(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη

Share

Είκοσι χρόνια σε αγγίζω με τα γυάλινά μου δάχτυλα
Κρύα η έλλειψη αυτή του αίματος
Μένω εικόνα παγωμένη σ΄ένα διάλογο σιωπής

Βίοι παράλληλοι, ανεξερεύνητοι όσο η ανθρώπινη μοίρα
οριοθετούνται εν τέλει απ΄το αναπόδραστο
Και το παράθυρο ανάμεσά μας αποξηραμένη άνοιξη
που δεν ανθίζει καλημέρες και ευχές

Continue Reading →

Επικίνδυνα Ακροβατικά

Share

Το ταξίδι άρχιζε στον τελευταίο σταθμό
Το τέρμα ήτανε μια υπενθύμιση του Λίγου
Αν και το φως από τον ήλιο πενιχρό
οι σάρκες λιώνανε
αφήνοντας τα οστά σε θέα κοινή
σαν απολίθωμα μιας ύπαρξης

Continue Reading →

Δελτίο Συν-ειδήσεων

Share

Στα δελτία μνημόνευαν μαχαιρωμένους Παρθενώνες
Στις γωνίες λεωφόρων
αγκυλωμένες γραμμές περιθωρίου
πουλούσαν χαρτομάντιλα
σε συσκευασίες θείας μετάληψης
Μια συγκίνηση κοντοστεκόταν πού και πού
εκπροσωπώντας τις ευαίσθητες χορδές κάποιας ασφάλειας

Continue Reading →

Μουσείο Περγάμου

Share

Βερολίνο
Ιούλιος με ασυνήθιστες βλέψεις καλοκαιριού
Τριάντα βαθμοί υπό περίσκεψη
καθώς τα μάτια μου εστιάζουν στο βωμό
Ίριδες ντυμένες φλόγα
σαν χρόνων θυσίες στους θεούς
που έμειναν χωρίς αγάλματα
και εκδικούνται αόρατοι
μέσα μας σκάβοντας
φυτεύοντας ολονυχτίς τις μέρες
που ΄ναι σαν δέντρα δίχως τον καρπό

Continue Reading →

2014, Ατενίζοντας ένα Κυπριακό Καλοκαίρι

Share

Καθισμένη πάλι σ΄ένα βράχο παρελθόν
Γύρω μου οι γλάροι
με μισή φτερούγα ταξιδεύουν
Πώς άραγε θα φτάσουν στον ορίζοντα;

΄Εχουνε γίνει πια τα καλοκαίρια μας
βαρύτερα από χειμώνες
Φιλάσθενα, αργά
με ρίγη φονικά και πυρετό
Τόσες μνήμες να κεντούν με αίμα…

Continue Reading →

Βερολίνο, Καλοκαίρι 2014

Share

Στους δρόμους τα λογής λογής ποδήλατα
φλερτάρουν με την απρόσμενη καλοκαιριά
Η ζωή μαζεύει φως και πράσινο
Έτοιμη είναι για την καινούρια φωτοσύνθεση
Αειθαλές χαμόγελο
κουρνιάζει ήδη στα κλαδιά της μέρας
Κι η Αθηνά σαν μούσα ενός άλλου Παρθενώνα…

Continue Reading →

Σαράντα γκρίζες σκέψεις (1974 – 2014)

Share

Σαράντα γκρίζες σκέψεις
αποβραδίς στο προσκεφάλι μου
κάνουνε πως κοιμούνται
μα με τα μάτια κόκκινα
σαν φλόγες καημοί με καίνε

Σκληρές στιγμές γεννά ο χρόνος
σαν δεν τον χαϊδεύεις
σαν δε λειαίνεις τις αιχμές
που γίνονται ακίδες

Continue Reading →

Η Ζωή εν Τάφω

Share

Έψαξα για μια λευκή παπαρούνα
μέσα στις λέξεις του κόσμου
να την κρατήσω κάτω απ’ το αίμα του Εσταυρωμένου
να τη στολίσω στο πιο ωραίο σημείο του Επιτάφιου
και τριαντάφυλλα γύρεψα πολύχρωμα
να στάζουν άρωμα και αλμύρα ταξιδιού

