Και μίτος ουδείς

Share

Με τον καιρό σκουραίνουν τα πράγματα
ασφυκτιούν
βαραίνουν τα λόγια
σωπαίνουν όσοι αγάπησαν.

Κάθε πρωί ξεκλειδώνεις την πόρτα
φεύγεις
κι είναι ίδια η μέρα.

Τώρα στεγνός τριγυρνώ σε νταμάρια
πυροβολεία
και χάσματα
φύλλο που τρίβεται πριν έρθει ο καιρός του
με πνιγμένη φωνή
σαν φανάρι στην ομίχλη.

Τώρα πια δεν μπορώ να χυθώ
να χαθώ
δεν μπορώ να γυρίσω στη μήτρα που με γέννησε
καθώς χαράζει
μια καινούρια ενθουσιώδης τρέλα.

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.