Ιντερμέδιο Ένα

Share

Pipina D. Elles

2. Καλή μου φίλη…

Καλή μου φίλη…
Τα νέα σου στενόχωρα…
Βρίσκομαι τόσο μακριά!
Θα ήθελα να πω κάτι καλό,
λίγη χαρά να δώσω!
Ίσως τα λόγια περισσεύουν
στις αιχμηρές του πόνου
τις στιγμές!
Ίσως να μην παρηγορούν!
Μπορεί και να πληγώσουν!

Γινόμαστε απάνθρωποι
στον πόνο τον μεγάλο!
Εγωιστές… μισούμε την
επικοινωνία,
το σκάλισμα για το ξερρίζωμα
του πόνου!
Μαζωχιστές δεν βλέπουμε
πως κάποιοι σπεύδουν εθελοντικά…
γενναιόδωροι στον χρόνο τους
στην προσφορά τους,
να μας παρηγορήσουν!
Η χαρά σαν μοιράζεται
γίνεται διπλή
και η λύπη σώνεται… μεσιάζει!
Κι εμείς σαν πληγωμένα ζωντανά
κλεινόμαστε στα ένδον, στο εγώ
ξεχνούμε η ζωή πως συνεχίζεται!

3/11/‘20

 

  1. Ιντερμέδιο Ένα

Pipina D. Elles

Η γυναίκα και ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ 

Παρόμοια με όλα όσα αφορούν την φυσική ανατροφή και εκπαίδευση εν γένει του ανθρώπου, ο Ρουσσώ σε σχέση με την γυναίκα, ακολουθεί μία συμπαθητική γραμμή και την παρουσιάζει από την πλευρά  της  φύσης  της   με τον πιο άψογο τρόπο. Έτσι στο  5ο  βιβλίο του υπό τον τίτλο «Σοφία» ή «η Γυναίκα», αναλύει τις πλευρές του χαρακτήρα της, έτσι όπως την έπλασε η φύση της και τον ρόλο της εκπαίδευσης στην διαμόρφωση αυτού.

Οι φυσικές αντιδράσεις της γυναίκας είναι χαρακτηριστικές του φύλου της και μόνο ο χώρος όπου γεννιέται και εκπαιδεύεται είναι δυνατόν να αλλοιώσουν κάποιες από τις φυσικές της ροπές. Γράφει λοιπόν στο εξαιρετικό βιβλίο του «Αιμίλιος»:

«Έτσι η δεσποινίς ντε λ’ Ανκλό θεωρείται σαν ένα θαύμα. Λένε πως περιφρονώντας τις αρετές του φύλου της, είχε κρατήσει τις αρετές του δικού μας (του ανδρός): επαινούν την ειλικρίνεια και την ευθύτητά της, τη συνέπεια στις δοσοληψίες της, την πίστη  της στη φιλία·  τέλος για να ολοκληρώσουν τη λαμπρή εικόνα της, λένε πως είχε γίνει άντρας. Ωραία. Όμως παρ’ όλη τη φήμη της, αυτόν τον άντρα, ωστόσο, δεν θα τον ήθελα ούτε για φίλο μου ούτε για ερωμένη μου.

  • Όλα αυτά δεν είναι όσο φαίνεται έξω από  το θέμα μας. Βλέπω που τείνουν τα αξιώματα της νεότερης φιλοσοφίας, όταν γελοιοποιούν την αιδημοσύνη του φύλου και την δήθεν ανειλικρίνειά του· και βλέπω πως το πιο θετικό αποτέλεσμα αυτής της φιλοσοφίας θα είναι, να αφαιρέσεις απ’ τις γυναίκες του αιώνα μας τη λίγη τιμή που τους έχει απομείνει (Ζαν Ζακ Ρουσώ,Αιμίλιος ή Περί Αγωγής, Μετάφραση Στέλλα Βουρδούμπα, Εκδόσεις Δαρεμά, Άρτας 10, Αθήνα,  σ. 410)

Αντίθετα ο Νίτσε γράφει: «Κι η γυναίκα πρέπει να υπακούει αν θέλει να βρει ένα βάθος στην επιφάνειά της. Η φύση της γυναίκας είναι επιφανειακή, μια μεταλλασσόμενη, ταραγμένη επιφάνεια ρηχών νερών.

