Το ταξίδι της πλώρης

Share

Ποίηση: Τάσος Κ. Κυριακόπουλος (1998-2018)
Μελοποίηση: Άρις Αντάνης – 15 Αυγούστου 2018

ΣΤΡΟΦΗ ΠΡΩΤΗ
Στο ταξίδι της πλώρης, που ανοίγεται εμπρός,
το άγνωστο, αρμενίζει καθάριο.
Τι κι αν στέκω, βυθισμένος σ’ αυτό,
είναι μακρύς ο δρόμος, της σύντομης ανάσας,
που πάλλεται, που πάλλεται, στο ρυάκι του λόγου,
της αγίας Σιωπής.

ΕΠΩΔΟΣ
Ημισέληνος, στο κατάρτι πλευρίζει
τριγωνάκι σκαληνό
της ζωής, του φευγιού, της αντάμας
ταξίδι ουράνιο, τόσο δα κοντινό
ταξίδι ουράνιο, τόσο κοντινό.

ΣΤΡΟΦΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
Κι εσύ ανέσπερος φάρος, ριζωμένος εδώ,
απλωμένος, όπου μεριάνε τ’ αστέρια,
κάνουνε χώρο, κανείς δεν χωράει σιμά,
στα τοιχία της σκέψης, στης γαλήνης τ’ απέραντο,
που πάλλεται, που πάλλεται στο ρυάκι του λόγου,
της αγίας Σιωπής.

ΕΠΩΔΟΣ
Ημισέληνος, στο κατάρτι πλευρίζει
τριγωνάκι σκαληνό
της ζωής, του φευγιού, της αντάμας
ταξίδι ουράνιο, τόσο δα κοντινό
ταξίδι ουράνιο, τόσο κοντινό.

Τάσος Κυριακόπουλος (1998-2018)
(In memoriam)
«Το ταξίδι της πλώρης»
Με την έγκριση του αγαπημένου του πατέρα και φίλου μου, αξιότιμου Κυρίου Κώστα Κυριακόπουλου, καθηγητή και εκδότη, και μετά από κάποια αιφνίδια και παράξενη συναισθηματική φόρτιση, υποβάλλω με συστολή και σεβασμό, προς τη Διασπορική Λογοτεχνική Ομάδα, αίτημα για την ανάρτηση του ποιήματος του μεταστάντος 20χρονου φοιτητή και ποιητή Αναστάσιου Κ. Κυριακόπουλου, καθώς και την ανάξια μελωδία, με την οποία επεχείρησα να εναρμονίσω αυτό το υπέροχο, τελευταίο και συμβολικό ποίημα του παλικαριού, που ταξίδεψε πέρσι «στης γαλήνης το απέραντο», όπως γράφει στο στίχο του. Είναι προφανές, ότι μεγαλόψυχα και με παλλόμενη ευγνωμοσύνη, απευθύνει αυτούς τους στίχους στους δικούς του, αποκαλώντας τους, «ανέσπερο φάρο».
Σε ανάμνηση
Αριστείδης Παναγ. Αντάνης
arimari@otenet.gr

7 thoughts on “Το ταξίδι της πλώρης”

  1. Αγαπημένε φίλε μου, Ιάκωβε, σου οφείλω ευγνωμοσύνη για αυτή την εξαιρετική παρουσίαση, σε ανάμνηση του Τάσου, ενός υπέροχου σε ομορφιά και ήθος και γνώσεις νέου, από αυτούς που τόσο μεγάλη ανάγκη έχει η πατρίδα όλων μας, η Ελλάδα.
    Δεν είναι τυχαίο που, αυτή η ανάρτηση, διάλεξες να γίνει σήμερα, 28 Οκτωβρίου 2019, ημέρα που η πατρίδα μας, μονιασμένη, έμεινε στην Ιστορία για την γεμάτη θυσίες αντίσταση στο φασισμό. Ατυχώς ο φασισμός θεωρήθηκε μόνο ως πολιτική απόφυση και νομίσαμε ότι μετά τον πόλεμο εξαλείφθηκε. Αυτό ήταν και το μεγάλο λάθος μας. Ο Φασισμός είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του ίδιου του εαυτού μας, και εκδηλώνεται στην καθημερινότητά μας.
    Ευτυχώς το μεγαλύτερο μέρος του εαυτού των περισσοτέρων από μας αντιστέκεται σθεναρά στο φασιστικό μας καρκίνωμα
    με ισχυρά ηθικά αντισώματα, που προέρχονται από την ιστορία, τις αιώνιες αξίες, την αγωνιώδη μας προσπάθεια εναντίον κάθε μορφής φανατισμού, όπου και όπως και αν εκδηλώνεται, την καταπολέμηση των ιδεοληπτικών γρανίτινων πεποιθήσεων, με τις οποίες πολλοί από μας γαλουχηθήκαμε και διαμορφώσαμε μια παραμόρφωση της ανθρώπινης εικόνας μας, κλείνοντας ερμητικά την πόρτα και τις αισθήσεις μας σε κάθε μορφή “μεταμόρφωσης”, και πετώντας στην θάλασσα τη μεγάλη Αλήθεια, ότι ολόκληρη η ζωή μας βασίζεται σε μια συνεχή και αέναη Μεταμόρφωση.
    Ευτυχώς ποιήματα όπως αυτό του αλησμόνητου Τάσου Κυριακόπουλου, αγαπημένου παιδιού ενός καλού μου φίλου, του Κώστα Κυριακόπουλου, καταδεικνύουν και συμβουλεύουν – με θυσία και στωικότητα- ότι υπάρχει πάντα διέξοδος σε όλα τα αδιέξοδα. Μερικοί συνάνθρωποί μας έχουν σταλεί ειδικά για αυτό το σκοπό, από κάποια αόρατη δύναμη, να ακολουθήσουν τη θυσία του Χριστού. Μπορεί να είναι και Άγγελοι.
    (Όπως είναι εμφανές, μετά από τόσα χρόνια, εγώ δεν υπήρξα ένας από τους Αγγέλους. Η μόνη μου ελπίδα ίσως είναι πως νομίζω ότι μπορώ να τους διακρίνω, γιατί είναι δυσδιάκριτοι, όπως πρέπει να είναι όλοι όσοι πράττουν το καλό κ΄αγαθό.)
    Με συγχωρείτε για την πολυλογία μου που προφανώς είναι ανίατη και ίσως και οχληρή.
    Σε ευχαριστώ Ιάκωβε (Πολύ)
    ο φίλος σου
    Άρις