Continue Reading →

΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

Share

Ακόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή
Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς
Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους
Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου
Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους
Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου
Και πού κρατά η συνείδηση;
Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται
Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν

Continue Reading →

Το Πάθος μιας Ποιητικής Πράξης

Share

Είναι η ποίησή μας σαν ποτάμι
Με τις πηγές του στη μελλοντική ζωή μας
Κάθε που βρέχει φόβο και θυμό
Η στάθμη του ανεβαίνει επικίνδυνα
Κινδυνεύουνε με πλημμύρες
Οι όχθες της συγκατάβασής μας

Continue Reading →

Στοχασμός σε μια Πανσέληνο

Share

Αν εκπαιδεύαμε τα νιάτα
Πιότερο για ήλιο παρά για χαλασμό
Αν στα στήθια τους επάνω
Κρεμόντουσαν μονάχα
Τα άνθη του υμέναιου
Παρά φυσίγγια της οργής
Αν περπατούσαν μέσα στον παράδεισο

Continue Reading →

Μια θάλασσα ίδια με θύμηση

Share

Κάθεται αγνάντια στη θάλασσα. Και αφουγκράζεται τον ερχομό της ως τις άκρες των ποδιών του. Έτσι όπως τότε που ήτανε παιδί και βούλιαζε στο χρυσό όνειρο της Αμμοχώστου. Τότε μιλούσε με τη θάλασσα μια άλλη γλώσσα, παιδική. Της έλεγε για τα όνειρά του κι εκείνη άκουγε ήρεμη σαν λάδι τα φτερουγίσματα των λόγων του. Κάποτε απαντούσε με ένα παφλασμό μικρού κύματος, έτσι καθώς έσκαγε επάνω στην ψιλή την άμμο.

Continue Reading →

Αμμόχωστος

Share

Κάποτε ήτανε μια χρυσή αμμουδιά
Τώρα γεμάτη πέτρες πληγώνει τα πέλματά μας
Ματώνει τις μνήμες

Οι βράχοι ξεκινούν απ΄τις ακτές της θύμησης
Ορθώνονται αιχμηροί
Περνώντας μέσα από άγουρα χρόνια εφηβείας
Τραυματισμένη νιότη
Που σαν αιχμάλωτος πολέμου
Κυλάει τη ζωή της σε όνειρο ανάπηρο, λειψό

Continue Reading →

Μέρες που θα ‘πρεπε να είναι Καλοκαίρι

Share

Δεν είναι κούκλα τούτο το παιδί στην αγκαλιά
με το βαρύ το πένθος μες στο κλάμα
Ούτε τρενάκι κόκκινο της άνοιξης
το αίμα της ζωής που ρέει ασταμάτητο
επάνω στα στενά τα καλντερίμια από στέρηση
Δεν είναι παιχνίδι ένα όνειρο κουρέλι
που τόπι γίνεται στα χέρια
με τις τεθλασμένες κινήσεις του σκληρού

Continue Reading →

Πάσχα

Share

Πού να΄ναι η μικρή λευκή λαμπάδα μου;

Πάσχα και πάλι
Και ποιο το πέρασμά μου;
Θάλασσα Ερυθρά για να διαβώ
από δουλεία σε αναζήτηση;
Ή μνήμα για απώλεια της μνήμης
σε μέρες που θυμούνται τα σκοτάδια τους;

Continue Reading →

Περισσότερα φώτα !

Share

Σήμερα έκλεινε τα εβδομήντα εφτά. Ο αριθμός έφτανε τρομακτικός στη σκέψη της. Ανελέητος, βιαστικός ο χρόνος , πέρασε ανύποπτα επάνω από τις μέρες της και τώρα έστεκε με θλίψη απέναντι στο τέρμα. ΄Αξαφνα, άκουσε ένα ηχηρό γέλιο, φερμένο λες από το παρελθόν. Η κοπελίτσα εκείνη που έστεκε απέναντί της είχε κάτι γνώριμο αλλά και ξένο ταυτόχρονα. Τη λέγανε Πηνελόπη, όπως κι εκείνη. Τι σύμπτωση! Φορούσε ένα καλοκαιρινό ροζ φουστάνι με φαρδιά ζώνη στη μέση και είχε τα μαλλιά της πιασμένα σε μια όμορφη αλογοουρά. Σκυμμένη στη ραπτομηχανή της, έραβε ασταμάτητα και τραγουδούσε ταυτόχρονα ένα μελωδικό τραγούδι για τον έρωτα.