Μα η φύση του άντρα είναι βαθιά, το ποτάμι του βουερό μεσ’ από τις υπόγειες σπηλιές: η γυναίκα νιώθει τούτη τη δύναμη, μα δεν μπορεί να την καταλάβει.»

Αυτές οι μαρτυρίες αποκαλύπτουν ότι η γυναίκα τον 16 αι. (Ρουσσώ) δεν είχε ακόμη την δυνατότητα  να σταθεί στην κοινωνία της εποχής ως δυναμική οντότητα. Τα πειράματα   εξακολουθούν να λαμβάνουν χώρα και ο σπουδαίος παιδαγωγός τονίζει ετούτη την εκ φύσεως αδυναμία της, με συμπάθεια και κατανόηση. Και παρά το γεγονός ότι απέχουμε παρασάγγας από εκείνη την μακρινή εποχή, η γυναίκα, ως Νεάνις, Σύζυγος, Μητέρα, εκ φύσεως, και παρά την άνοδό της στα κοινωνικά στρώματα μέσω της παιδείας της, παραμένει το ευαίσθητο, αδύνατο φύλο, προς σωτηρία της οικογένειας και της κοινωνίας εν γένει.

Αντίθετα ο Νίτσε που έζησε πολύ αργότερα (γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1844), ακολουθεί μία σκληρή γραμμή ως προς την άποψή του για το θήλυ, παρόμοια και ο Μπερξόν (Bergson Henri) που υπήρξε καθηγητής του Ν. Καζαντζάκη, στην Σορβόννη. Σημαντικό είναι το έργο του:  The Two Sources of Morality and Relegion, (N. York, 1935) Ο Μπερξόν λοιπόν κάποια στιγμή, κατονομάζει κάποιες θαυμάστριές του, που περιμένουν να τον δουν από κοντά, όρνιθες, απλά κότες! Αυτά είναι μόνο μερικά δείγματα σε σχέση με την αντίληψη μερικών μόνο διασήμων ανδρών, από τα πολλούς υπέρ ή κατά της γυναίκας.  Όμως οι γυναίκες αντιλαμβάνονται  αυτή την μαχητικότητα εκ μέρους μερικών διανοούμενων! Η μερίδα της ως συζύγου και μητέρας εδραίωσε  την θέση της στην  κοινωνία και μετά τους αγώνες της για την απελευθέρωσή της από τις πολλαπλές αρνητικές αντιλήψεις, κατόρθωσε και βρήκε αν όχι την τέλεια θέση της στην κοινωνία, την αποδοχή της ως ισότιμο μέλος της.  Το ισχυρό φύλο βλέποντάς την να επιχειρεί να απομακρυνθεί από την άλλοτε μειονεκτική θέση της, την  κατηγόρησαν και την πολέμησαν ποικιλοτρόπως!

Πιθανόν να έχετε διαβάσει το θεατρικό έργο του περίφημου, Όσκαρ Γουάϊλντ, «Α Woman of no Importance!»

Αναμφίβολα πρόκειται για ένα τεράστιο κεφάλαιο με το οποίο ασχολήθηκαν ειδήμονες  και λογοτέχνες που είτε τάσσονται υπέρ της γυναίκας είτε στέκονται απέναντί της με διάθεση μομφής! Και φυσικά  η γυναίκα ως άνθρωπος δεν είναι τέλεια! Ωστόσο και ίσως περισσότερο από άλλους στην εποχή του, ο Αριστοφάνης, προσπάθησε να υποστηριχτούν οι γυναίκες στην Αθηναϊκή Κοινωνία, με τις κωμωδία του: «Εκκλησιάζουσαι», ενώ με την «Λυσιστράτη», υποστηρίζει την αντίδραση της Αθηναίας, για τον Πελοπννησιακό πόλεμο!

Το παράξενο είναι, ότι οι άνδρες όπως και οι γυναίκες γεννήθηκαν από… την γυναίκα!

