Διάταξέ με…

Share

«-Διάταξέ με», μου είχε πει, «τι θέλεις να σε φέρω;
θέλεις καφέ, θέλεις γλυκό, ή μήπως θες ουζάκι;
Να’ ναι κυδώνι το γλυκό, σύκο για περγαμόντο,
θέλεις νεράντζι ή βύσσινο, θες συριανό λουκούμι;
Και να σε φέρω και νερό να πιεις να ξεδιψάσεις.
Το καφεδάκι σου γλυκύ για μέτριο; Διάταξέ με.
Κι αν θέλεις ούζο με το λες, να φέρω μεζεδάκι,

Continue Reading →

Συμφιλίωση

Share

Παίξε, Αιώνιε Αυλέ του Χρόνου.
Παίξε τη Μουσική σου,
το Παρελθόν μας, το Παρόν, το Μέλλον,
παίξε. Η Μουσική σου θα ερμηνέψει
το αποτύπωμα της Αιωνιότητας.
Έχουν φθαρεί πια οι Ζυγοί
κι ας λάμπουν.

Ζωγράφισε, Ανεξίτηλο Χρώμα του Απείρου.
Ζωγράφισε την καθημερινότητά σου,
το Παρελθόν μας, το Παρόν, το Μέλλον,
ζωγράφισε. Η ρωπογραφία σου θα απεικονίσει
το αποτύπωμα της Αιωνιότητας.
Έχουν ισοσκελιστεί πια οι Ζυγοί
κι ας πάλλονται.

Continue Reading →

Εάν το θέλεις…

Share

Αύριο το πρωί «θα σε πάρω να φύγουμε», κρυφά, με το τσίγκινό μου σκάφος. «Ροζαλία», θα την πω και θα την έχω φτειάξει μόνος μου, με υλικά από πεταμένους γκαζοτενεκέδες, και θα χωράει μόνο δυο, εσένα και εμένα.

Και θα σαλπάρουμε απαλά, γιαλό – γιαλό, πάνω στο αντιμάμαλο, με τις παλάμες για κουπιά, αφού κουπιά δεν θα της βάλω.

Κι όταν θ’ αράξουμε να βγούμε στη μικρή βραχονησίδα με τα πεύκα, και αφού στο εξωκλήσι της Παναγιάς της Δασκαλειώτισσας θ’ ανάψουμε κερί να καίει τα λάθη μας, θα σου διαβάσω δυο γραμμές που έγραψα στο Λεμονόδασος για χάρη σου, σαν όρκο και σαν προσευχή:

Continue Reading →

Άσυλο

Share

Μην πας εκεί μαζί με όλους, τράβα μονάχος σου.
Διάλεξε την αυγινή μιας μέρας γιορτινής, την ώρα
που κοιμούνται οι χτεσινοί απ’ την υποχρεωτική
διασκέδαση. (Οι πύλες κι οι εξώπορτες δεν κλείνουν).

Από Τοσίτσα μπαίνεις και αργά θα περπατάς,
χωρίς να βιάζεσαι- μη σκιάζεσαι- μέχρι Στουρνάρη.
Στην ολιγόλεπτη διαδρομή, παρέα με το βήμα σου,
θα αισθάνεσαι το απρόσμενο, να σε παραμονεύει.

Continue Reading →

Συναυλία Κρουστών

Share

Καθισμένος πάνω σ’ ένα ξύλινο κιβώτιο που ανακάλυψε σε μια γωνιά μέσα στα παρασκήνια, περιμένει να ’ρθει η ώρα του για να βγει στη σκηνή και συλλογίζεται. Αναλογίζεται τη σύντομη ζωή του, μαζί της, το χρόνο που πέρασε. Και τα καλά και τα άσχημα. Συνήθως θυμόμαστε τα καλά.

Continue Reading →