Της γρίπης

Share

Εκείνο το σπίτι ήταν γεμάτο από μάννα,
και τούτο το σπίτι είναι γεμάτο από εσένα.
Γεμάτα τα δυό απ’ την παρουσία σας κι άδεια
απ’ την απουσία σας. Ποτέ το αντίθετο…

Κι ήταν σχεδόν απόλαυση να έχεις γρίπη
και να είσαι σπίτι. (Το ‘σχεδόν‘ είναι η γείωση).
Γιατί ήτανε η μάννα, πλάι στο προσκέφαλο,
όλη την ώρα. Και τώρα εσύ, την κάθε ώρα.

Και το αφέψημα, προς χλιαρό, χωρίς να καίει,
για τα λαιμά, και οι βεντούζες, λίγο οινόπνευμα,
βάσανο – βάλσαμο στις πονεμένες πλάτες,
και «αύριο θα’ σαι περδίκι*»: ο εφησυχασμός.

Ποιος τη φοβάται, ρε, τη γρίπη! Σιγά τα λάχανα!
Με τη δική σου παρουσία εκεί, πάντα στο πόδι,
η γρίπη μοιάζει σαν να έχω αργία και διακοπές.
(Ή σαν να έχω… μάννα).Κι αύριο θα’ μαι περδίκι. []

Άρις Αντάνης

*Περδίκι: Γρήγορη ανάρρωση. Τα νεογνά της πέρδικας είναι τα μόνα που, από την
πρώτη μέρα της εκκόλαψής τους, είναι έτοιμα να βρουν μόνα τους τροφή.

2 thoughts on “Της γρίπης”

  1. Καλέ μου ποιητή! Πού να’βρω λόγια να μιλήσω για το ποίημα σου !
    Πόσο γιατρεύουν οι Λέξεις τελικά όταν σμιλεύονται με αγάπη, έμπνευση κι αλήθεια!!
    Σ’ευχαριστώ από καρδιάς κι εύχομαι η Μάννα του Θεού να μας συντρέξει!!!

  2. Σε ευχαριστώ (Πολύ). Φυσικά στον ελεύθερο στίχο εσύ δεν “πιάνεσαι”. Ακόμα και απλή, αλλά ακόμα και εμπορική αλληλογραφία να γράψεις, ποίημα σου βγαίνει, Τζένη μας.
    Φυσικά και σε ευχαριστώ από καρδιάς. Απλώς γνωρίζω ότι οι δικοί μου στίχοι, δεν είναι και τόσο…ποιητικοί. Ας πούμε, ένας πραγματικός ποιητής δεν θα χρησιμοποιούσε φράσεις όπως “σιγά τα λάχανα”, ή τη λαϊκή προσφώνηση “ρε” (που ακούγεται πολύ συχνά ως προσφώνηση στη… Λαϊκή).
    Γι αυτό και τους στίχους μου δεν τους προτιμάνε οι τιμητές της ποίησης. Ούτε τα βιβλία μου που -εκτός από το 17ο -τελευταίο- με τίτλο ‘Άσυλο”, που είναι λιτό, όλα τα άλλα έχουν μέσα φωτογραφίες, ζωγραφιές, “κοκόνες”, περίεργες γραμματοσειρές κλπ. Κάποιος μου είχε πει, με όχι θετική πρόθεση, βέβαια: Αυτό δεν είναι βιβλίο ποίησης αλλά …περιοδικό. Από τότε και μέχρι προ ολίγου καιρού, όλα τα βιβλία μου ήταν σαν περιοδικά με …στίχους και πεζά. Αν και με κακή πρόθεση, μου είχε δώσει μια καλή ιδέα.
    Γιατί στα λέω όλα αυτά, Τζένη μου; Διότι η καλή σου η κουβέντα είναι καλοδεχούμενη και με τιμά ιδιαίτερα, παρά την ιδιομορφία των γραπτών μου, της οποίας έχω πλήρη επίγνωση και δηλώνω ένοχος, αλλά χωρίς να νιώθω ενοχές, για αυτά που γράφω. Απλώς δικαιολογώ και δικαιώνω 100% όσους δεν προτιμούν τα γραπτά μου. Κάθε φορά που διαβάζω ένα ποίημα που μου αρέσει πολύ, λέω μέσα μου: “Μετά από αυτό που διάβασα, εγώ δεν θα ξαναγράψω ποίημα”. Μετά μετανιώνω και φαντάζομαι ότι αυτός που έγραψε το ωραίο ποίημα, δεν το έκανε για να σταματήσει εμένα. Ούτε που με ξέρει.
    Μακρηγόρησα πάλι, αλλά αυτή τη φορά , και μέχρι να αρχίσουμε πάλι να τρέχουμε στις συναυλίες και στις χορωδίες, είμαι μάλλον δικαιολογημένος.
    Με ευχαριστίες, εγκάρδιους χαιρετισμούς και ευχές (και κάποια προσευχούλα), να τελειώσει και αυτή η δοκιμασία και να βρει όλους υγιείς και καλύτερους.
    Άρις

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.