Το ρόδο της ειρήνης

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

Αν ο Μιχαήλ, ο ηγέτης του Πνεύματος του Θεού
Σαν ο Παράδεισος κι η Κόλαση ανταμώσουν
Σε κοίταζε από του Παραδείσου το κατώφλι
τις πράξεις του θα λησμονούσε.

Χωρίς να συλλογίζεται άλλο πια για τους πολέμους του Θεού
Στη θεϊκή του κατοικία
Θα πήγαινε να υφάνει με τ’ αστέρια
Στεφάνι για την κεφαλή σου.

Ο Θάνατος

Share

http://augustinecamino.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597260920.8985350131988525390625 Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Ούτε τρόμος ούτε ελπίδα υπάρχουν
Για ένα ζώο που πεθαίνει·
Ο άνθρωπος περιμένει το τέλος του
Τρομάζοντας κι ελπίζοντας μαζί·
Πολλές φορές ξεψύχησε,
Πολλές φορές πάλι αναστήθηκε.

Ένας σπουδαίος άνθρωπος μες στην υπερηφάνεια του
Μ’ εγκληματίες αντιμέτωπος
Χλευάζει
τον τελευταίο αναστεναγμό·
Γνωρίζει το θάνατο πολύ καλά –
Ο άνθρωπος τον έφτιαξε το θάνατο.

Το ρόδο του κόσμου

Share

Buy Generic Valium Online Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

Ποιος ονειρεύτηκε πως η ομορφιά περνά σαν όνειρο,
Για τούτα τα κόκκινα τα χείλη, μ’ όλη την πένθιμή τους περηφάνια,
Πένθιμη τόσο που κανένα νέο θαύμα δεν μπορεί να γίνει,
Ξεψύχησε η Τροία με μια ανώτερη νεκρώσιμη αναλαμπή,
Και πέθαναν του Ούσνα τα παιδιά.

Εμείς κι η εργατιά του κόσμου προσπερνούμε,
Ανάμεσα σ’ ανθρώπινες ψυχές που ταλαντεύονται κι υποχωρούν
Σαν τα χλωμά νερά στη χειμωνιάτικη ροή τους,
Κάτω απ’ τ’ αστέρια που περνούν, τον αφρό του ουρανού,
Ζει αυτή σε τούτο το μοναχικό της πρόσωπο.

Υποκλιθείτε, αρχάγγελοι, μες στη θαμπή σας κατοικία,
Προτού να υπάρχετε, ή να ‘χετε καρδιές που να χτυπούν,
Kατάκοπη και ευγενής αυτή παρέμενε δίπλα στο θρόνο Του,
Έφτιαξε Αυτός τον κόσμο να ‘ναι δρόμος καταπράσινος
Κάτω απ’ τα πόδια τα περιπλανώμενά της.

Ο Τροχός

Share

http://weiroch.co.uk/sitemap.xml Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Το χειμώνα ζητάμε την άνοιξη,
Την άνοιξη ζητάμε καλοκαίρι,
Κι όταν αμέτρητοι φραγμοί ηχούν
Δηλώνουν ο χειμώνας είναι  καλύτερος απ’ όλα.

Πέρα όμως απ’ αυτόν τίποτα δεν υπάρχει ωραίο
Γιατί η άνοιξη δεν έχει έρθει,
Ούτε γνωρίζουμε πως ό,τι αναστατώνει το αίμα μας
Είναι μονάχα η πεθυμιά του για τον τάφο.

T’ άσπρα πουλιά

Share

http://bankholidays-2019.co.uk/holidays/2nd-january-2019/?ajaxCalendar=1 Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

Θά ‘θελα νά ‘μασταν, αγαπημένη μου, άσπρα πουλιά επάνω στον αφρό της θάλασσας!
Τη φλόγα του μετεωρίτη ν’ αποφεύγαμε προτού να ξεθωριάσει και χαθεί,
Κι η φλόγα του γαλάζιου άστρου, του εσπερινού, κρεμάμενη στο χείλος τ’ ουρανού,
Έχει ξυπνήσει στις καρδιές μας, αγαπημένη μου, μια θλίψη που ίσως δε θα σβήσει.

