Ουλές Πολέμου

Share

http://augustinecamino.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597262962.3109660148620605468750 Εποχή της πείνας, ο Ιταλικός  στρατός κατοχής είχε  επιτάξει τα καλλίτερα σπίτια του χωριού, στην Κεφαλονιά μαζί κι ένα δικό μας. Ανεβασμένος   ξυπόλυτος στο φράχτη  τους χάζευα που μοίραζαν συσσίτιο στην αυλή, που κάποτε ήτανε δική μας,  οι φαντάροι με κοίταζαν με πρόσωπα ανέκφραστα λες και φορούσαν κέρινες μάσκες.

Buy Valium 5Mg Online Uk Τους κοίταζα λαίμαργα, τα μάτια μου γουρλωμένα μπρος στη θέα του φαγητού, ένας από τους στρατιώτες  με λυπήθηκε, με φώναξε και μου έδωσε μια καραβάνα σούπα κόκκινη με μακαρόνια.

Το σάλιο άρχισε να υγραίνει τη γλώσσα μου, λίγο ακόμα θα έπεφτε μέσα στη σούπα. Χαρούμενος πήδηξα το φράχτη, ανέβηκα τα σκαλοπάτια δυο, δυο και φώναξα:

Το Πάθος

Share

Valium Order Online Uk Μετρούσα τα βήματά μου, κοίταζα σε κάθε γωνία του δρόμου με όραμα την  ελπίδα, μετά από μερικά βήματα έσβηνε κι αυτή σα στιγμιαία αχυρένια φλόγα,  κοίταζα σα χαζός, κοίταζα   μήπως φανεί εκείνη. Η σκηνή σε ένα λιμάνι της Κεντρικής λατινικής Αμερικής το φορτηγό βαπόρι που ήμουν πλήρωμα  ήταν τακτικών γραμμών οπότε ήταν σα να ζούσα σε αυτή την πόλη του λιμανιού.  Ο  ζεστός αέρας με  έλουζε με μια σκόνη ξερής λάσπης, αυτή που όταν ίδρωνα κολλούσε πάνω μου,  περπατούσα σαν ζόμπι, αναζητούσα τη μοναξιά, πήγαινα στο παγκάκι του πάρκου, καθόμουν, το βλέμμα απλανές, μετρούσα τις ξύλινες  ράγες του πάγκου, από πόσα  καρφιά είχε η κάθε μία,  κοίταζα τα έντομα που ζουζούνιζαν γύρω από τη φθοριούχο λάμπα της κολόνας.

Αχ! Αυτά τα Όνειρα

Share

Buy Genuine Diazepam Uk Αχ! Αυτά τα Όνειρα.

http://davidbakeronline.com/mathemusician-brings-dull-lessons-to-life/twitter.com/instagram.com/twitter.com/instagram.com/instagram.com/instagram.com/twitter.com/dbthinksmart Στα  όνειρα δεν χρειάζεται  να βάλουμε φωτογραφίες  ή εικόνες, μια και τα όνειρα από μόνα τους τις ζωγραφίζουν.

Valium To Buy Από μικρό παιδί είχα ένα όνειρο, μου άρεσε  να γράφω, το όνειρό μου  ήταν να βλέπω τον εαυτό μου ακουμπισμένο σε ένα τραπέζι με μολύβι και χαρτί να αποτυπώνει τα  γεννοβολήματα της πένας μου, να ζω σε έναν όλο-δικό μου κόσμο. Αυτό έκανα μικρός, όταν έξω χιόνιζε, στο κρύο του χειμώνα μουτζούρωνα χαρτιά κοιτάζοντας απ’ το τζάμι τις νιφάδες. Τα καλοκαίρια ξαπλωμένος στο πάτωμα διάβαζα ότι έπεφτε στα χέρια μου.  Τώρα, ευρισκόμενος στο άλλον άκρον τη νήματος  της ζωής, στρώνομαι στο γράψιμο. Αλλά  με πιάνει μια βαριεστιμάρα, στη στιγμή αλλάζω γνώμη και λέω: Α!  Άστο για αύριο, κανένας δεν με κυνηγά.  Το  πρόβλημα μου όμως είναι ότι το αύριο δεν έρχεται ποτέ. Πάντοτε υπάρχει το σήμερα, το αύριο είναι  υποθετικό.