Πώς χτίζεται η γέφυρά μας

Share

Η μάνα μου έχει έναν ουρανό στα μάτια
Τα κοιτάζω για να ανοίγω τα φτερά μου
Της λέω συχνά
Ο χρόνος είναι μαχαίρι μάνα
Κάποια στιγμή θα μας χαράξει σε δυο όχθες
Γράψε κάτι για τη ζωή σου
να ΄χω μια γέφυρα να σε ανταμώνω

Αρνείται
Είναι πολύ το μαύρο, λέει
Η φτώχεια φυτοφάγος δεινόσαυρος
εισβάλλει σε όποιο κήπο της
Κι η προσφυγιά
κακοξυσμένο μολύβι
μονάχα τεθλασμένες γραμμές χαράζει
στη γεωμετρία των δώρων
Τα απογεύματα όμως
τη βλέπω γεμάτη θάλασσα
ακίνητη στο φως του δειλινού
με μια πολυθρόνα βάρκα
κλειστά τα μάτια
ανοικτή η διαίσθηση
λύνει σιωπηλά τις μέρες που προσδοκούνται
αφήνει ένα ένα τα άσπρα λόγια της στη μνήμη μου
στρογγυλά και φωτεινά
να με κρατάνε σαν πανσέληνοι

η νομοτέλεια σε κανένα δεν χαρίζεται
μάνα
μα ένα φεγγάρι ολάκερο
θα κρέμεται πάντα
πάνω από τη γέφυρά μας

Eλένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
Αφιέρωμα στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.