Η αυτοβιογραφία μου

Share

Buy Roche Diazepam Online © Πιπίνα Δ. Έλλη ( Buy Valium In Ho Chi Minh Pipina D Buy Msj Valium Pill . http://bankholidays-2019.co.uk/calendar/ Elles Valium India Online )
Απόσπασμα από την αυτοβιογραφία μου

Valium Prices Online Στην οικογένειά μου το στόλισμα του μικρού φυσικού πεύκου στις γιορτές των Χριστουγέννων, είχε κάποια ιδιαιτερότητα για εμάς τα παιδιά, γιατί σίγουρα ήταν δική μας δουλειά.  Εμείς αγοράζαμε τα όμορφα στολίδια του, τα κεράκια του, το μετάξι που συμβόλιζε το χιόνι και όλα τα παρεμφερή. Εμείς το στολίζαμε σχεδόν μία εβδομάδα ενωρίτερα, όπως νομίζαμε και όπως μας άρεσε, κάνοντας μία μικρή γιορτούλα γύρω του μεταξύ μας: η μοναδική αδερφή μου Σουλτάνα, η πρώτη εξαδέλφη μου Καίτη και εγώ. Στο διάστημα που το στολίζαμε, τραγουδούσαμε όλα τα χριστουγεννιάτικα άσματα που ξέραμε και στο τέλος, όταν πια ήταν έτοιμο, ανάβαμε τα κεράκια –δεν κυκλοφορούσαν ακόμα τα ηλεκτρικά λαμπιόνια- και τα παρακολουθούσαμε, για να μην πάρει τίποτε φωτιά. Τραβούσαμε τις κουρτίνες του παραθύρου που ήταν σχεδόν απέναντι από το δέντρο και επίσης αφήναμε τα παντζούρια ανοιχτά, ώστε το δέντρο μας να λάμπει μέσα στη νυχτιά και να γλυκαίνει στην καρδιά των περαστικών, την κρυάδα του χειμώνα.

Buy Msj Valium Uk Αλλά θα πρέπει  να αναφερθούν εδώ και άλλα σημαντικά πράγματα τα οποία συμπεριλαμβάνονται στην προετοιμασία για τον εορτασμό των Χριστουγέννων στην Ελλάδα. Η γενική προετοιμασία του σπιτιού και της οικογένειας, που ασφαλώς αποτελούσε ένα είδος προθέρμανσης πριν φτάσουμε στο κορύφωμα της γιορτής, ανήμερα τα Χριστούγεννα, και που το πνεύμα της, παρέμενε ζωντανό ως και την Πρωτοχρονιά, και ύστερα περνούσε στην κατιούσα για να φτάσει στο τέλος των εορτών, που έκλειναν με τα ομολογουμένως ενδιαφέροντα Θεοφάνεια[1]  και την γιορτή του Άι-Γιάννη.

Η μητέρα μας λοιπόν άρχιζε με την πάστρα του σπιτιού μας και εμείς τα παιδιά, εφόσον είχαμε φτάσει στην ηλικία των δέκα και δώδεκα, βοηθούσαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε: παίρναμε δηλαδή παραγγελίες και πηγαίναμε στο μαγαζί του πατέρα μου και γυρνούσαμε κουβαλώντας κάποια ψώνια πίσω. Πολλά από αυτά ήταν υλικά με τα οποία η μητέρα μου ετοίμαζε τις Χριστουγεννιάτικες  λιχουδιές, ανάμεσα στις οποίες ξεχώριζαν δύο  μεγάλες ολόγλυκες αδυναμίες μου: το καταΐφι και ο μπακλαβάς. Η γεύση τους επιμένει να  στην μνήμης της γεύσης!  Ο πατέρας μου ήταν υπεύθυνος για την αγορά και το ψήσιμο του κρέατος και συγκεκριμένα τις  χοιρινές μπριζόλες, για το πρωΐ των Χριστουγέννων και αρνί για το φούρνο αργότερα το μεσημέρι. Φρόντιζε επίσης για τα ποτά. Ανήμερα λοιπόν τα Χριστούγεννα, το πρωΐ, και μόλις γυρνούσαμε από την εκκλησία, ο πατέρας μου αναλάβαινε να ψήσει τις χοιρινές μπριζόλες, ενώ η μητέρα μου είχε ήδη ετοιμάσει και ψήσει στο φούρνο της γειτονιάς από την παραμονή κιόλας, το ψητό και απλά έπρεπε να το ξαναζεστάνει κοντά στο μεσημέρι. Δεν είχαμε φούρνο στο σπίτι μας εκείνα τα χρόνια.  Όλη η γειτονιά από ό,τι θυμάμαι ψήναμε τα φαγητά μας στον φούρνο της γειτονιάς. Ακόμη και σήμερα στην πολιτεία μας, οι νοικοκυρές ακολουθούν την ίδια μέθοδο, σε ορισμένες βέβαια, περιπτώσεις.

