Share

Μπορείς να με πεις και φεγγάρι
Λάμπω ολόκληρη
σαν πέφτουν πάνω μου
τα άστρα από τα μάτια σου
Φεύγεις κι απομένω μισή
Δεν ξέρω αν αδειάζω
ή γεμίζω απλώς με αναμονές
Είναι κι η νύχτα που δεν μιλάς
δεν θυμάσαι
Αγνοείς τα ηφαίστεια και τους κρατήρες μου
Σιγοβράζω αθέατη
Η σιωπή σου μαχαίρι
ξεφλουδίζει τους καρπούς
που χάιδεψες στο δέρμα μου
πετάει γύρω
ένα ένα τα φιλιά σου
Μα είναι ακόμα υγρά
και λαχταρώ πατώντας τη μνήμη τους
να γλιστρήσεις
να ριζώσεις δίπλα μου
πανσέληνος συγκομιδής να γίνω πάλι

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.