Συνεχώς

Share

Συνεχώς κάπου νυχτώνει
Και τότε
κλείνουν απότομα οι κουρτίνες
Παύει η κίνηση στα μάτια
Βαθιά μεσάνυχτα κι ο κόσμος δεν μεταμφιέζεται
΄Εχει τελειώσει άλλωστε κι η τελευταία πράξη
κάποιας μοίρας
Τότε αφαιρεί το μακιγιάζ
απομένοντας μπροστά στον καθρέφτη
ντυμένος μόνο με το επόμενο κενό

Continue Reading →

Νομάδες

Share

Πρωτόγονοι είμαστε ακόμα, λες
Κοιμόμαστε στις ευκαιριακές σπηλιές μας
σαν νομάδες που φοβούνται να κατοικήσουν
ένα δυνατό συναίσθημα
Τις νύχτες
ζωγραφίζουμε επάνω στα τοιχώματα της σκέψης
ένα μικρό ελαφίσιο όνειρο
να τρέχει ανυπεράσπιστο στη σαβάνα του κόσμου μας

Continue Reading →

Χωρίς να Έρχεσαι

Share

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΡΧΕΣΑΙ
Θα κρατήσω από σένα όλη την απουσία
του λόγου, της αφής, της ύπαρξης
Μέσα στο κενό που έχτισες χωρίς να έρχεσαι
εγώ θα κλείνω κάθε βράδυ
το απέραντο Γιατί της Λύπης

Continue Reading →

Aίμα από κεράσι

Share

Aίμα από κεράσι στα αφίλητα χείλη μου
Εσύ μονίμως στα χείλη ενός γκρεμού
ορατού διά γυμνής αγάπης
έτοιμος είσαι
να πέσεις μόνος στης φυγής το άπειρο
και να σωθείς με τα φτερά της επιείκειάς μου

Continue Reading →

Θαλασσινό παράθυρο

Share

Πες μου για το παράθυρο εκείνο
που άνοιγε πάντα μέσα μας
γεμίζοντάς μας με θαλασσινό αγέρι
ορίζοντες, γλάρους, πανιά
Πες μου για τα πρωινά
που μας κρατούσε τη σκέψη αιχμάλωτη
στα γαλάζια παντζούρια του επάνω
καθώς τα ανοιγόκλεινε μια υποψία ταξιδιού
Κι όσο να πέσει το δείλι

Continue Reading →

Διαθλάσεις

Share

Ήτανε πάλι στο μετρό η γεύση από κόλαση
Και χτες στον δρόμο απλώς
την ώρα που διέσχιζε την πόλη
μια υποψία ρήματος
Και τις προάλλες , λέει, στο αεροδρόμιο
την ώρα που ένα μας ταξίδι
έχανε απότομα φτερά
Κι ο άνθρωπος έπαιρνε τόσα στερητικά

Continue Reading →

“Άνθρωποι στο βαγόνι”

Share

Δώδεκα διηγήματα, δώδεκα πρωταγωνιστές, ανάμεσα στο πεπρωμένο και την άρνησή του, την αμαρτία και την υποταγή, τη ζωή και τον θάνατο, και οι οποίοι, σύμφωνα με τους στίχους του ΄Αγγλου ποιητή Wystan Hugh Auden , που παρατίθεται ενδεικτικά από τον συγγραφέα στην προμετωπίδα του βιβλίου, «κατοικούνται από δυνάμεις που υποκρίνονται ότι τις κατανοούν». Ο συγγραφέας επιλέγει σκόπιμα ήρωες (ή αντιήρωες) από διαφορετικές εποχές, άτομα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ίσως περιθωριακά, μοναχικά ως επί το πλείστον, με ιδιορρυθμίες και ιδιαιτερότητες – χαρακτηριστικά που οξύνουν τη φαντασία, σε κείμενα που λογοτεχνικά είναι εξίσου αντισυμβατικά και αντιφορμαλιστικά όπως και οι ήρωες τους.