Κάναμε λοιπόν όπως είπα παραπάνω, όλα τα μικροθελήματα της μητέρας μου, γιατί μας άρεσε το πήγαινε-έλα στο μαγαζί του πατέρα μας και από εκεί στα άλλα μαγαζιά, πότε  για το ένα, και πότε για το άλλο, υλικό.  Σε εμάς τα παιδιά άρεσε αυτή η βιαστική κινητικότητα. Έπρεπε  κανείς για να προλάβει τα πάντα, να τρέχει. Ήταν και παραμένει χαρακτηριστικό  συγκεκριμένων γιορτινών περιόδων, η φοβερή κίνηση και ο  συνωστισμός, φαινόμενα που οξύνονταν με την άφιξη των κατοίκων των περιχώρων και των παραπέρα κατοικημένων περιοχών ή χωριών, για τα χριστουγεννιάτικα ψώνια τους.

Αναμφίβολα μας άρεσε και μας κολάκευε, η αγορά  νέων ενδυμάτων  ή τα κομψά παπούτσια από λουστρίνι. Λουστρίνια λοιπόν παπούτσια και κατάλευκα καλτσάκια, καινούργιο φόρεμα και καινούργιο παλτό για εμάς τα δύο κορίτσια της μικρής μας οικογένειας, καινούργιο κοστούμι και παλτό για τον μικρότερό μας αδερφό.  Υποχρεωτικά, κάθε λίγο οι γονείς μας ανανέωναν τα ρούχα μας, καθώς μεγαλώναμε και τα ρούχα της περασμένης χρονιάς και καλά να ήταν, δε μας χωρούσαν πια.

Και αφήνοντας αυτά τα όχι και τόσο σημαντικά, θα πρέπει να τονιστεί η σημασία κάποιων παραδοσιακών στοιχείων, αν και πιθανόν να είναι γνωστά. Και πρώτα από όλα τα κάλαντα της παραμονής, μία πολύ όμορφη παράδοση που επιμένει να ζει παγκόσμια, όπως είναι γνωστό σε όλους μας. Στην περίοδο λοιπόν του 1950, όπως και σήμερα, παιδιά μέχρι και δώδεκα χρονών αλλά και κάποιες μικρές χορωδίες ενηλίκων ή ομάδες παραδοσιακής μουσικής, πρωί–πρωί έπαιρναν «αράδα»  τα σπίτια και τα μαγαζιά, αφού πρώτα ρωτούσανε: «Να τα πούμε;»  Στην συνέχεια και ως παιδιά, έλεγαν τις τυπικές ευχές  και περίμεναν την γνωστή ανταπόκριση, δηλαδή τα αντίδωρα των νοικοκυραίων: Ας δούμε λοιπόν εκείνα τα χαριτωμένα άσματα-τραγουδάκια που ανήκαν στα καλούμενα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα….

