Ντυμένοι στα Λευκά

Share

Τα Χριστούγεννα που έρχονται αδιάλειπτα κάθε τέλος ενός χιλιοβασανισμένου έτους των πτωχών και προϊδεάζουν την νέα χρονιά για τους ανθρώπους των κερδών, ευτυχώς γεμίζουν και τις καρδιές των λογοτεχνών μας με συναισθήματα. Γεμίζουν ψυχές που οραματίζονται έναν καλύτερο κόσμο με ευαισθησία, ελπίδα κι αγάπη. Γεμίζουν ιδιαίτερα τους ποιητές αυτού του κόσμου. Αυτή την ομορφιά κι αγάπη μέσα από τα λόγια τους θέλει ν’ αναδείξει η Διασπορική με το συγκεκριμένο αφιέρωμα. Θέλει να μιλήσει για λίγη αγάπη, έστω μόνο λίγη, μετά από την τόση αγριότητα στον κόσμο μας. Θέλει να μιλήσει για ώρα ευθύνης και αναλογισμού, μετά από την τόση εκμετάλευση και το παγκόσμιο κλάμα των Χριστουγέννων να μετατραπεί σε κλάμα χαράς και συγκίνησης.

Η Διασπορική Λογοτεχνική Στοά ευχαριστεί όλους τους φίλους, συνεργάτες και συνοδηπόρους της που έστειλαν αυτά τα πανέμορφα πονήματά τους για να δείξουν την αγάπη που εκπέμπει η καρδιά και η σκέψη τους. Τα έστειλαν δίχως κάλεσμα, γιατί είναι έμφυτα μέσα τους, τα έστειλαν γιατί ένιωσαν την θαλπωρή της προσφοράς για μια ακόμη φορά.

"Άρατε..."
Πίνακας Ελένης Κωστή με τίτλο “άρατε…”

 

Ιδού το μικροσκοπικό αυτό αφιέρωμα. Ηρεμίστε όλα δεν είναι εντάξει.

Άρις

2020 μ.Χ.

(Ουκ… “είδα” τον Άνθρωπον)
“Η βάσανος να ‘ρθει και ν’ αναστηθεί η Ζωή,
ίσως ήταν πιο μεγάλη, από το μαρτύριο του Θανάτου Του.)

Ποιος είσαι εσύ, άνθρωπέ μου,
που έβαλες το χέρι μου στο νάρθηκα
και φίλησες το γύψο, και ο πόνος πέρασε;
Μήπως είσαι ο γιατρός; Έτσι είναι οι γιατροί;
(Κύριε Ελέησον!)

Ποιος είσαι εσύ, άνθρωπέ μου,
που ακουμπάς μια κλήση για παράβαση
πάνω στο αυτοκίνητο της Τροχαίας;
Μήπως είσαι ο τροχονόμος; Έτσι είναι οι τροχονόμοι;
(Κύριε Ελέησον!)

Ποιος είσαι εσύ, άνθρωπέ μου,
που με καλοδέχτηκες στην Εφορία,
με κατατόπισες και με συμβούλεψες;
Μήπως είσαι ο κύριος Έφορος; Έτσι είναι οι Έφοροι;
(Κύριε Ελέησον!)

Ποιος είσαι εσύ, άνθρωπέ μου,
με το μπλουτζίν το ξεβαμμένο, τα σχισμένα
γόνατα, το κεφάλι σου γουλί, το τατουάζ,
με σκουλαρίκια στ’ αυτιά και στα ρουθούνια;
(Κύριε Ελέησον!)

Τι σου χρωστάω γιατρέ; Την αγάπη σου…
Πού βάζεις κλήση τροχονόμε; Στο καθήκον μου…
Πώς με καλοδέχεσαι, Έφορε; Όπως πρέπει…
Σε ρέιβ πάρτι πας, νεαρέ; Όχι, εθελοντής στην πυρκαγιά…
(Κύριε Ελέησον!)

Σε έχω δει, χωρίς φτηνά σανδάλια,
χωρίς φτηνό χιτώνα, χωρίς ταπείνωση,
χωρίς να λες “άφετε τα παιδία ελθείν προς με”.
Σε είδα το 2020 μ.Χ., μα είπα: “Ουκ οίδα τον Άνθρωπον”.
(Κύριε Ελέησον!) []

Άρις Αντάνης

Ελένη

ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

κάθε χρόνο φτιάχνει
σαν καλός ξυλουργός τη φάτνη του
σκαλίζει στην πλώρη λέξεις ευαγγελισμού
στην πρύμνη καρφώνει  το σώμα του
έτοιμο από νωρίς
για το βάδισμα
πάνω  στην τρικυμία της ανθρωπότητας
κάθε Χριστούγεννα γεννιέται
επειδή  ολόχρονα  εμείς
τον θάνατό του ναυπηγούμε

 

 

