Ε. Α. Χ.

Share

Κι εκείνος ο αλλοδαπός εκ της ημεδαπής γεροπαππούς
ή και ημεδαπός εκ της αλλοδαπής- κι όλο τα μπερδεύω-
μου είχε αφήσει ένα κενό τεράστιο μες την ψυχή,
καθώς αναχωρούσα απ’ το νησί, εκεί στην προκυμαία.

Continue Reading →

Η Βροχή

Share

Δεν έφταιξα όταν βυθίστηκα
μες τα γαλάζια μάτια σου,
μα έφταιξα όταν φοβήθηκα
πως θα πνιγώ μέσα σ’ αυτά.

Δεν έφταιξα που έχανα
τον κόσμο μες τα χείλη σου,
μα έφταιξα που νόμισα
πως έτσι θα’ ναι όλα τα φιλιά.

Continue Reading →

Πλάγιος πρώτος

Share

Σ’ ευχαριστώ, Θεάνθρωπε,
που μ’ άφησες να ζήσω
κι εφέτος, τ’ Άγια Πάθη Σου
να ’ρθω να προσκυνήσω.

Ποτάμι ρέει το δάκρυ μου
μες από την ψυχή μου,
μη μ’αρνηθείς, Φιλεύσπλαχνε
κι άκου την προσευχή μου.

Continue Reading →

Η τελευταία αμφιβολία

Share

Κι άλλος ένας χειμώνας πέρασε.
Ο τελευταίος χειμώνας ήταν γεμάτος, αναμφίβολα…
Γεμάτος θέατρα και μουσικές, χειροκρΟτήματα,
υποσχέσεις και χειροκρΑτήματα,
προοπτικές και προσδοκίες και όνειρα,
γεμάτος με αφιερώσεις και σαββατοκύριακα
και γεμάτος ανυπόμονες ευχές,
για ένα ζεστό καλοκαιράκι,
που, αναμφίβολα, ήλθε κι αυτό
κι ύστερα πέρασε…

Continue Reading →

Τι παίζει απόψε

Share

Τι παίζει απόψε
…στον καναπέ,
κλειστά τα μάτια,
μπροστά γερμένο, λίγο, το κεφάλι,
παίζει η τηλεόραση κάποιες εικόνες.
Ποιος νοιάζεται γι αυτές!
Μία εικόνα μόνο «παίζει» απόψε…

Continue Reading →

Η συνακολουθία των πρώτων

Share

Κοιτάζει πίσω τη ζωή που πέρασε
κι όσα δεν έπραξε ποτέ, τα καταγράφει.

Δεν κατέβηκε σ’ εκείνη τη διαδήλωση
δεν ξέρει να χορεύει
ούτε να τραγουδάει.
Δεν έχτισε ποτέ ένα σπίτι
ούτε αγόρασε.
Ποτέ δεν νοιάστηκε να’ χει εξοχικό
ούτε άλλη ιδιοκτησία.

Continue Reading →

Θαύματα

Share

Κι αναθυμάμαι τότε που με βρήκες
καθισμένο στα ριζά ενός πεύκου,
με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό,
εκεί πάνω στο Ναό του Ποσειδώνα.
«Τι κάνεις εδώ πάνω μοναχός;» με ρώτησες.
«Αυτό το πεύκο μου μιλάει» σου απάντησα.
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα ένα πεύκο;»
«Αυτό αφορά μόνο εμένα και το πεύκο.»

Continue Reading →

“Αφύπνιση 800 mg”

Share

Η Ελένη Φωτιάδου- Αρτεμίου είναι μια ποιήτρια. Αυτό είναι γνωστό. Οι στίχοι που έχω διαβάσει, κατά καιρούς, είναι εξαιρετικοί. Το ύφος της, οι λέξεις, τα μηνύματα, τα καλολογικά στοιχεία, η γλώσσα, οι ελιγμοί της γλώσσας, οι ατάκες, δίνουν μια ζωντάνια και μια ελκυστικότητα στην ποίησή της. Και αρέσει.

Continue Reading →

Χορεύοντας με τα Σπουργίτια

Share

-Για να δω, είπε η μάννα του, μπαίνοντας μ ένα δίσκο στα χέρια. Χμ. τριάντα οχτώ. Μάλλον κρυωμένος θα είσαι. Εμ, βέβαια! Κάθε απόγευμα γυρίζεις στο κρύο και δεν μαζεύεσαι, αν δεν σκοτεινιάσει. Χειμώνας καιρός! Κρύωσες. Βλέπεις τι παθαίνεις για να μην ακούς κανένα; Τώρα πρέπει να φέρω γιατρό. Εσύ θα πιεις, σαν καλό παιδί το γάλα σου και θα πάρεις αυτή την ασπιρινούλα. Στην κουζίνα σού έχω έτοιμο ένα χαμομήλι. Αν δεν έχω γυρίσει σε δυο ώρες, θα σηκωθείς σιγά-σιγά, θα το ζεστάνεις λίγο, όχι πολύ, να μη το κάψεις δηλαδή, θα ρίξεις και μια κουταλιά μέλι και θα το πιεις κι αυτό. Θα σου κάνει καλό γιατί μάλλον οι αμυγδαλές σου είναι πάλι. Για να δω λίγο το λαιμό σου. Χμ! Περίεργο. Δεν φαίνεται και πολύ άσχημα. Τέλος πάντων, θα μας πει ο γιατρός.

Continue Reading →

“KATI”

Share

I carved her name above the entry to the cave,
my chisel picked from the rock-strewn shore,
then beckoned to the girl to see the… inscribed lore!
She dived and was carried on the rise of a wave.

The word “KATI” should bear an echo of her name,
casting a swell to a foamy crest in a rainbow band,
to its final rest on a sea-soaked strip of land,
as the wind whispered ”KATI- KATI”, all the same.

Continue Reading →

«Αυτοκτονώ, άρα… Υπάρχω»

Share

Τώρα που οι αιώνιες Αξίες έχουν κλονιστεί,
ας απλώσουμε το βλέμμα μας, μέσα από τη
Διασπορική, σε εκείνα τα παιδιά της « Ιθάκης»
και των άλλων «Νησιών», τα παιδιά από τα οποία
αντλούμε όλοι μας τη δύναμη της εγκράτειας.

Με γκράφιτι γραμμένο σ’ ένα τοίχο
και στο χώμα πεταμένη μια βελόνα,
μες τη σιωπή του πρωινού βλέπω τον ήχο
κάποιας κραυγής, μα δεν ακούω την εικόνα.

Continue Reading →

Αφόρητες Αγάπες

Share

Έβλεπες τη μάννα, που λαγοκοιμόταν
μπροστά στην τηλεόραση,
και στην ψυχή σου, φευγαλέο βάσανο κρυφό,
η αποφράδα σκέψη : «Άραγε ανασαίνει ;
Κι αν κάποτε πάψει να ζει, πώς θα το αντέξω !»

Έβλεπες τον πατέρα, που τον έπαιρνε
ο υπνάκος στην πολυθρόνα του,
με την εφημερίδα, ορθάνοιχτη να τον σκεπάζει,
και διάβαζες, πρωτοσέλιδη, την αγωνία σου :
«Άραγε ζει; Κι άμα δεν ζει, πώς θα τ’αντέξω !»

Continue Reading →

Τα “θα” που έμαθα

Share

Εγώ έμαθα να γράφω λέξεις. Για να σε συναντήσω.

Εγώ έμαθα να μετράω το χρόνο. Για να σε γνωρίσω.
Εγώ έμαθα ν ΄αγαπάω τον κόσμο . Για να σε αγαπήσω.
Εγώ έμαθα να ερωτεύομαι τη ζωή. Για να σε ερωτευτώ.

Εγώ θα σε συναντήσω, θα σε γνωρίσω, θα σε αγαπήσω, θα σ’ ερωτευθώ.
Για να’ ρθει η αγρύπνια μιας νυχτιάς αλλόκοτης, που δεν θα ξημερώνει, λες!
Και τότε θα είναι η πρώτη της Άνοιξης και δυό χιλιάδες εκατό, μείον ογδόντα οχτώ
του Καιρού και κάτι ώρες ακριβώς, όταν θα μετράω τα δευτερόλεπτα, ιλιγγιωδώς
να συνωστίζονται σε πολιορκία των σκέψεων, για να μου αποτρέψουν το χάραμα.

Continue Reading →

Πλάγιος πρώτος

Share

Σ’ ευχαριστώ, Θεάνθρωπε,
που μ’ άφησες να ζήσω
κι εφέτος, τ’ Άγια Πάθη Σου
να ’ρθω να προσκυνήσω.

Ποτάμι ρέει το δάκρυ μου
μες από την ψυχή μου,
μη μ’ αρνηθείς, Φιλεύσπλαχνε
κι άκου την προσευχή μου.