Πιπίνα Ιωσηφίδου-Έλλη

By Πιπίνα Ιωσηφίδου-Έλλη

Η Πιπίνα Δέσποινα Ιωσηφίδου – Έλλη (Elles) γεννήθηκε στα Γιάννινα, από Έλληνες Μικρασιάτες που κατέφθασαν στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, σε νηπιακή ηλικία. Μεγάλωσε στη γενέτειρά της τα Γιάννινα όπου και εκπαιδεύτηκε -από τη στοιχειώδη μέχρι και την Πανεπιστημιακή εκπαίδευση (Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Ιωαννίνων, με κλασσική κατεύθυνση, στο υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, νεοϊδρυθέν το 1964-1965, Πανεπιστήμιο. Ολοκλήρωσε την τετραετή φοίτησή της μεταξύ  του 1964-1965 και το 1967-1968). Το 1968 γνώρισε τον Γιώργο Έλλη από το Σύδνεϋ (Ο Γ. Έλλης γεννήθηκε στην Ηγουμενίτσα), παντρευτήκανε και ήρθε μαζί του, πίσω στο Σύδνεϋ.

Στο τέλος του 1968 η Π. Έλλη ίδρυσε και δίδαξε το μοναδικό και μονοτάξιο Ελληνικό σχολείο του Balmain, γνωστό προάστιο του Σύδνεϋ, υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας του Σύδνεϋ και του NSW.

Την περίοδο 1974-1979 υπήρξε ιδρυτικό μέλος και καθηγήτρια, στο Πρώτο Γυμνάσιο του Σύδνεϋ, που λειτούργησε στο Ελληνική Κοινότητα του Αγίου Ιωάννη στην Parramatta NSW.

Το 1994-1996 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Νέας Αγγλίας με B.A. στη Νεοελληνική Λογοτεχνία.

Το 1997 συνέχισε με σπουδές για το πτυχίο του Master of Arts στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ και αποφοίτησε τον ίδιο χρόνο.  Η διατριβή της Το παροικιακό Θέατρο υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας, έγινε βιβλίο, το οποίο παρουσιάστηκε στις 17 Απριλίου 2002 στο Σύδνεϋ. 

Το 1998 συνέχισε στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ τις σπουδές της για το Master of Philosophy και στο 2ο εξάμηνο ανήλθε στο PhD (Διδακτορικό).  Το 2002 έχοντας ολοκληρώσει το πρώτο σχήμα της διατριβής της, διέκοψε και η ανάληψή του και συνέχειά του μετετέθη στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του τρέχοντος αιώνα και με άλλο Πανεπιστήμιο.  Η διδακτορική της διατριβή δεν κατετέθη ακόμη.

Η Π. Έλλη, έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς ποιήματα, δοκίμια ποικίλου ενδιαφέροντος, και λογοτεχνική κριτική για λογοτέχνες στις ελληνικές εφημερίδες στο Σύδνεϋ και στη Μελβούρνη, ενώ παιδικές ιστορίες και ποιήματά της έχουν ακουστεί από το SBS, και επίσης από δύο ραδιοσταθμούς του community radio. Έχει παρουσιάσει διάφορες ομιλίες στο Σύδνεϋ (για την Πανμακεδονική ένωση και για την Πανηπειρωτική ένωση).

Έχει γράψει ή γράφει:

- στο ετήσιο περιοδικό  της Παμμακεδονικής Ένωσης το 2001 και το 2005

- στην Ετήσια Ηπειρωτική εφημερίδα, Τα Νέα για πέντε  χρονιές

- στα  λογοτεχνικά περιοδικά   της Μελβούρνης, ο Λόγος  και  Αντίποδες

- στο e-magazine Anagnostis, λίγο μετά από την εμφάνισή του

- σε ελληνικές εφημερίδες στην Ελλάδα

Έχει λάβει μέρος στις κάτωθι λογοτεχνικές Ανθολογίες:

- Του Ευάγγελου Ρόζου: Σύγχρονη Ανθολογία Ποίησης 1977-1997, Αθήνα 1997

- Των Γ. Κατσαρά και Γ. Λιάσκου: Ποιητικές ώρες, Μελβούρνη 1998

- Στην Τριμηνιαία Έκδοση της Ένωσης Αιτωλοακαρνανών Λογοτεχνών, Παρουσία, Επιθεώρηση Λόγου και Τέχνης, Ελληνική Παροικία της Αυστραλίας –αφιέρωμα-, τεύχος 50, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2009

- Στην Μνημόσυνο Ημερίδα για τα σαράντα χρόνια από το θάνατο του Ν. Καζαντζάκη στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ το 1999, συμμετείχε με  την εργασία της Ο Οθέλος Ξαναγυρίζει του Ν. Καζαντζάκη: μία πολύπλοκη υπόθεση, που μεταφράστηκε στα Γαλλικά και δημοσιεύτηκε στη Γενεύη από την Εταιρεία των Φίλων του Καζαντζάκη το 2002.

