Share

Δεν είναι άρτος
Δεν είναι άνθος
Δεν είναι ζαχαρωτό…
Όμως αλήθεια πώς χορταίνει!
Ως αίσθημα έχει τις βαθμίδες του
Και ως «βρώμα… Αγαθόν, Βέλτιον, Άριστον!»
Τόσο χωνευτικό τελικά ως αμοιβή
που φωτίζει το είναι σου,
λαμπρύνει το πνεύμα σου, ανεπαίσθητα! 
Και αν δεν μπορείς να το ιδιοποιηθείς
αν δεν κραυγάζεις τον παιάνα της Νίκης
όταν την γεύεσαι… Αλήθεια… τι πειράζει;
Είναι όμως βέβαιο πως ο Κόσμος 
γύρω σου ομορφαίνει,
και το χαμόγελο ενός -όποιου- παιδιού
φουντώνει μέσα σου, το αίσθημα της ευθύνης! 

Όμως… μακάρι να μην υπήρχε αυτό το όμως 
που τραβά το χειρόφρενο 
στην ταχύτητα της άποψης ετούτης…
Η Ικανοποίηση 
-ουσιαστικό ως μέρος του Λόγου-
αν και ουσιαστική λέξη,
δύναται να αντικαθίσταται από το αντίθετο 
ως προς την έννοια ουσιαστικό 
την… κυρία Δυσαρέσκεια!

ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ… Σπανίζει λοιπόν 
όλο και περισσότερο…
Είναι οι καιροί, οι άνθρωποι που γίνονται 
όλο πιο κυνικοί…
Ίσως πάλι, όταν ωριμάζουμε 
η ποιότητά της μεταφράζεται διαφορετικά… 
Μετράται ιδεολογικά. 
Αιτείται το  βαρύτιμο… 
Εξελίσσεται σε βαρύγδουπη έννοια 
η ικανοποίηση τώρα πια… 
και όχι μόνο αυτό 
αλλά και η διάρκειά της προσδοκάται αέναη…

Τελικά όμως «Ουκ εν τω πολλώ το ευ!» 
Η βαρύγδουπη ετούτη λέξη 
που εφευρέθηκε από εμάς 
για το συναίσθημα της ευχαρίστησης, 
είναι ότι είναι τελικά
και τυχερός ο που την έχει μέσα του, 
αφεαυτού…
ακόμη και για το τίποτα!

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ… ΕΙΠΑΣ ΚΥΡΙΕ, 
Και συμπεριέλαβες τα παιδιά στην ομάδα των ευδαιμόνων…

Copyright: Πιπίνα Δ. Έλλη