Continue Reading →

Με έναν Άγιο

Share

Απόψε έριχνε στη μάχη το μεγάλο κόλπο. ΄Η όλα ή τίποτα. Από τη μια ο πλούτος των λίγων κι από την άλλη η δική του ανέχεια, που άγγιζε πια τα όρια της απελπισίας.
Παραμονή Πρωτοχρονιάς και όλο και κάποιοι θα είχαν βγει για την απαραίτητη διασκέδαση των ημερών. Κι αυτός, ενδεδυμένος με την αθωότητα ενός ΄Αγιου Βασίλη, θα μπούκαρε στα σπίτια των καλοζωισμένων και θα φρόντιζε να πάρει λίγη από τη δική τους ευτυχία. ΄Οχι, κλοπή δεν την ονόμαζε. Σαν δίκαιη μοιρασιά την έβλεπε, μια και οι λίγοι είχαν τα πολλά και οι πολλοί τα λίγα.

Continue Reading →

Χριστούγεννα

Share

Τα Χριστούγεννα αναβόσβηναν επάνω στα λαμπάκια των στολισμένων δρόμων, κατηφόριζαν ύστερα στους δρόμους με τις φωτεινές επισημάνσεις « Προσοχή, Χριστούγεννα!» και σταθμεύανε στις άκριες μιας έγνοιας για την επιβίωση της ελπίδας. Κάποιοι ξεχασμένοι άγγελοι τραγουδούσανε ακόμα στους δρόμους, μα η φωνή τους ήταν πολύ αρμονική, για να ταιριάξει με τη βουή μιας ταραγμένης ανθρωπότητας.

Σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, πήρε βαθιά ανάσα, κατέβηκε προσέχοντας να μην πατήσει τις εύθραυστες αντοχές της.

Continue Reading →

Ο μικρός Πάμπλο

Share

Ο μικρός Πάμπλο
Ήθελε να ζωγραφίσει
Μιαν ελιά καταμεσής του κάμπου
Ένα χελιδόνι καταμεσής της άνοιξης
‘Εναν Ιησού καταμεσής των σταυρωτών του
«΄Αφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι…»
Ήθελε να έχει στην παλέτα του

Continue Reading →

Ανταπόκριση από συνήθη τελετή

Share

Ο νεαρός πρίγκιπας
Κρατάει μες στο βλέμμα του
Μία κορόνα από σκονισμένο παρελθόν
Μια έγνοια από κουρασμένο μέλλον
Το βάδισμά του αργό προς αναπόδραστες συμβάσεις
Νωχελική ανταπόκριση
Ντυμένη σε χρώματα εφησυχασμού

Continue Reading →

Η τριλογία του Φεγγαριού

Share

To φεγγάρι ολόγιομο
Ψιθυρίζει τους πόθους των θνητών
Μες στις σκιές των αθανάτων όψεων
Μιλώντας γλώσσες απ’ όλους τους έρωτες
Που ασήμωσαν τους δρόμους ανυπεράσπιστης καρδιάς
Στη στρογγυλάδα μέσα απαλύνει
Τις αιχμές από τα βέλη διαψεύσεων
Ίσως κι αρχίσει πάλι τ΄ άλικο τριαντάφυλλο
Ν΄ ανθίζει μες στη σκέψη

Πάνω από κορυφογραμμές ανήσυχων ρυθμών
Διαγράφει το ταξίδι του
Πλοίο που δε σαλπάρει χωρίς το πρόσταγμα του πόθου
Μονάχα ρότα ακουμπά σε λογισμούς της νύχτας