Την περίοδο του 2008 και 2009 εργάστηκε ως βοηθός έρευνας, του Διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Wollongong, Michael Jacklin.

Μέχρι στιγμής η Π. Έλλη, έχει εκδώσει 31 βιβλία στα οποία: συμπεριλαμβάνονται, μελέτες, ποίηση (στην Ελληνική και στην Αγγλική), θεατρικά έργα (στην Ελληνική και Αγγλική), μυθιστόρημα, παιδικό μυθιστόρημα (στην Ελληνική και Αγγλική). Το λογοτεχνικό έργο της, διακρίνεται για την κοινωνική του υφή και την συμπαράσταση στον συνάνθρωπο, μέσω της ανάλυσης των κοινωνικών-οικονομικών-πολιτικών δεδομένων της εποχής μας και την κατανόησή τους. Τα τρία τελευταία της βιβλία, δύο με  ποίηση, Μία Μάσκα, Ένα Κενό, και Το Μακρύ Ταξίδι και το μυθιστόρημά της, Περιμένοντας τους Αγώνες έχουν ολοκληρωθεί και εκδοθεί το 2012.  Το νέο μυθιστόρημά της Τζούλη Τζένκινς, Κελί 333, είναι σχεδόν έτοιμο και θα δημοσιευτεί σύντομα ετούτο το χρόνο (2013).

Η Π. Δ. Έλλη έχει λάβει τρία (3) βραβεία για το  Θεατρικό της έργο, τρία (3) για την Ποίησή της  και επτά (7) αναγνωρίσεις-ευχαριστήρια (πλακέτες, αναμνηστικά κύπελλα κτλ)  για την προσφορά της  στην Ελληνική παροικία του Σύδνεϋ (είτε με την προσφορά της στα γράμματα, είτε για την προσφορά της, για την οικονομική ενίσχυση των Πανεπιστημίων Macquarie, Sydney, ή του Συλλόγου Εκπαιδευτικών της Ελληνικής Γλώσσας του Σύδνεϋ).  Κατέχει επίσης  δίπλωμα συμμετοχής σε  Σεμινάριο της ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, το 2004.

Βιβλία της υπάρχουν στις βιβλιοθήκες των Πανεπιστημίων Ιωαννίνων και Κερκύρας.  Στη Ζωσιμαία βιβλιοθήκη Ιωαννίνων, καθώς και στο Κέντρο των Ηπειρωτικών Μελετών.  Εδώ υπάρχουν  όλα τα βιβλία της εκτός από τα εκδοθέντα μετά από το 2010.  Και αυτά που είναι γύρω στα τέσσερα, θα δοθούν εφέτος κάποια στιγμή.

Η Π. Έλλη είναι επίσης ζωγράφος και σκιτσογράφος, από το 1970, έχει εκθέσει πέντε (5) φορές, ατομικά, και εφτά (8), συλλογικά.

Έχει επίσης λάβει μέρος στα Archibald και Dobell awards στο NSW Gallery .

Α’. Στο Archibald award με τα πορτραίτα: της Irina Dunn, το 1997 και του Professor Γιώργου Παξινού το 1999

Β’. Στο Dobell award με δύο πίνακες με μολύβι και κάρβουνο, επίσης το 1997 και το 1999.

Έργο της βρίσκεται επίσης στη Δημοτική  Πινακοθήκη ‘Πυρσινέλλα’, Ιωαννίνων.

Προς το παρόν η συγγραφέας και καλλιτέχνιδα Π. Έλλη (Elles), εργάζεται πάνω σε διάφορα κείμενα, διαφορετικής υφής και ασχολείται εκτεταμένα με την σκιτσογραφία.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *