Παρένθεση

Share

Αχ, βρε Φρειδερίκο!…Τι κρίμα, τότε, να μην έχεις έρθει εδώ:
Και σ’ ένα καπηλειό στον Πειραιά, να συναντούσες λέει, τον Αρθουράκο·
πού δεν επήγε στο Χαράρ εντέλει, μα είχε ξεμείνει εδώ κι αυτός…
Να πίνατε λέει μαζί,
ρετσίνα δυο σας, ούζα και τσίπουρα· που δεν είχατε πιεί ποτέ ξανά,
με ψητό χταποδάκι, χοχλιούς, χόρτα, οβελίες,
κι άλλους μεζέδες που δεν είχατε ξαναφάει ποτέ· μα σας τρελαίναν.
Ν’ ακούγατε ρυθμούς και μουσικές που δεν είχαν μπει ποτέ στ’ αυτιά σας,
μα νιώθατε τώρα να κυλούν στο αίμα μέσα, με κάθε χτύπο τής καρδιάς μαζί.
Κι ανηφορίζοντας στην Αθήνα μετά, κάποια στιγμή· εκεί στη Δεξαμενή κοντά,
να συναντούσατε, λέει, τον κυρ-Αλέξανδρο,
που μετέφραζε “Το έγκλημα και η τιμωρία” τότε.
Αχ, βρε Φρειδερίκο· τι πήγες και τρελάθηκες…
Κι ο άλλος εσώπασε, πουλώντας καφέδες στο Χαράρ…
Κι ο κυρ-Αλέξανδρος έμεινε μόνος: Ψέλνοντας, μόνος, μεθυσμένος…

©Αλέξανδρος Αδαμόπουλος
Αθήνα 22 Δεκεμβρίου 2020
alexadam48@hotmail.com

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *