Author: Panagakos Ioannis

Ο Ιωάννης Παναγάκος είναι Έλληνας, απόστρατος αξιωματικός, απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων (1971) και της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου, γεννηθείς στην Αθήνα το 1948.

Έχει δυο παιδιά, το Γρηγόρη, Μηχανολόγο Μηχανικό Ε.Μ.Π, με μεταπτυχιακές σπουδές (Συστήματα Αυτοματισμού και Ρομποτικής – Ε.Μ.Π.), με υποτροφία στις Η.Π.Α. (Μηχανική Ρευστών) και νυν σπουδαστή διδακτορικού με υποτροφία στη Δανία (Κυψέλες Καυσίμων), και την Ευαγγελία, απόφοιτο Φυσικής Καποδιστηρικού Πανεπιστημίου Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές με υποτροφία στις Η.Π.Α. (Εφαρμοσμένα Μαθηματικά) και στο ΑΙΤ (Δίκτυα και Επικοινωνίες) και νυν καθηγήτρια Μαθηματικών σε φροντιστήριο προετοιμασίας εισαγωγικών Πανελλαδικών εξετάσεων, είναι δε νυμφευμένος με την Ελένη, το γένος Τσέλιου, από την Νιγρίτα Σερρών.

Ασχολείται με την ποίηση και τη διδασκαλία του σκακιού σε μαθητές. Έχει ιδρύσει τον Αθλητικό Πολιτιστικό Όμιλο ΑΙΓΛΗ ΠΑΠΑΓΟΥ του οποίου έχει την τιμή να είναι Πρόεδρος και αμισθί Προπονητής στο σκάκι. Συνέγγραψε δύο σκακιστικά βιβλία («Η Μάχη στα Άσπρα και Μαύρα Τετράγωνα” 1ος και 2ος τόμος – δεύτερη έκδοση), ενώ έχει έτοιμες προς έκδοση, αναζητώντας χορηγό, έξι ποιητικές συλλογές.

Έχει χόμπυ τη μουσική και έχει συγγράψει, χωρίς να έχει σπουδάσει ή να γνωρίζει μουσική θεωρία ή κάποιο όργανο, περί τα τριάντα τραγούδια (στίχους, μουσική και … ερμηνεία), ανέκδοτα όλα.

Αγαπάει τον Άνθρωπο, την πατρίδα του, το μέλλον αυτής της γης - τα Ελληνόπουλα – τη γαλανόλευκη, την Ελληνική γλώσσα, την Ελληνική Παιδεία και τον Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό και έχει τάξει τον εαυτό του στην υπηρεσία, μέχρις αυτοθυσίας, των παραπάνω αξιών – ιδεών.

Όνειρο Είδα Μαγικό

August 16, 2019 By Panagakos Ioannis
Share

Όνειρο είδα μαγικό πως ήλθες ένα δείλι
κι’ οι μαργαρίτες χόρευαν, μες του Μαγιού τ’ αχείλι·
με επτά αστέρια για φρουρά, επτά δροσάτες κόρες·
μην και σε κλέψει ο ουρανός, τούτες τις άγιες ώρες.
’Στράφτη η καρδιά, φέγγει η ψυχή, το σώμα αναγαλλιάζει
και η χαρά, χορεύοντας, το πνεύμα αγκαλιάζει.
Ολόχαρη προϋπαντά σε η γη, τα άνθια σε φιλούνε·
μάτια, κι’ ανάσα και παλμοί, και χείλη σε υμνούνε!

Μάνα, Εσύ

May 11, 2019 By Panagakos Ioannis
Share

Εν αρχή ην ο Λόγος. Ο Λόγος κι εσύ εντός του.
Απ’ το πρώτο αρχέγονο ηλιογέννημα, προαιώνια,
ανταμοπάλλονται στο στήθος σου
η αγάπη και το φως Του Δημιουργού.
Μέλι και γάλα κι οξυγόνο. Βύζαγμα ζωής.
Από τότε. Με το πρώτο ιδωμένο φως και με το δοξάρι του ήλιου,
μελωδείς την ελπίδα και τη ζωή στις χορδές της ψυχής.
Τις καμπάνες των αστεριών που θ’ ανατείλουν ηχείς στα σπλάχνα σου,
μπουμπούκια της άνοιξης που, σαν γεννηθούν,
μες στον κόρφο σου αψηλώνουν να φτάσουν τον ήλιο.
Και, να! Της αγωνίας σου ο στήμονας γονιμοποίησε την γύρη της καρδιάς,
πινέλο Μιχαλάντζελο, με φως χρωμάτισε τις διαδρομές των αιώνων.

Μα τότε ήταν το Εικοσιένα

March 24, 2019 By Panagakos Ioannis
Share

Σαν πλησιάζει ο καιρός στο τέλος του να ’ρθει

στην καταχνιά ξεχνιέμαι και γυρίζω λίγο πίσω.