Continue Reading →

Μεγεθύνσεις ενός παρελθόντος

Share

To δωμάτιο μικρό, μικρότερο απ’ ό,τι συνήθως. Λες και χαμήλωνε το ταβάνι απειλητικά πάνω απ’ την ανήσυχη σκέψη του. Σηκώθηκε απ΄το κρεβάτι όμοια με παιδί που ξυπνά αλαφιασμένο από όνειρο κακό. Γύρω του σκορπισμένα άδεια τενεκεδάκια μπίρας, πρόβαλλαν σαν μικρό ναρκοπέδιο στον ασταθή βηματισμό του. Ξανακάθισε βαρύς στο στενό, γυμνό από σεντόνια κρεβάτι. Απέναντί του το ψυγείο με την πόρτα ορθάνοιχτη, άδειο κι αυτό, προκαλούσε την πείνα και τη δίψα του.
΄Εψαξε νευρικά στις τσέπες του παντελονιού του. Δυο τρία τσαλακωμένα χαρτομάντιλα κι ένας σπασμένος αναπτήρας όλη κι όλη η συγκομιδή του.

Continue Reading →

Χαμένη Φωτοσύνθεση

Share

Μονόχρωμες, πολύβουες οι μάσκες
Τα χαμόγελα πλαστικά
Κατάλοιπα λες αισθητικών επεμβάσεων
Κάτω από νυστέρια επιτήδευσης
Τα λόγια απλώνονται σαν δίκτυα
Ν’ αλώσουν τη στερνή σοδειά απ΄τα γεννήματα του χρόνου μας
Κι ένας φόβος ίδιο με φίδι που ζυγώνει τις Εύες των καιρών
Υπόσχεται απ΄το δέντρο του απαγορευμένου εαυτού
Τη θεοποίηση της πιο φτηνής μας σάρκας

Continue Reading →

Τέσσερα

Share

Χρειαζόμουνα τα πέντε μου τα δάχτυλα
Για να κρατάω τη ζωή μου πιο σφιχτά
Μα η χούφτα μου με πρόδωσε
Τέσσερα δάχτυλα μου απέμειναν
Ο δείχτης στράφηκε ενάντια στην καλή μου φύση
Και όπλο εγίνη φονικό για τους πολλούς
Που ασπίδα τους δεν είχανε την κάλυψη των άλλων

Continue Reading →

Σαν έφυγες

Share

Σαν έφυγες
Περπάτησα πολύ μες στη σιωπή
Και μες στο χρόνο που δε σου΄δωσα
Γύρω μου ο κόσμος σε ατέρμονες συνήθειες
Ξυπνούσε και κοιμότανε στην απομόνωσή του
Περίεργη αίσθηση
Οι φωτεινές επιγραφές μονάχα τ΄όνομά σου
Μάνα αναβόσβηναν
Κι εγώ ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι
Άναβα σπίρτα συνεχώς από τις θύμησες
Να σε κρατήσω περισσότερο στην αίσθηση
Και στην παραίσθησή μου

Continue Reading →

Με της Ρίμας τον Έρωτα

Share

Γράφω με τη νοσταλγία των λέξεων
Με την επίγνωση της δύναμης ενός ανθισμένου μυαλού
Με χέρια που κρατούν τ΄αγίνωτο
Προσμένοντας της ρίμας τον ερωτικό τον ψίθυρο
Στο παραθύρι των ειρμών
Μια άνοιξη αποθέτει τα φυλλώματα, τους ίσκιους της
Πουλιά κελαηδούν τα δίφθογγα μιας αποκάλυψης
Και μια αρμάθα από κλειδιά της σκέψης

Continue Reading →

Εαρινοί Στοχασμοί

Share

Και τούτη την άνοιξη
Μια λαμπάδα θα’ θελα ν’ ανάψει
Μες στην ομίχλη πρωινών μου λογισμών
Μικρό το φως της μα προσμένω να ζεστάνει
Όπως η μάνα χελιδόνα τα παιδιά μες στη φτερούγα της
Όλα τα κρύα αποτυπώματα ενός σκληρού χειμώνα της ζωής
Και τούτη την άνοιξη το πέρασμά μου να΄ναι Θεέ μου
Από τον σπόρο στο λουλούδι

Continue Reading →