Και μίτος ουδείς

Share

Με τον καιρό σκουραίνουν τα πράγματα
ασφυκτιούν
βαραίνουν τα λόγια
σωπαίνουν όσοι αγάπησαν.

Κάθε πρωί ξεκλειδώνεις την πόρτα
φεύγεις
κι είναι ίδια η μέρα.

Μάτια ερμητικά κλειστά

Share

Με τα μάτια κλειστά είναι καλύτερα
με βλέπω να μιλώ
να γελώ
να κλαίω
να θυμώνω
μισός εδώ
και μισός στο στερέωμα
λυμένος στα κατάρτια
και πάνω στα διερχόμενα νέφη

Πες μας ποιητή

Share

Ίδιοι δεν είναι οι άνθρωποι πια, ούτε οι τόποι. Μονάχα η αγωνία ίδια παντού. Κι ο ασυμμάζευτος φόβος. Η πρωτόφαντη τρέλα. Και η σκουριά. Διάχυτη.
Διερράγησαν τα ιστία, θερίζοντας. Ο χρόνος τον άνθρωπο δε δίδαξε, ούτε ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Κι εδραιώθη η τάξη του χρήματος και της σύγχυσης. Τα ουρλιαχτά των λύκων η άλλη όψη της ζωής. Κέρινα εκμαγεία, κέρινες μάσκες, κέρινα πρόσωπα μας συντροφεύουν. Ύπνος βαθύς, μ’ αλλοπαρμένα όνειρα γεμάτος, μας τυλίγει. Πόνους αγιάτρευτους κουβαλάμε, μαρτυρολόγια σέρνουμε.

Κάτι ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις

Share

Κάτι παράξενο
κάτι αληθινά ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις.
Τις νύχτες
όταν σφίγγουν εκείνα
τα εκ βαθέων ακατάληπτα κι απλησίαστα
πετάγονται από χειρόγραφα
περγαμηνές
και βιβλία
κρυφοκοιτάζουν
ψηλαφούν
παραμιλούν και ψάλλουν προφητείες.

Οι δρόμοι της τέχνης

Share

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την τέχνη την επέβαλαν οι προϋποθέσεις της εργασιακής αναγκαιότητας και δραστηριότητας των ανθρώπων. Όσο αναπτύσσονται οι προϋποθέσεις αυτές, τόσο γίνονται και πιο δυνατά, πιο σίγουρα τα φτερά ανύψωσης της τέχνης.

Η τέχνη ακολουθεί τον άνθρωπο απ’ τα πρώτα του βήματα. Τον διαμορφώνει και διαμορφώνεται, τον αναπτύσσει κι αναπτύσσεται μαζί του. Σαν κυριότερο όργανο, σαν κυριότερο μοχλός, σαν αντανάκλαση του κοινωνικού γίγνεσθαι, συνδέεται άμεσα μ’ όλα τα φαινόμενα της ιστορικής του πορείας.