Continue Reading →

Φωνήεντα σε Περίπτερο

Share

Πρωί πρωί
να καρφιτσώνω τη σκέψη στο περίπτερο
Κι εσύ
περαστική ευκαιρία
να σταματάς με περιέργεια
μπροστά στους πηχυαίους τίτλους μου
Δεν είναι μόνο τα γράμματα πιο μαύρα
πιο έντονα

Continue Reading →

Καλός τεχνίτης

Share

Καλός τεχνίτης σπούδασα
με επιμέλεια υποδειγματική και αριστεία
Μάτια ανθρώπων διάβαζα εντατικά τις μέρες
μέσα και πάνω από τις ίριδες
μήπως συλλάβω όλα τα ίχνη του φωτός
Τις νύχτες μάζευα κατεδαφίσεις από άστρα
υπολείμματα ευχών

Continue Reading →

Ρεζέρβα

Share

Μες στο σακίδιό μου η απαραίτητη καρδιά
Ρεζέρβα
για τον χρόνο εκείνο
που ιατρικά ανακοινωθέντα
θα διαγνώσουνε την επιβράδυνση της σκέψης μου
την επιτάχυνση του φόβου μου
την αναστολή των πιο αυθόρμητων στιγμών μου
Και τότε θα είναι λες και έχω αποδημήσει
σε χώρα άγνωστή μου

Continue Reading →

Μόνο εκείνα τα τεράστια μάτια

Share

Οι δρόμοι μας μοιάζανε κάποτε με πράσινα φίδια
σε ονειροκρίτη που τους χρήζει με την εύνοια της τύχης
καθώς ξετύλιγαν μέσα στα μάτια μας
τις άλλες τέσσερις αισθήσεις
Και τις ρουφούσαν
Και τις κατάπιναν
Κι έμεναν μόνο
τα τεράστια εκείνα μάτια
να αγναντεύουν όλο τον κίνδυνο
προς ένα άγνωστο κόσμο πίσω από τον λόφο.

Continue Reading →

Χάρτινη Κουρτίνα

Share

«Να κρατάς μια άκρη από παλιό σου ρούχο
με τις κλωστές σαν μάτια να κρέμονται
να κοιτάνε προς τα κάτω τα βήματα
παραπατήματα διέλευσης του χρόνου
Μετά να ξαναβρίσκουν τον ρυθμό
και τη συνέχεια….»
είπε η γιαγιά και κοιμήθηκε
κουρασμένη απ΄ τη ζωή που δεν έζησε
Με τώρα το κατάλαβα
Αυτά τα μάτια κάποτε δεν υπακούουν
Γλιστράνε από το μέτωπο που τους ζωγράφισα
αγγίζουν πια το σώμα
βάζουν καινούρια χέρια, μαλακά

Continue Reading →

Βαρύτιμα Περιδέραια

Share

Μου οφείλεις μια επίσκεψη
Ξέρεις
Από αυτές που δεν γίνονται κατόπιν συνεννοήσεως
Που περνάς τάχα τυχαία
Βλέπεις φως μέσα στη νύχτα μου
Και μου χτυπάς επίμονα ένα κουδούνι
Ν’ ανοίξω ατημέλητη
Με ένα βλέμμα πανέμορφο από έκπληξη
Πιο όμορφο δεν σου΄δειξα ποτέ
Και να σου πω
Δεν σε περίμενα

Continue Reading →

Αυτοσχεδιασμός Επιβίωσης

Share

Ας μη χορέψουμε απόψε αγκαλιά με το ναυάγιό μας
Στον βυθό ας ξαπλώσουμε καλύτερα ήσυχοι
παίρνοντας βαθιές αναπνοές
Τότε τα άλλα ψάρια
θα πλησιάσουν από περιέργεια
παρά από οίκτο

Continue Reading →

Των Ημερών

Share

Σου γράφω ξανά με το μελάνι μιας φιλάσθενης ωριμότητας
Στην κόκκινη στολή σου καταθέτω με συνέπεια
Τις αδικαίωτές μου παρορμήσεις
Ανακαλύπτοντας ξανά την αθωότητα της προσμονής…

Continue Reading →

Πιρόγα

Share

Περιπλέω τη σκέψη σου
με μια μικρή πιρόγα
καμωμένη από δέρμα ηλιοκαμένης νύχτας
Ξάπλωνε ώρες κάτω από το φως σου
κι αφηνότανε σε έναν απρόσμενα καλό καιρό
Προχωρώ με χτύπο παράξενο
από ανυπόμονη καρδιά

Continue Reading →

Επίγεια και Υπόγεια

Share

Στην αγορά του κόσμου λιγόστεψαν
Οι εορταστικές πανήγυρεις
Οι βαθιές μετάνοιες στην άγια διαφυγή

Πραμάτειες πλέον δε διαλαλούν
Τα χρυσοποίκιλτα ενδύματα της πίστης

Continue Reading →

Μετά

Share

Οι καιροί της ερήμου
μεγάλωσαν σε κλίμα τροπικό
βροχή οι μνήμες σου, υγρές οι τελευταίες λέξεις
με κράτησαν καιρό πολύ
σε πορείες μοναχικές
κάτω από ήλιους που ξεφλούδιζαν την επιείκειά μου

Continue Reading →

το χαμένο παραμύθι μας

Share

τα βράδια θαρρώ πως μια καλή νεράιδα
δραπετεύει ακόμα
από χαμένο παραμύθι μας
και στέλνει άμαξα με όνειρα λευκά
να ντύσουνε πριγκιπικά την ορφανή πατρίδα
μα εκείνη για χορό
δεν προλαβαίνει να ντυθεί
είναι πολλές στη μνήμη οι στάχτες
στα χρυσοπράσινα τα μπαλωμένα ρούχα
παλεύει ολημερίς να τις τινάξει
μα εκείνες πάντα επιστρέφουν
στα ανυπεράσπιστά της πρόσωπα

Continue Reading →

Τα σπίτια μας

Share

τα σπίτια μας ήτανε κάποτε φωλιές
για των ονείρων το φτερούγισμα
αετοράχες γίνονταν την άνοιξη
για τα ψηλώματα της περηφάνιας μας
ήτανε κι αγκαλιές
να έρθει τα βράδια να χωθεί μέσα ο κάματος
και το πρωί όλοι οι έρωτες
φόραγαν χέρια
τεράστια ζεστά χέρια
να σπρώξουνε τις ώρες

Continue Reading →

Απαντήσεις

Share

Ξυπνούσα με ανάστατη καρδιά
Όλο το βράδυ ένας άγγελος
Ακουμπούσε τα φτερά του στο στήθος μου
Σηκωνόμουν τότε από τα χρόνια μου
Έπλενα ανυπόμονα τη μέρα
Σημείωνα όλες μου τις απορίες
Σε ένα κόκκινο χαρτί

Continue Reading →

Καλή Ανάσταση!

Share

Πάσχα! Δηλαδή… πέρασμα, σύμφωνα με την εβραϊκή λέξη Πεσάχ.΄Ενα πέρασμα από το σκότος στο φως, από το θάνατο στη ζωή, από το Γολγοθά στην Ανάσταση. Πετιούνται κάθε τόσο «κρανίου τόποι» πολλοί στα βήματα του ανθρώπου. Και το γκρίζο τους πέφτει σαν νύχτα ασέληνη επάνω στη σταυρωμένη μέρα του. Μα εκείνος προσδοκά την αναστάσιμη διάβαση . Για τούτο και σφίγγει τα δόντια επάνω στο σταυρό για μια αποκαθήλωση που θα ενταφιάσει μονάχα το μένος των σταυρωτών του. Η καρδιά του σαν άγγελος λαμπροντυμένος θα πρέπει να δώσει το μήνυμα στις μυροφόρες ελπίδες. Πως δεν υπάρχουν πλέον ραπίσματα και ύβρεις. Μονάχα ειρήνη και δικαίωση. Κάθε χρονιά η προσδοκία ντύνεται το κόκκινο της παπαρούνας, την ευωδιά της αναγέννησης . Παίρνει το τρεμάμενο κερί της και ψάχνει για το ανέσπερο φως μιας Ανάστασης. Θάνατοι γύρω μας πολλοί.

Continue Reading →

(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη

Share

Είκοσι χρόνια σε αγγίζω με τα γυάλινά μου δάχτυλα
Κρύα η έλλειψη αυτή του αίματος
Μένω εικόνα παγωμένη σ΄ένα διάλογο σιωπής

Βίοι παράλληλοι, ανεξερεύνητοι όσο η ανθρώπινη μοίρα
οριοθετούνται εν τέλει απ΄το αναπόδραστο
Και το παράθυρο ανάμεσά μας αποξηραμένη άνοιξη
που δεν ανθίζει καλημέρες και ευχές

Continue Reading →