Μάτια ερμητικά κλειστά

Share

Με τα μάτια κλειστά είναι καλύτερα
με βλέπω να μιλώ
να γελώ
να κλαίω
να θυμώνω

μισός εδώ
και μισός στο στερέωμα
λυμένος στα κατάρτια
και πάνω στα διερχόμενα νέφη

γλιστρώντας μέσα μου κάτι κρυφό
απόκρυφο
αφού κανείς έξω από μένα
δεν υπάρχει να το διαβάσει.

Διπλώνομαι και ξεδιπλώνομαι σαν πέταλο
σαν πυρετός
που δε χάνεται με τις ενέσεις
και τα φάρμακα

αφουγκράζομαι
κι ακούω των λέξεων την ψιλή βροχή
φωνές στα ξεροπήγαδα και στις χαράδρες
πώς σκούζουν τα λυκόπουλα

κοιτάζω τα βουνά
κι ούτε καταλαβαίνω πώς φτάνω στην κορυφή τους
τη θάλασσα κοιτάζω κι η πείνα μου φουσκώνει
παφλάζοντα νερά με τραβούν
στον κόσμο τ’ ανοιγμένο στόμα.

Ξαγρυπνώ
γέρνω στην κόψη της σελήνης μετρώντας γερανούς
σκαλώνω στ’ ανοιγμένο φτερό σου
κρεμιέμαι
χωρώ στην αγκαλιά σου
και ψηλαφώ το ρίγος σου
γίνομαι δάκρυ λαμπερό
άλογο που καλπάζει σε τρυφερές πεδιάδες.

Εδώ το κόκκινο
το πράσινο
το γαλάζιο

μια λεύκα θροΐζει
ένας σπόρος σκιρτά
ένα βρέφος ξυπνά
μικρά ματάκια με κοιτάζουν μ’ απορία.

Κομμάτια γίνονται τοίχοι
από χρυσάφι και μάρμαρο.

Αιωρούμαι
διαλύομαι
διάφανος χάνομαι μαζί με ξωτικά και πνεύματα
μαζί με τους νεκρούς που ξυπνούν

βαδίζοντας ακροποδητί
σβήνοντας τα ονόματα στα μνήματα
και στήνοντας καραούλι.

Άφοβα περνώ μ’ ανοιχτά αυτιά για την Ιθάκη.

Με τα μάτια κλειστά είναι καλύτερα
ένα πελώριο εκκρεμές
ατέλειωτα μετρά τις στιγμές μου
μέσα στο σύμπαν.

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

2 thoughts on “Μάτια ερμητικά κλειστά”

  1. Υπέροχο, καλέ μου ποιητή… Αλήθεια ,κάπου εκεί, “στην κόψη της σελήνης”,συναντώνται ποιητές, νυχτοφύλακες των ονείρων, χειρονάκτες της αγκαλιάς, προσμένοντας…τον Ήλιο! Ποιητης δεν είναι μόνο αυτός που γράφει όμορφα αλλα κι εκεινος που εμπνέει τους άλλους….να γράψουν , να ζήσουν! Σ’ευχαριστώ θερμά.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.