  2. Με την πολυλογία μου ξέχασα να αναφέρω ότι ο πίνακας που είχες την καλοσύνη να αναρτήσεις, είναι του ζωγράφου και φίλου Ιωσήφ Μαλλία, και είναι φτειαγμένος από υλικά που περισυνέλεξε, βοηθώντας εθελοντικά στον καθαρισμό των μη οργανωμένων παραλιών, όπου τα καλοκαίρια , επιλέγουν οι φυσιολάτρες να επισκέπτονται για κολύμπι. Το όνομα τού καλού ζωγράφου μας: Ιωσήφ Μαλλίας (Είναι και εθελοντής χορωδός – βαρύτονος- και ηθοποιός, με συμμετοχή σε πολλές εκδηλώσεις)
    Αρις Αντάνης

  3. Αγαπητέ μου φίλε Άρι,

    Ο κόσμος είναι φτιαγμένος από αίμα, πόνο αλλά και συνδρομή. Αυτό το τελευταίο συστατικό το ξεχνώ πολλές φορές, αλλά όχι πάντα. Ευτυχώς…
    Για να υπάρχει συνδρομή όμως πρέπει να υπάρχει ευαισθησία και σπίθα. Εσύ δαμάζεις και τα δυο κι έτσι εμείς οι υπόλοιποι απολαμβάνουμε την αθωότητα της ευαισθησίας και την αλήθεια της σπίθας σου.

    Ιάκωβος

  4. Είναι φορές ,καλοί μου ποιητές, που μόνο η σιωπή ,μπορει να εκφράσει μια έντονη συγκίνηση! Μα όταν βρίσκεσαι ,αδιάστατος μπροστά σε μιά σελίδα, πρέπει να μπεις στις Λέξεις, τις ταπεινές ιέρειες του νου και στοργικά με σεβασμό να τις σμιλέψεις, να τις προφέρεις …προσφορά σε τέτοιο ποίημα!
    Ξαναγυρνάω στην” Άγια Σιωπή “με ξεπερνούν , οι συλλαβες , οι στίχοι τα νοήματα, του τρυφερού τόσο νέου ποιητή, που ταξιδεύει στης “γαλήνης το απέραντο”και ευχαριστώ τον Άρι, για την όμορφη μελωποίηση των στίχων! Κι εσένα Ιάκωβε, καταλύτη , των συλλαβών, των σκέψεων, της επικοινωνίας μας!

  5. Άρι μου καλέ φίλε. Πάντα καταφέρνεις και μας συγκινείς . Τι όμορφο και τί ευτυχία να είναι κανείς ευαίσθητος!!!! Ζεις.

  6. @Ιάκωβο
    Χωρίς λόγια.
    (Κάποτε ήθελα να αγοράσω ένα δώρο σε κάποιον φίλο. Στο τέλος του είπα: “Δεν σου πήρα τίποτα, γιατί τα έχεις όλα”).
    <<>>
    @Τζένη
    Τζένη, έχεις πάντα τον τρόπο να δίνεις κουράγιο σε όλους μας. Δεν πρόκειται για τυπική ανταλλαγή φιλοφρονήσεων. Σε ευχαριστώ πολύ που με τις λέξεις σου δίνεις κουράγιο και σε μένα.
    <<>>
    @Ευαγγελία
    Ευαγγελία μας, από μια ποιήτρια, λογοτέχνη, φιλόλογο, και προσωπικότητα, με τόσο μεγάλη προσφορά στα γράμματα και όχι μόνο, μια καλή κουβέντα είναι “Δίπλωμα”.
    Θα τα κορνιζάρω τα λόγια σου, κι ας θεωρηθεί ματαιοδοξία στην εποχή μας. Εσύ θα ξέρεις ότι δεν είναι…
    Με υπόληψη και αγάπη
    Άρις

  7. @ Άρι,
    Όταν κάποιος έχει χρυσάφι στην καρδιά του, μόνο χρυσάφι αναβλύζει. Όταν έχει σεβασμό στην ευαισθησία, εκείνη γίνεται τέχνη και τότε βγαίνουν τα διαμάντια… για να λάμψουν και να φωτίσουν και τους υπόλοιπους από εμάς…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.