Για το παιδί που δεν ξέρει

Share

Ένα παιδί κρατά πάντα
πολύχρωμο μολύβι κάτω από τα μάτια του
Ένα παιδί σε κοιτάζει ζωγραφίζοντας τον κόσμο σου
πάνω στο βλέμμα του
Κάποτε δένει τα χρώματα
λύνει   το γκρίζο της ομίχλης
επειδή δεν ξέρει
δεν έχει ζήσει

Αναγκαστικά τότε
βγάζεις έξω την ψυχή σου
την κόβεις σε δυο ίριδες
όσο να γίνουν κάρβουνο
να πλάσουν τις εικόνες
για την απουσία της μνήμης του
ώρες εισβολής, στιγμές αντάρας
σαν πήραν λάφυρο το μέλλον του
Επειδή το παιδί δεν ξέρει
γίνεσαι πάλι εσύ παιδί
να παίξετε τη μοίρα μες στον χρόνο

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

 

4 thoughts on “Για το παιδί που δεν ξέρει”

  1. Υπέροχο ποίημα, με την ψυχή του παιδιού γραμμένο,με την αλήθεια, που κρύβει μέσα μας αυτό το “αιώνιο παιδί”,που ορέγεται να ξαναφτιάξει τον κόσμο, με χρώματα, καλή μου ποιήτρια!

    1. Tζένη μου, αγαπημένη ποιήτρια, σ΄ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου. Αυτό ακριβώς είναι το “αιώνιο παιδί”. Πρόκειται για μια ποιητική διαδρομή, την οποία μου ενέπνευσαν οι επισκέψεις μου στα σχολεία ως Επιθεωρήτρια. Κι εκεί, πολλές φορές, καλούμαι να μιλήσω στα παιδιά που δεν έζησαν για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και γι΄αυτό που εμείς ως παιδιά τραγικά βιώσαμε στο νησί μας.

  2. Ναι το ΠΑΙΔΙ! ένας μικρός άγγελος υπό δοκιμασία… αγαπάτε με φωνάζει αλλά δεν ακούγεται… Η κοινωνία μας η ανάλγητη… υποφέρει από σκλήρυνση ευαισθησίας!
    Καλή συνέχεια αγαπητή ποιήτρια…

    1. Σ΄ευχαριστώ πολύ, αγαπητή μου Πιπίνα.
      Δεν υπάρχει πιο καθηλωτικό βλέμμα από αυτό του παιδιού, καθώς σε κοιτάζει με απορία και αθωότητα συνάμα. Βαρύ το βλέμμα και το χρέος! Καλή συνέχεια επίσης.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.