«Δια παν ενδεχόμενον»

Share

Όταν ορθώθηκε η χαραυγή
Οι παλαιστές άρχισαν να αλείβονται με λάδι.
Σε λίγο θα αρχίσει ο αγώνας.
Οι φλέβες τεντώνονται και ετοιμάζονται.
Τα δάχτυλα γυμνασμένα λάστιχα.
Τα κορμιά δοκάρια αντίστασης
Στον ολοήμερο αγώνα.

Continue Reading →

Νύχτα τυφλή

Share

Νύχτα τυφλή
Δε θωρείς της καρδιάς τ’ άναρχο σούρσιμο
Πάνω στον ατσάλινο ψηφιδωτό πεζόδρομο
Της πολιτείας του αχανούς.
Είσαι τυχερή, νύχτα, που δε βλέπεις
Μόνο δακρύζεις που και που
Κι οι ταπεινές νεράιδες των ψυχών μας
συλλέγουν τα πικρόμαυρα μαργαριτάρια
συλλεκτικά κομμάτια της μετάνοιας.

Continue Reading →

Αυτό που μας ενώνει μας χωρίζει

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου Αυτό που μας ενώνει μας χωρίζει. Κόπηκε ο ομφάλιος λώρος αλλά εσύ πάντα είσαι δεμένος με…

Continue Reading →

Μή μου άπτου!

Share

Δε χάιδεψα της ροδανθής τα μπουμπουκιάσματα
μήπως τυχόν μαδήσουν

Δεν άγγιξα τους στήμονες της χαραυγής
μήπως και τους πληγώσω

Δεν αγκάλιασα τα φούλια μες στην Άνοιξη
Μη λάχει και γεράσουν

Δεν απόθεσα στις παπαρούνες των χειλιών

Continue Reading →

Από τη Μάνα στην Κόρη

Share

Το δάκρυ μου που κυλάει στα μαλλιά σου
είναι αληθινό.

Η καρδούλα σου που χτυπιέται ανελέητα
σηκώνει κύματα στη δική μου.

Στα παγωμένα χέρια σου ρέω
όλη τη θέρμη που μου απόμεινε.

Τρέμουν τα χέρια σου απ’ τις ωδίνες
και σου χαρίζω τα δικά μου να σταθείς.

Τα δάκρυά σου λαφρύνουν την πίκρα σου
όταν σου τα σφουγγίζω εγώ.

Continue Reading →

Το Κράτος είμαι Εγώ κι Εσύ κι Αυτός κι Εκείνος!!!!!

Share

(Υπάρχει  Δημοκρατία;) Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου Το Κράτος είμαι Εγώ (L’État, c’est moi), είπε ο Λουδοβίκος ο ΙΔ΄ αυταρχικά. Και…

Continue Reading →

Κ ε ν ό τ η ς

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου Βαρύς γλυκός είν’ ο καφές Ο καναπές Χέρια που πλέκουν ηδονές Με αρωγές Το ουίσκι άνευ…

Continue Reading →

Κατανυκτικό

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου Γενιές ευλογημένες των Ελλήνων Άγιοι Αντρειωμένοι, Αγία Νιά, Άγιε Γέροντα, Αγία Γριούλα, Άγιο Μωρό. Σεις οι…

Continue Reading →

Καλαμοκαβαλάρισσα

Share

Καλαμοκαβαλάρισσα, ξανθιά, κοκκινομάλα
Τη μια βραδιά εβένινη, την άλλη μωβ ή άλλα.
Χθες ήσουν μαυρομάτισσα, τώρα γαλανομάτα
Και χάριν του φορέματος, να ’σαι, πρασινομάτα.
Πρωί σε βλέπω και φοράς φούστα στενή και μίνι
το βράδυ όλα τα πετάς ή λες λιγάκι ας μείνει.
Ξάφνου φυτρώνει ένα τατού στα λαξευτά σου σκέλη
κι έπειτα εδώ και κει , παντού, σε όλα σου τα μέλη.

Continue Reading →