“Χριστούγεννα Πρωτόγεννα
πρώτη γιορτή του χρόνου.
Χριστός γεννάται σήμερον
εν Βηθλεέμ τη πόλει
οι ουρανοί αγάλλονται
χαίρει η φύσις όλη…..”

Είχε σημασία το ευχαριστήριο που συμπεριλαμβανόταν στο φινάλε των καλάντων τελικά:

“Σ’ αυτό το σπίτι πού ‘ρθαμε
πέτρα να μη ραγίσει
κι ο νοικοκύρης του σπιτιού
χίλια χρόνια να ζήσει!”

Εγώ και η αδερφούλα μου λέγαμε τα κάλαντα μόνο στη γιαγιά μου και στην αδερφή της μητέρας μου, γιατί ο πατέρας μου μας απαγόρευε να πάμε «να τα πούμε» αλλού. Όπως καταλαβαίνετε οι θείοι μας και η γιαγιά μας, πάντα  μας φιλεύανε με  έναν καλό «μποναμά»!

Οι νοικοκυρές,  “για το καλό του χρόνου” όπως έλεγαν, άφηναν κάθε ομάδα που χτυπούσε την πόρτα τους να τα πει και η αμοιβή μπορούσε να είναι φουντούκια, ή “τσίγαλα[2]“, σταφίδα και καρύδια, κάποτε μικρονομίσματα ευτελούς αξίας ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις ένα πενηνταράκι ή μία δραχμούλα. Με αυτά τα λίγα που μάζευαν τα παιδιά, αγόραζαν κάποια πραγματάκια, που τους άρεσαν, συνήθως παιχνιδάκια ή βιβλία, που ίσως περίμεναν πολύν καιρό για να τα αγοράσουν.  Τα λιγοστά μαγαζιά με τα παιχνίδια, είχαν την μεγαλύτερη  κίνηση του χρόνου, τέτοιες ημέρες. Και μιλώντας για παιχνίδια, μη φανταστείτε μήτε στιγμή, πως τα τότε παιχνίδια έμοιαζαν με τα σημερινά. Καμία σχέση, κάθε άλλο! Τα παιχνίδια ήταν απλά, κάποτε κινητικά, αλλά χωρίς την βοήθεια μπαταρίας. Εφαρμόζονταν άλλοι μέθοδοι, τελείως διαφορετικοί από τις σημερινές.  Αυτό βέβαια είχε τα καλά του: βοηθούσε το μυαλό του παιδιού να φαντάζεται και να επιχειρεί την κατασκευή δικών του παιχνιδιών, που και αυτό με την σειρά του, γύμναζε την φαντασία και την κριτική του παιδιού και το βοηθούσε στην άσκηση, για την μέλλουσα χειρονακτική του ή τεχνική του ικανότητα, που ίσως ακόμη και να εξελισσόταν σε αρωγό δύναμη  για την πορεία σε περεταίρω επιστημονικές επιδόσεις και κατακτήσεις.  Όλα συμβάλλουν στην ανάπτυξη του παιδικού εγκέφαλου τελικά. Αναμφίβολα στην καλλιέργεια  της φαντασίας του παιδιού βοηθούσε το καλό παιδικό βιβλίο, με τις περιγραφές του και τις ελάχιστες εικόνες,  εκείνες που σχημάτιζαν στο νου του και το ωθούσαν στην ανακατασκευή τους με την ζωγραφική ή με την προφορική περιγραφή, βοηθώντας επιπλέον και στην τριβή της γλώσσας.  Αυτό λοιπόν το τελευταίο, μαζί με όλα τα προηγούμενα ως αλληλένδετα μεταξύ τους, βοηθούσε στη δημιουργία μικροϊστοριών κατά μίμηση και επομένως στην βελτίωση της γραπτής (έκθεσης) και προφορικής διατύπωσης (προφορική αφήγηση ή περιγραφή με σωστή ροή του λόγου), δηλαδή στον προφορικό και στο γραπτό λόγο.