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

θερμές ευχές, Χρόνια πολλά 
στους φίλους και φίλες της Διασπορικής

Ευαγγελία

Ψάχνω να βρω τα Χριστούγεννα

Προσπαθώ να ερμηνεύσω το μυστήριο
του έναστρου ουρανού.
Μπαίνω ανάμεσα στην αίγλη
της υπεροχής του
και στην αφάνεια της σκοπιμότητας
των πράξεών μου.
Γίνομαι ένα μαζί του!
Τα μάτια μένουν σαγηνευμένα
απ’ τα σπινθηροβόλα του μάτια.
Τόσα μάτια δεν έχω ποτέ μου δει
να προσφέρουν χωρίς να ζητούν.
Δεν είναι μόνο οι συννεφιές και οι βροχές
μες στη ζωή μας.
Σήμερα
έβαλα ένα αστέρι μέσα στην ψυχή μου.
Ένα Χριστουγεννιάτικο αστέρι
φώλιασε στα μάτια μου.
Κι έγινα ένα με τον ουρανό.
Έμαθα να βλέπω τόσα πολλά σε τόσο λίγα.
Χιλιάδες οι Χριστοί που μπορώ να βρω
μέσα σε έναν έναστρο σπινθηροβόλο θόλο.
Εκείνον της Έλευσης.

Κι άρχισα χωρίς σπουδή
αλλά στοχαστικά,
να μαζεύω τ’ ασημένια μυρτοκλάδια της Παναγιάς
και να βάζω τα Χριστούγεννα στη ζωή μου
κάθε μέρα.

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Ιωάννης

Παιδικά Χριστούγεννα

Ευχή για όλο τον κόσμο, για όλους όσοι πάσχουν, πονούν, νοσταλγούν, αγωνιούν, ξεριζώνονται και εξανδραποδίζονται. Ευχή και για την πατρίδα μας, να αναστηθεί, να λευτερωθεί, μα νά ‘ναι από το δικό μας χέρι, άλλως λευτεριά δεν νοείται και δεν υπάρχει.

Χριστούγεννα!
Γιορτή αγάπης, γιορτή ελπίδας.
Ένα χαμόγελο χαράς
φωτίζει την ψυχή μας.

Κι όλη η πλάση γύρω μας
χαρούμενη γιορτάζει,
γιατί γεννήθηκε ο Χριστός
στης Βηθλεέμ τη Φάτνη.

Χριστούγεννα!
Γέλια, χαρές, τραγούδια κι ευτυχία,
κάτω απ’ το δέντρο σου, Χριστέ,
η Φάτνη Σου η θεία.

κείτεται, κι όλα λαμπρά
μες στο χρυσό φαντάζουν,
χίλια στολίδια, άπειρα
παιχνίδια σε φωνάζουν.

Μα αύριο θα είναι χαρά;
Θα ζήσει η ελπίδα;
Θα πάψει να μας κυβερνά
ο πόλεμος κι η βία;

Ή μήπως τα Χριστούγεννα
είναι για να γελάμε,
να λέμε ποιήματα, ευχές
κι ύστερα να ξεχνάμε;

Και μόλις πάψει η χαρά,
και σβήσουν τα λαμπιόνια,
να σε σταυρώνουμε ξανά
Χριστέ, μα με… κανόνια;

Κι όμως, εσύ γεννήθηκες
να φέρεις την ειρήνη,
να σβήσουνε τα μίση πια
κι ο πόλεμος να φύγει.

Πότε θα ‘ρθει η στιγμή αυτή
να ζήσουμε μαζί Σου
το μήνυμα που έφερε
η θεία Γέννησή Σου!

Ας ήταν τα Χριστούγεννα
να ήταν κάθε μέρα,
για ν’ αγαπάμε ολημερίς
και όλους πέρα ως πέρα!

Ιωάννης Παναγάκος

Τζένη

Μια λέξη… απολογείται

«Διεισδύω στου λόγου το όνειρο.
Νεράιδα των άρρητων εννοιών και μάγισσα των λεγομένων.
Κρύβομαι στην άναρθρη κραυγή σου, φωλιάζω στα μυστικά
του ουρανίσκου σου και περιμένω.
Κάποτε ανοίγουν τ’ άστρα εντός σου, ευρύ πεδίο ανακούφισης
κι αφήνομαι στη γλύκα των χειλιών σου,
να μεγεθύνεις τη σημασία μου σε τρυφερότητας ευλύγιστες συλλαβές.Φορτίζεται η σιωπή.
Οι συγκάτοικές μου λέξεις, μεθούν,
σου φτιάχνουν τραγούδια στα πεντάγραμμα των συνειρμών
και συ, φιλάρεσκος, ερωτεύεσαι την ηδονή των ιδεών σου!
Άλλοτε πάλι στις αιχμηρές του νου νησίδες, μ’ αφήνεις,
αμαζόνα, να ξεσηκώνω της φαρέτρας μου τα βέλη,
να κατακτήσω τη σιωπή, απ’ τις εμφύλιες εμμονές σου.
Μόνο μιά, είναι η Λέξη, που σου αρπάζει την αγρίμια -έξη…
«Aγάπη»… και τότε γίνομαι πάλι το όχημα,
που σε ανεβάζει και τραβάς
κατά τα ανώγεια των ελπίδων σου!»

Τζενη Κουφοπούλου

1 thought on “Ντυμένοι στα Λευκά”

  1. Υπέροχο καλέ μου ποιητή! Ας ψάχνουμε ,εμεις , αενάως τον Άνθρωπο, εντος μας και γύρω μας…γίνονται και θαύματα…ίσως τον συναντήσουμε! Κάθε Χριστούγεννα και μια αρχή! Για όλους μας ! Είθε!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.