Ένα λαγούμι στον χρόνο ανοίγω

και τους ορίζοντες της καρδιάς μου, την καρδιά της
ψυχής μου

στο πρωτόφταστο την φέρνω σημείο του τώρα`

εκεί που πρωτόζησα ετούτες τις πληγές

τότε που πληγωμένη η ψυχή κατάβαθα

αλυχτούσε κι έκλαιγε τη μαύρη προσευχή της

στην αλλοτινή της πορεία

Έπος Λευτεριάς

October 26, 2018 By Panagakos Ioannis
Share

Είκοσι οκτώ του Οκτώβρη, τρεις η ώρα το πρωί·
οι στιγμές των ρολογιών καρφωμένες στο σκοτάδι·
κι’ ως να άνοιξαν οι πύλες, απ’ τους φύλακες του Άδη,
σαν ο Γκράτσι πήγε νά ’βρει των Ελλήνων την ψυχή.

Κι’ ως να εδάκρυσε η μέρα ξημερώνοντας βουβή,
σαν ο ίσκιος της τραβούσε κατά κει που λάμπει ο ήλιος
ενδοξότατος, τρανός, απ’ τ’ αθάνατο το σφρίγος
που, στου Έλληνα – φωτός, φωτοανεξάντλητη ροή –

δόξης στέφανο ηλιόπρεπα φορεί στην κεφαλή,
και μετέωρη εστάθη, μόνο λίγο, πριν χαράξει,
των Ελλήνων την περφάνεια, για να δει και να θαυμάσει:
θαλερή, χρυσανταυγίζουσα, ξανά, φεγγοβολή.

Σαλαμίνας Ιερά Ναυμαχία

September 22, 2018 By Panagakos Ioannis
Share

Ω, αοίδιμη ναυμαχία!
Μνήμη αιωνία ουσίας ανόθευτης,
ευδώρων στενών Σαλαμίνας.
Ξεκίνημα της ιστορίας της ναυτικής, πασιφαές.
Στου κόσμου τα πλάτη ο πρώτος ακήρατος χρόνος.
Του κόσμου η μέγιστη νίκη·
η πιο τρανή, του φωτός του ελεύθερου·
στα ξύλινα τείχη…
Κι απ’ της ελιάς κλωνάρι, της ιερής,
τρυφερός βλαστός στης νίκης το δρόμο,
να φέγγει τον οιωνό τον άσβεστο,
στου Κυχρέα τα στενά ειμαρμένη·
της ανδρείας, του φωτός ειμαρμένη·
της ανδρείας, του κοινού των Ελλήνων.

Μάνα, Εσύ

May 13, 2018 By Panagakos Ioannis
Share

Εν αρχή ην ο Λόγος. Ο Λόγος κι εσύ εντός του.
Απ’ το πρώτο αρχέγονο ηλιογέννημα, προαιώνια,
ανταμοπάλλονται στο στήθος σου
η αγάπη και το φως Του Δημιουργού.
Μέλι και γάλα κι οξυγόνο. Βύζαγμα ζωής.
Από τότε. Με το πρώτο ιδωμένο φως και με το δοξάρι του ήλιου,
μελωδείς την ελπίδα και τη ζωή στις χορδές της ψυχής.
Τις καμπάνες των αστεριών που θ’ ανατείλουν ηχείς στα σπλάχνα σου,
μπουμπούκια της άνοιξης που, σαν γεννηθούν,
μες στον κόρφο σου αψηλώνουν να φτάσουν τον ήλιο.

Μα τότε ήταν το εικοσιένα

March 20, 2018 By Panagakos Ioannis
Share

Σαν πλησιάζει ο καιρός στο τέλος του να ’ρθει
στην καταχνιά ξεχνιέμαι και γυρίζω λίγο πίσω.
Ένα λαγούμι στον χρόνο ανοίγω
και τους ορίζοντες της καρδιάς μου, την καρδιά της ψυχής μου
στο πρωτόφταστο την φέρνω σημείο του τώρα`
εκεί που πρωτόζησα ετούτες τις πληγές
τότε που πληγωμένη η ψυχή κατάβαθα
αλυχτούσε κι έκλαιγε τη μαύρη προσευχή της
στην αλλοτινή της πορεία
και που ο αντίλαλος ο παλιός, ο χρυσόφαντος της ιστορίας
εισάκουσε το πρόσταγμα το πανάρχαιο
και μοσχομύριστες αντισήκωσε τις καρδιές μας
ως στης Λαύρας το φλάμπουρο της Άγιας.

Θα Αλωθείς Ψυχή μου;

February 3, 2018 By Panagakos Ioannis
Share

Υπάρχουν μερικές στιγμές, καρδιά μου,
που δεν έχουν επιστροφή!
Αν τον διαβείς τον ποταμό, οι γέφυρες πίσω σπάνε·
κι όλα θα πέσουν στο νερό της άρνης.
Όλα θα πέσουν, όλα!
Κι ο σπόρος κι οι γέφυρες κι οι ελπίδες!
Κι ο ήλιος δε θα ξανασταλάξει τους αιώνες του
στα τρανά βουνά με των αχτίδων του το βλέμμα!
Έφτασε και για σένα, η στιγμή αυτή!
Αγαπημένη, αυτή είναι η στιγμή σου!