Continue Reading →

Κορκοτσάνια*

Share

Τα ’ δες πώς κουνάνε πέρα-δώθε τα σπαγκάτα φύλλα τους;
Κάνουν πως αφήνονται έρμαια στα θαλάσσια ρεύματα…
Θαρρείς χορεύουν, δίχως βήματα, καθώς, κιτρινοπράσινες
λικνίζουν τις παράσιτες κεραίες τους – έλα- σε προκαλούν.
Στα βότσαλα προσκολλημένοι θύσανοι , φούντες θαλασσινές
και από πάνω να πλασάρει την πολυχρωμία της μια πέρκα.

Continue Reading →

Διάταξέ με…

Share

«-Διάταξέ με», μου είχε πει, «τι θέλεις να σε φέρω;
θέλεις καφέ, θέλεις γλυκό, ή μήπως θες ουζάκι;
Να’ ναι κυδώνι το γλυκό, σύκο για περγαμόντο,
θέλεις νεράντζι ή βύσσινο, θες συριανό λουκούμι;
Και να σε φέρω και νερό να πιεις να ξεδιψάσεις.
Το καφεδάκι σου γλυκύ για μέτριο; Διάταξέ με.
Κι αν θέλεις ούζο με το λες, να φέρω μεζεδάκι,

Continue Reading →

Συμφιλίωση

Share

Παίξε, Αιώνιε Αυλέ του Χρόνου.
Παίξε τη Μουσική σου,
το Παρελθόν μας, το Παρόν, το Μέλλον,
παίξε. Η Μουσική σου θα ερμηνέψει
το αποτύπωμα της Αιωνιότητας.
Έχουν φθαρεί πια οι Ζυγοί
κι ας λάμπουν.

Ζωγράφισε, Ανεξίτηλο Χρώμα του Απείρου.
Ζωγράφισε την καθημερινότητά σου,
το Παρελθόν μας, το Παρόν, το Μέλλον,
ζωγράφισε. Η ρωπογραφία σου θα απεικονίσει
το αποτύπωμα της Αιωνιότητας.
Έχουν ισοσκελιστεί πια οι Ζυγοί
κι ας πάλλονται.

Continue Reading →

Εάν το θέλεις…

Share

Αύριο το πρωί «θα σε πάρω να φύγουμε», κρυφά, με το τσίγκινό μου σκάφος. «Ροζαλία», θα την πω και θα την έχω φτειάξει μόνος μου, με υλικά από πεταμένους γκαζοτενεκέδες, και θα χωράει μόνο δυο, εσένα και εμένα.

Και θα σαλπάρουμε απαλά, γιαλό – γιαλό, πάνω στο αντιμάμαλο, με τις παλάμες για κουπιά, αφού κουπιά δεν θα της βάλω.

Κι όταν θ’ αράξουμε να βγούμε στη μικρή βραχονησίδα με τα πεύκα, και αφού στο εξωκλήσι της Παναγιάς της Δασκαλειώτισσας θ’ ανάψουμε κερί να καίει τα λάθη μας, θα σου διαβάσω δυο γραμμές που έγραψα στο Λεμονόδασος για χάρη σου, σαν όρκο και σαν προσευχή:

Continue Reading →

Άσυλο

Share

Μην πας εκεί μαζί με όλους, τράβα μονάχος σου.
Διάλεξε την αυγινή μιας μέρας γιορτινής, την ώρα
που κοιμούνται οι χτεσινοί απ’ την υποχρεωτική
διασκέδαση. (Οι πύλες κι οι εξώπορτες δεν κλείνουν).

Από Τοσίτσα μπαίνεις και αργά θα περπατάς,
χωρίς να βιάζεσαι- μη σκιάζεσαι- μέχρι Στουρνάρη.
Στην ολιγόλεπτη διαδρομή, παρέα με το βήμα σου,
θα αισθάνεσαι το απρόσμενο, να σε παραμονεύει.

Continue Reading →

Συναυλία Κρουστών

Share

Καθισμένος πάνω σ’ ένα ξύλινο κιβώτιο που ανακάλυψε σε μια γωνιά μέσα στα παρασκήνια, περιμένει να ’ρθει η ώρα του για να βγει στη σκηνή και συλλογίζεται. Αναλογίζεται τη σύντομη ζωή του, μαζί της, το χρόνο που πέρασε. Και τα καλά και τα άσχημα. Συνήθως θυμόμαστε τα καλά.

Continue Reading →