ΑΝ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ Η ΛΥΠΗ

Share

Μου λες επιστρέφεις
Λέω πως δεν επισκέπτομαι
Κούκλα σωσίβιο με αγκαλιάζει ακόμα
και η φωνή της μάνας ηχώ του λυγμού
-Να φύγουμε να φύγουμε να γλιτώσουμε-
Φεύγω μάνα
Ολοένα φεύγω να γλιτώσω
Πρώτα σε καταφύγιο δίχως στέγη
Μισοχτισμένη θαλπωρή
Ύστερα στο πάνινο σπίτι
Η βροχή σιδερένιος λοστός
Μήνες μετά φυτέψαμε το πρώτο δέντρο
Βάλαμε κι ένα αηδόνι να κελαηδεί τη μνήμη
και περιμέναμε πότε κλαίγοντας
πότε ανέλπιστα χαμογελώντας
Μα δεν θυμάμαι ποτέ ένα ηχηρό γέλιο
να φοβηθεί η Λύπη
να μας αδειάσει τη γωνιά

Μεγαλώνω
αφαιρώντας το δέρμα του αθώου
Το ανταλλάζω με πανοπλίες ωριμότητας
Μου λες επιστρέφεις
Σου λέω δεν επισκέπτομαι

Τις Κυριακές
ένα θαύμα μού φοράει μάτια λευκού περιστεριού
Χώνομαι στα περιβόλια τρυγώ μυρωδιές
Ανακαλύπτω φωλιές των φεγγαριών στους πορτοκαλεώνες
Λαλώ στον ασημένιο δρόμο τους
τον ερχομό που δεν γνωρίζεις
-Περνώ περνώ σαν μέλισσα
μία κλωστή στον ξηλωμένο χρόνο-

Είναι καιρός με τον καιρό να πάω;
Να φτάσω ως την πόρτα μου ικέτης;
Μα πίσω εκεί μπορώ και κρύβομαι
χωμένη σε παιχνίδια παραμύθια
Μικρογραφίες έρωτα στο πάτωμα
Ένα κρακ κάτω από τα πόδια και θα έχω συνθλίψει
τα ωραία παιχνίδια φαντασίας

Μου λες επιστρέφεις
Δεν επισκέπτομαι λέω
Μα κάποια βράδια που τα υφαίνει το σκοτάδι ευσπλαχνίας
σαν με κρατάει στο λίκνο της μια σιωπή σελήνης
και με ξυπνάει στο παιδικό δωμάτιό μου
ακούω τη μάνα που γκρινιάζει για τα αχνάρια στο παρκέ
από τα σκονισμένα μου παπούτσια
Μα δες καλύτερα μέσα στα χρόνια μάνα
Ποια σκόνη;
Ρίζα έγινα και χώμα αποδημίας
Αγωνία
ξανά και ξανά να ευδοκιμήσω

Να μου λες επισκέπτεσαι
Να σου λέω πως δεν έχω φύγει

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.