Στίχοι μου…

Share

Χώμα και ύδωρ τ’ ανέντιμα κοράκια
ύπουλα παλεύουν να τ´αρπάξουν!
Μα Κύριε, εδώ που είμαι, μακρυά
βουτηγμένος σε  βαρείς συλλογισμούς,
αναρωτιέμαι για την τιμωρία του «ξένου».
Το αίτημα αναλογίζομαι, των άνομων…
βαρβάρων!
Και πώς θα μπορούσα να είμαι εκεί
που θα ήθελα
την περίοδο αυτή, των καταιγίδων!
Ενός ιού που άγνωστο τι κάνει…
αλλά μας προκαλεί
μιας κοινωνίας ήσυχης θα έλεγα
που παλεύει στα πόδια να σταθεί…
και όλα όσα γύρω μας συμβαίνουν
αληθινά πονούν…
είμαστε δεν είμαστε μαζί!

Ω, είναι βέβαιο πολλά… επιθυμώ!
Μην είναι αμαρτία ετούτη η προσδοκία!
Δείξε μου… ένα σημάδι στείλε μου…
Γιατί οι πόθοι μου του Οδυσσέα
επιμένουν….. ονειρεύομαι…
Το φιλικό Ιόνιο… το μαγικό Αιγαίο!
Την Κέρκυρα να ξαναδώ…
την Αίγινα… τον Πόρο…
την Ύδρα, τα Ψαρά…
όλα να τ´ αγκαλιάσω…
με του Οδυσσέα τη ματιά!
την Λέσβο της αγαπημένης μου
Σαπφώς
να αγναντέψω,
την Ρόδο, τις Οινούσες
και τους Φούρνους
το έρμο Καστελόριζο!..
Κι όλα το άλλα τα Νησιά  μας
που τα πονώ
όπως τα δάχτυλά μου…

Ω! οι  Ερινύες υιοθέτησαν
το όνομα κακίστρως
όμως εμείς δεν φύγαμε..
Η αγάπη στη γη των προγόνων
δεν είναι αμαρτωλή!
Ως Έλληνες, είμαστε ακόμα εδώ!
Και αν ο πανάθλιος αετός
τα σωθικά μας αδίστακτα σπαράζει
η μέρα που ξυπνά και πάλι και ξανά…
τον πόνο τον ταιριάζει με τον Όνειρο!
Και έτσι  επιμένω ν’ αναπνέω και να ζω
κι ότι αλήθεια ανήκει μου εδώ
το θέλω και το απαιτώ, κακίστρω
του Αιγαίου!

Τους ανθρωποφάγους που άρπαξαν
οι Λάμιες,
στης ανομίας ανήκουνε τα σκότη
ποτέ δικά της δεν θα γίνουν τα δικιά μας
ενόσω η ιστορία των παππούδων μας
υπάρχει!
Ούτε οι Αισχύλος, Σοφοκλής και Ευριπίδης
δεν κάλυψαν τα πάθη με τον λόγο τους
και ο Αριστοφάνης κλαίει σπαρακτικά
γιατί ποτέ δεν έκλαψαν οι Έλληνες
ως πρέπει!
Χωρίς το δάκρυ που αρμόζει στον αγωνιστή
που τις δάφνες ονειρεύεται…
Το λερωμένο το σπαθί του σφαγιάζει
τους δικούς, αντί για τους βαρβάρους!
Αρχαίο πνεύμα αθάνατο, πρόθυμα
σε λερώνουν…
αντί να πολεμούνε τον προδότη…
τον εχθρό…
με μίσος τα αδέλφια τους σκοτώνουν!

Copyright: Πιπίνα Δ.Έλλη
(Pipina D. Elles)

6/5/20

2 thoughts on “Στίχοι μου…”

  1. Γεμάτο Ελλάδα, πάθος, νοσταλγία το ποίημα σου Πιπίνα μου. Είθε να πραγματοποιηθεί η ευχή σου και να επισκεφθείτε την γενέτηρά σου σύντομα.

    1. Σε ευχαριστώ πολύ Άννα μου! Είναι πάντα εκείνο το question mark… της τρομακτικής απόστασης, και το αεροπλάνο του ιού! Ελπίζουμε!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.