Η νόσος των αιώνων

Share

Νύχτωσες νωρίς πατρίδα, κομματιάστηκες σε σκιές
κι εγώ καταρρέω στον πόνο της σάρκας σου.
Έχασα την αυλή απ’ τα πόδια μου, το παιχνίδι απ’ το χέρι.
Συγχώρα με τώρα…
Πήρα μαζί την τελευταία ζεστασιά της αποτέφρωσης
κι ατέλειωτα φεύγω σ’ ατέλειωτους δρόμους.
Δαίμονες! αντίκρυ σας τώρα βαδίζω
και αντίκρυ σας ήλπισα τον θεό να γνωρίσω.
Μα πουθενά δεν βρήκα απάτητη γη να ξαποστάσω,
λάφυρα θεριών  δαμάστηκαν καταμεσής του πελάγου,
τα σκέπασε ο χρόνος κι οι δρόμοι θαρρείς σταμάτησαν.

Είναι που λικνίζεται ξανά ο χορός του Ζαλόγγου.
Πέτρωσε η ιστορία κι η υπομονή λιγοστεύει,
μια μπουκιά αγάπη για τον άνθρωπο…

Έι εσείς που αμπαρωθήκατε με φρίκη,
μη μας κοιτάτε ανορθόγραφα,
τους ίδιους δαίμονες με σας συναντήσαμε
και σκίρτησε η ύπαρξή μας,
ένα λεπίδι κόβει τώρα την καρδιά μας,
αγιάτρευτοι πλανήτες σε τόπους ακάθαρτους,
στην τελευταία μάχη σήμερα ή ζούμε ή πεθαίνουμε.

Έι  εσύ τραγικέ!
τραγικό να πιστεύεις πως δεν είσαι οι άλλοι !

Δάφνη Κουμούλη

2 thoughts on “Η νόσος των αιώνων”

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.