Απωλεια Υψους

Share

είχες πάντα έναν τρόπο να μου κλέβεις το όνειρο
όπως  ψες  την ώρα της σαγήνης
της πανσελήνου που φωλιάζει στα δάχτυλα
σαν κόσμημα ολοκληρωτικής δέσμευσης
καθόμασταν πλάι πλάι
κάτω από  τον διαμαντένιο θόλο τ ΄ουρανού
ανάμεσα σε φιλιά και αγγίγματα
να διεισδύουν στους δισταγμούς και τις ασάφειες
να  ανασύρουν λησμονημένες ιαχές ευδαιμονίας

εγώ διάβαζα σιγανά
το ποίημα που θα μου έγραφες
χαμήλωνε  το πιο μεγάλο αστέρι
άνοιγε λάμψη, έστηνε αυτί 
πρώτη φορά σε όνειρο
τόση ανάγκη για το ποίημα
πήρες μετά  τη σιωπή
μουντζούρωσες έναν έναν τους ήχους της χαράς
έγινε αδιάβατο μέλλον κάθε στίχος
ανέβηκε ξανά πολύ ψηλά ο ουρανός
πύκνωσαν οι ελεγκτές κάθε πετάγματος
γύρισες κάποια στιγμή μια πλάτη σιωπή
στην έμπνευση της νύχτας
χάθηκες στον καπνό μιας απομάκρυνσης
«το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγιή συνέχεια»
αναγκαστικά άνοιξα τα μάτια
έσβησα   τις  λέξεις
προσγειώθηκα ανώμαλα στο πρωινό
δίπλα μου ανάσκελα ο έρωτας
συρρικνωμένος στα ατσαλάκωτα σεντόνια
στάση εμβρύου
μύριζε φτηνό ποτό
και ακριβή απώλεια

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
                                                                 Ποιητική Συλλογή REM

                                                                   Εκδόσεις Μανδραγόρας

                                                                                                Αθήνα 2019

Ενθάδε κείται

Share

Κάποιο υγρό απόγευμα του Φθινοπώρου
με όψη άχρονου οδοιπόρου
πήρες την ατραπό που οι ζωντανοί φοβούνται
τον δρόμο που στα πλάγια του, όλοι οι νεκροί κοιμούνται !

Σε λίγο τίποτα απο σέ δεν θα χει απομείνει
παρά το φάντασμα που θα κρατά το παγωμένο σου το χέρι
πονετικά και στοργικά με μόνο του σκοπό το να σε φέρει
στη χώρα που κάθε ελπίδα σβήνει.

Και σύ κοιτάζοντας προσεκτικά το παρελθόν σου
αναμοχλεύοντας τις μέρες σου επί γης
δε θα βρεις παρά ψήγματα σιγής
πιο θλιβερά και απο το θλιβερό παρόν σου.

Και σαν οι ζωντανοί θρηνούν
διαβάζοντας το “Ενθάδε κείται”
ω, δύστυχοι πόσο αγνοούν
πως είναι προτιμότερο πολύ, εκ μιάς ζωής που αγνοείται

Πάνος  Χατζηγεωργιάδης

 

Γράμμα στα παιδιά…

Share

Γράμμα στα παιδιά, στα ξένα… σε όλα τα παιδιά και στα δικά μου!

Ονειρεύομαι να πετάξω… να βρεθώ πάλι στη φωτεινή απλωσιά του ουρανού…
να μικρύνω, να συρρικνωθώ να εγκλωβίσω ύπαρξη και συναισθήματα σε ένα σακίδιο, μια μάσκα,
δυο γάντια, που θα φυλάνε τα χάδια!
Νέα εποχή ταξιδιών, η χαρά κλεισμένη ερμητικά στην καρδιά,
γύρω πετούν εχθροί μικροσκοπικοί,
μισούν τις αγκαλιές, τα φιλιά, έχουν ξένους, προς εμάς, κώδικες επικοινωνίας!
Ονειρεύομαι να βγάλω φτερά, να παρακάμψω οδηγίες, εξουσίες, παραινέσεις, δήθεν προστασίες
και να βουτήξω σύγκορμη… στην αγάπη που με περιμένει!
Παραμένω αμόλυντη από βλαβερές συνέπειες, απολυμαίνω καθετί, που μπαίνει στην ψυχή τοξικό,
κρατώ τα χέρια ψηλά σε στάση προσευχής, τον αυχένα όρθιο,
το βλέμμα καθαρό, την γραφή με φθόγγους ανέγγιχτους από γήινες γραμματικές,
ακολουθώντας κι αυτοί την ποιητική της πτήσης!
Έπεα πτερόεντα οι Λέξεις μου, όχι για να χαθούν,
μα να ταξιδέψουν σίγουρα με ασφάλεια ουρανών καθάριες σε πρόσωπα αγαπημένα!
Ονειρεύομαι να πετάξω, με σώμα και λέξεις, αληθινά απαλλαγμένη από φόβους,
που βιάζουν την ελευθερία της ψυχής και του νου, βγάζοντας φτερά ιδανικά,
του μετάλλου που με κάνουν να μοιάζω στα πουλιά!

Ο Θεός αγαπά τα πουλιά, διαφορετικά δεν θα τους είχε χαρίσει ένα ζευγάρι φτερά,
όπως χάρισε στους αγγέλους του. Η φράση αυτή από το έργο του Άξελ Μουντέ, Χρονικό του Σαν Μικέλε.

 

Ο Θεός αγαπά τους ανθρώπους γι’αυτό τους έχει δώσει και φτερά…αλλά δεν το γνωρίζουν!
Είναι εκείνα του πνεύματος, της σκέψης της φαντασίας…
που με σώματα ακίνητα πετούν και τριγυρίζουν παντού!
Ονειρεύομαι να πετάξω, μέσα απο χιλιάδες συλλαβές ουσιαστικών στιγμών,
που γράφονται καθημερινα στις αίσθήσεις, στα συναισθήματα
στους ρυθμούς της καρδιάς, εκει στο αίμα το κόκκινο της Αγάπης …
Είναι το μόνο με αόρατες διαδρομες, ασφαλεις προορισμους ,αμόλυντες χειρονομίες!
Θα πετάξω ασφαλής με τον μητρικο χάρτη της Αγάπης σας!
Η μητρότητα είναι μια άφθαρτη πραγματικότητα, μια αιώνια δυνατότητα υπέρβασης εμποδίων(ορίων),
ένας λώρος ελαστικός, πολλες φορές κι αόρατος ,να καλύπτει τις αποστάσεις,
να δένει τις αντοχές, να σπάει τις αιχμές, να επουλώνει πληγες να συντρίβει τα σύνορα
και τρυφερά, απαλά, να επαναφέρει τα σώματα ,τις καρδιές ,στην αλήθεια της Αγάπης!

Τζένη Κουφοπούλου

Αύγουστος 34 του 2020!