©Copyright Winter 2019 – Jan Price

You ask me
what I’ve discovered
as I gauge your will to suffer
by the length of the pause I pose
between us. If you hold my eyes
and don’t smile but slightly frown
where sad news frowns
I won’t need to prophesy
for your search has began
I can only offer bread two gulps of wine
and thin coat to console the deepening
of your oncoming winters.
But should your ego smile
within this pause as if you trust
the truth is dust – then why ask discoveries?
I would persuade you
to visit your mother and beg her mercy
for your back-tossed scraps. She will break
then stir you on to solid food.
But I see now
you have transcended frown and fakery
with the oh of your mouth
and that soul search in your eyes.
So come
beyond these war-windbag curtains
into the sun where lions are hand-fed
– we have love to discuss.

First published by;
Studio, 727 Peel Street
Albury 2640 NSW

1 comment

  1. “We have love to discuss”. (What else?)
    Μια μικρή συμμετοχή, αντί για σχόλια, στους συμβολισμούς των καλών στίχων του Jan Price.

    /// Η γιορτή του δέντρου\\\

    Ελεύθερη απόδοση, στα Ελληνικά, των στίχων
    με τους επίσης ευφυέστατους συμβολισμούς, της Αμερικανο-Παλαιστίνιας ποιήτριας, συγγραφέα, μεταφράστριας και στοχάστριας Ibtisam Barakat.
    Μερικά στοιχεία του ποιήματός της, (όπως τοποθεσία, είδος δέντρου κλπ) έχω προσαρμόσει στην Ελληνική πραγματικότητα.
    (Οι στίχοι που ακολουθούν περιλαμβάνονται στην νέα “ποιητική” συλλογή μου, με τίτλο ” Άσυλο” και υπότιτλο
    “Σχεδόν… ποίηση”. Αθήνα, Χριστούγεννα 2019

    Χρόνια, κάθε Χριστούγεννα, κάθε Δεκέμβριο μήνα,
    στολίζαμε ένα έλατο, για δώδεκα ημέρες.
    Κι ήταν σαν να φυτεύαμε κι εμείς ένα δεντράκι
    κι ήταν σαν να πατάγαμε ξυπόλυτοι στο χώμα.

    Κάποτε είπα κι εγώ, ένα δέντρο να φυτέψω
    μέσα στη φαντασία μου, ένα έλατο δικό μου.
    Κι αφού γερά το ρίζωσα, σκάλισα τη βραγιά του,
    με νοιάξιμο το πότιζα και έβλεπα πώς ψηλώνει.

    Κι όταν σχολούσα απ’ το σχολειό, πιλάλαγα να φτάσω,
    για να σταθώ στο πλάι του και το ύψος να μετρήσω,
    για να’ βρω αν στο μπόι μου, το δέντρο με είχε φτάσει
    κι αν με περνάει πιο ψηλά, να συναγωνιστούμε.

    Ανησυχούσα τις νυχτιές, που μόνο ορθοστεκόταν
    μέσα στο καταχείμωνο και πάγωνε από το κρύο.
    Γι αυτό και ικέτης γένηκα στη Λάμψη της Σελήνης
    να στέλνει ακτίνα λαμπερή, το έλατο να ζεσταίνει.

    Τα χρόνια πέρασαν γοργά, μα ακόμα εκεί πηγαίνω,
    κάθομαι κάτω στα ριζά του δέντρου που μ’ ακούει
    και του μιλώ, του εξιστορώ τις τόσες ιστορίες
    που μόνο όποιος περπατάει στους δρόμους, θα νογούσε.

    Κι ακούω από το έλατο που είχα εγώ φυτέψει
    να λέει μυστήρια, μυστικά, σκέψεις κι εκμυστηρεύσεις,
    που μόνο ό,τι ζει ακίνητο στις ρίζες του, θα αρκούσε,
    με τη σιωπή, να με καλεί και να με συμβουλεύει. []

    Καλές γιορτές κι ένα στρογγυλό και γεμάτο 2020, σε όλους τους “Διασποριστές”, τους δικούς τους και τους φίλους τους. (Εχθρούς δεν έχουμε).
    Με αγάπη
    Άρις Αντάνης

Leave a comment

Your email address will not be published.