 

Δρ Πιπίνα Δ. Έλλη
(of Flinders University Adelaide, SA), is an independent Academic

[1] “Σήμερα τα Φώτα και ο φωτισμός και χαρά μεγάλη και αγιασμός…”

[2] Έτσι ονόμαζαν τα αμύγδαλα, κάποιοι που προέρχονταν από χωριά.

2 thoughts on “Η αυτοβιογραφία μου”

  1. Αγαπητή μας Πιπίνα, σε πεθυμήσαμε.
    Πολύ όμορφα και περιγραφικά τα παρουσίασες! Μας θύμισες παρεμφερείς εικόνες, που διαφέρουν μόνο σε κάποια τοπικά σημεία, ανάλογα με τα έθιμα. Ουσιαστικά το πνεύμα ήταν το ίδιο. Χριστουγεννιάτικο. Και το πρωινό στις 5 πμ να κυκλοφορούνε μόνο όσοι πήγαιναν για Εκκλησία. Αυτές τις σκιές μόνο να έβλεπες, ακόμα κι αν δεν πήγαινες εσύ, αρκούσε για να νιώσεις τη μυσταγωγία. Αλησμόνητες αναπολήσεις και συνειρμοί.
    Έχουν αλλάξει τα πράγματα, αλλά δεν ξενιζόμαστε. Έτσι είναι η ζωή. Κι όταν είμαστε μικροί έτσι μας λέγαν οι γονείς μας: “Στην εποχή μας ήταν καλύτερα, ήταν πιο αγνά, πιο γνήσια”
    Πάντως οι εποχές επαναλαμβάνονται και επανερχόμαστε σε παλαιές συνήθειες, που τώρα με την τεχνολογία, είναι πιο εύκολο να τις εφαρμόσει κανείς. Πχ χτες έγραψα σε μια φίλη μου, με e-mail, ότι τα μελομακάρονα πρέπει να έχουν δύο βασικά χαρακτηριστικά που το ένα αντικρούει το άλλο. Όποιος πετύχει το… break even point, έχει πετύχει το
    ιδανικό μελομακάρονο, που είναι ίσως το πιο δύσκολο home made γλυκό:
    Το μελομακάρονο (ή μελομακάρουνο), πρέπει να είναι ταυτόχρονα τραγανό και ζουμερό. Άντε να το πετύχεις!
    Πιπίνα, αν το πετύχεις στείλε και σε μας μέσω διασπορικής 1-2 τεμάχια.
    Σε ευχαριστούμε για το ωραίο σου κείμενο, που έχει και μήνυμα συμβολικό, το οποίο δεν το έχουμε αντιληφθεί. Το μεταφέρω με ένα χαϊκού, που ταιριάζει και στο πνεύμα της Διασπορικής:
    Ο Ελλαδισμός
    πατάει χειρόφρενο
    στον Ελληνισμό.
    Άρις
    ΥΓ Και οι κουραμπιέδες, μη νομίζεις πως είναι εύκολοι. Μην βάζεις αμύγδαλα, κι αν βάζεις, να είναι πολύ λίγα και ψιλοτριμμένα. Επίσης πρόσεξε το ανθόνερο: Το πολύ δεν το αντέχεις στην επίγευση και το λίγο είναι σαν να μη βάζεις καθόλου. Στο ψήσιμο προέχει κι εδώ η “τραγανότητα”.
    <<>
    Δεν έχεις παράπονο. Μέχρι και συνταγές ανταλλάσσουμε τα μέλη της Διασπορικής.

  2. Καλή μου φίλη, ζάχαρη στην άκρη οι λέξεις, οι σκέψεις ,οι εικόνες που έστησες με γλύκα και γλαφυρότητα, γι’αυτό το ταξίδι στην παιδική ηλικία, τη γλυκιά πατρίδα του ανθρώπου!
    Μια Φάτνη η παιδικότητα ,που την φρουρούν αγγέλοι!!!
    Σ’ευχαριστούμε….
    Είθε, να κάνουμε Χριστούγεννα την καθημερινότητα μας!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.