Μια αφύπνιση έρχεται απ’ εκείνους τους ονειροπόλους,  μες στη δροσιά, το κρίνο και το ρόδο,
Ω, μην ονειρεύεσαι, αγαπημένη μου, για κείνους, τη φλόγα του μετεωρίτη που χάνεται,
Ή τη φλόγα τ’ άστρου του γαλάζιου, π’ αργεί να σμίξει με τη δροσιά που πέφτει
Γιατί θα τό’ θελα να μεταμορφωνόμασταν σ’ άσπρα πουλιά επάνω στον περιπλανώμενο αφρό: Εγώ κι εσύ!

Την σκέψη μου σφυροκοπούν αμέτρητα νησιά, και Δαναών ακρογιαλιές πολλές,
Όπου ο Χρόνος σίγουρα θα μας ξεχνούσε, κι η λύπη δε θα μας πλησίαζε άλλο πια.
Σε λίγο μακριά απ’ το ρόδο και το κρίνο δεν θα μπορούσαμε ν’ αντέξουμε τις φλόγες.
‘Ασπρα πουλιά να είμασταν, αγαπημένη μου, επάνω στον αφρό της θάλασσας να πλέαμε!

Σοφία

Share

http://bassenthwaite-reflections.co.uk/eli-lily-viagra-patent Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Η αληθινή πίστη π’ ανακαλύφθηκε ήταν
Όταν βαμένη κορνίζα, αγάλματα,
Μωσαϊκό γυαλιού, τζάμι παραθυριού,
Διόρθωσαν ό,τι ειπώθηκε στραβά
Από κάποιο θρησκευόμενο χωριάτη·
Σκούπισε απ’ το πάτωμα τα πριονίδια
Κείνου του εργαζόμενου μαραγκού·
Το θαύμα έγινε εκεί όπου
Σε ύφασμα δαμασκηνό ντυμένη και σε κάθισμα
Χρυσελεφάντινο, σε πλαίσιο κέδρινο,
Η μεγαλοπρεπούσα Μήτηρ του καθότανε
Κεντώντας σε μωβ κειμήλιο

Για να ‘ναι Αυτός αριστοκρατικά ντυμένος
Στους πύργους τους λαμπρούς της Βαβυλώνας
Που η κιβωτός του Νώε ποτέ δεν έφτασε.
Του Πλούτου ο Βασιλιάς Τον στόλισε με
Αθωότητα, μα και Σοφία.
Κείνο το παρωνύμιο καλύτερα ακουγόταν
Υπόψη έχοντας ποια άγρια ηλικία παιδική
Έδιωξε απ’ το μαστάρι της Μητέρας Του τον τρόμο.

Όταν γεράσεις

Share

Buy 1000 Valium Online Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Όταν γεράσεις κι έχεις γκρίζα τα μαλλιά κι είσ’ όλο ύπνο,
Καθώς νυστάζεις μπρος στο τζάκι, πάρε τούτο το βιβλίο,
Διάβασε αργά και ονειρέψου τ’ απαλό το βλέμμα
Και τις βαθειές σκιές πού ‘χανε κάποτε τα μάτια σου.

Πόσοι αγάπησαν στιγμές κάθε φαιδρής σου χάρης,
Κι αγάπησαν την ομορφιά σου μ’ αγάπη ψεύτικη ή αληθινή,
Μόνο ένας όμως λάτρεψε την προσκυνήτρα σου ψυχή,
Και τ’ αλλοιωμένου σου προσώπου αγάπησε τις λύπες.

Και σκύβοντας μπροστά στα κάγκελα τα λαμπερά,
Μουρμούρισε, λίγο θλιμμένα, πώς έφυγε η Αγάπη μακριά,
Και στα βουνά περπάτησε πού ‘ταν ψηλά
Το πρόσωπό του κρύβοντας μες σ’ ένα πλήθος άστρα.