ανορθόγραφες,
ντύνονται τις μορφές,
αγαπημένων, που έφυγαν κι ακόμα ταξιδεύουν,
μέσα σε ρίμες, συλλαβές,
στον μπλάβο ίσκιο των βουνών
σ’ αδιάβατες κορφές.

1-11-18

Τζένη Κουφοπούλου

7 thoughts on “Μορφές…”

  1. Υπεροχο, ποιητικο ξετύλιγμα μιας πορείας λέξεων.
    Ευλογημένη χρονιά, γεμάτη δημιουργικότητα!

  2. Αγαπητή μας Τζένη,
    Όλα όσα θέλαμε να πούμε, όλες τις συναφείς σκέψεις μας, όλα τα παρεμφερή συναισθήματά μας, τα έβαλες σε λίγες γραμμές και μας κάλυψες πλήρως. Μας έλυσες το αιώνιο δίλημμα: “Να πώ πάλι τα τετριμμένα και τα τυπικά ή να μη μιλήσω καθόλου”, ελπίζοντας ότι και στις δύο περιπτώσεις εγώ θα έχω κάνει το καθήκον μου. Το συναίσθημα όμως δεν είναι καθήκον.
    Οι στίχοι σου, εμένα προσωπικά, με γαλήνεψαν, ενώ παράλληλα με ενέπνευσαν και να σε μιμηθώ.
    Αυτό δεν είναι κριτική, που δεν έχουμε ούτε δικαίωμα ούτε υποχρέωση να κάνουμε στις σκέψεις που οι συνάνθρωποί μας αποφασίζουν να μη κρατήσουν στο νου τους, αλλά να τις βάλουν σε χαρτί.
    Τέλος κράτησα τη ρήση του Ρίτσου, που εσύ μου θύμισες, ότι
    “δεν γράφουμε για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο, αλλά για να σμίξουμε με αυτόν”.
    ΑΑ

  3. Καλοί μου ποιητές, σχεδόν ντρέπομαι …τόσο καλά λόγια , για τις ταπεινές μου σκέψεις ,που μοιράζομαι μαζί σας…σας ευχαριστώ πολύ ,απο καρδιάς!
    Είθε η νέα χρονιά να είναι γεμάτη δημιουργίες!

  4. Τζένη μου ένα απαλό γλυκό ταξιδι στην ψυχή μας όλων μας Να είσαι καλά.
    Αρη μου πως τα καταφέρνεις και κλέβεις πάντα την παράσταση με τα σχόλιά σου!!!!!!

  5. Σας ευχαριστώ όλους , καλοί μου ποιητές, πολύ ,πάρα πολύ!
    Με στηρίζουν τα λόγια σας…

  6. Ευαγγελία, σε έχουμε χάσει και μας λείπεις.
    Όσο για την “παράσταση” που ανέφερες, ίσως για αυτό αποφεύγεις να αναρτάς τα δικά σου πονήματα: για να μη μας κλέψεις την παράσταση.
    Θα ήθελα να σου αφιερώσω ένα τραγούδι, σε στίχο μιας κυρίας που είναι σοπράνο στη χορωδία του Παναγή Μπαρμπάτη (Καλλιμάρμαρο, Μέγαρο, άλλες αίθουσες και στάδια), αλλά και εκδότρια 4 ποιητικών συλλογών -τώρα ετοιμάζει την 5η συλλογή της. Πρόκειται για την Κα Ρούλα Πολυχρόνη και ο στίχος της, που έχω μελοποιήσει, φέρει τον τίτλο: “Δεν σε φτάνω”.
    Θα το στείλω στον Ιάκωβο και είμαι βέβαιος ότι αν το αναρτήσει, δεν θα είναι ούτε για το μοτίβο, ούτε για τη φωνή και την κιθάρα, αλλά επειδή, Ευαγγελία μου, δεν σε φτάνουμε. Πώς να το κάνουμε!
    Με υπόληψη και με αγάπη
    Πάντα φίλος
    Άρις

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *