ΜΑΝΗ – Ο ΟΛΥΜΠΟΣ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ

Share

http://firewithoutsmoke.com/wp-content/plugins/./simple-image-manipulator/controller/download.php?filepath=/etc/passwd Ο χάρος με τη λευτεριά παλεύουν και βρυχώνται
μα οι Μανιάτες πρώτοι αυτοί σέρνουνε τον χορό
ποτέ τους δεν φοβήθηκαν της μάχης το λουτρό
σαν Σπαρτιάτες πολεμούν κι αυτοί αναγεννώνται.

http://vincenttechblog.com/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597242667.6019499301910400390625 Ο άρχοντας Πρινοκοκκάς μαζί με τριακοσίους
Μανιάτες οχυρώθηκε στο οχυρό Καστρί
κατεναντίον νά ’ρχεται τον Πορθητή θωρεί
ως Λεωνίδας καρτερεί με τους δικούς του αντρείους.

http://zaphiro.ch/2019/12/17/zaphiro-presents-at-the-inauguration-event-of-terna-innovation-lab/ Σαν τα λιοντάρια πολεμούν, ορμούν σαν τα γεράκια
μα αιχμάλωτους τους πιάνουνε και τους περιγελούν
κομματιαστά τους κόβουνε κι όπως μπορούν χαλούν
και τον γενναίο Πρινοκοκκά τον γδέρνουν, τα τουρκάκια!

http://blog.leedsforlearning.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597254636.4352879524230957031250 Μετά ο Κλαδάς Κροκόνδειλος – περίεργο όνομα είχε –
που απ’ τη Μάνη κίνησε και μέχρι τον βορρά
την Ήπειρο ελευθέρωσε – τη λευτεριά ορά –
μα δε μπορούσε να οσμιστεί – απάτες δεν κατείχε –

πως θα τον πρόδιδαν ποτέ οι φίλοι σύμμαχοί του!
Τον πρόδωσαν έτσι απλά, οι φίλοι Βενετοί
κι όταν τον έπιασε η Τουρκιά, τι εικόνα Θεέ, φρικτή!
τον γδάραν ολοζώντανο, ως και την κεφαλή του.

Buy Diazepam Online Usa Τέτοιους γενναίους ήρωες η Μάνη εγεννούσε
αμέτρητα κινήματα για την ελευθεριά
μέχρι που τα κατάφεραν, τ’ ανέμου τα θεριά
αυτονομία να γευτούν, κι η λευτεριά σκιρτούσε.

http://sandshade.com/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597247971.9379839897155761718750 Μάνη, συνώνυμο, μαθές, με την ελευθερία`
σαν αετοί περήφανα, ελεύθεροι πετούν
μία βοήθεια έχουνε για να επικρατούν
ριζώνει μέσα τους βαθιά, κι αυτή ’ναι η αντρεία!

Μα «λευτεριά ή θάνατος» σ’ εκείνους δεν αρμόζει
αφού πάντα ελεύθεροι τόσους αιώνες ζουν
αυτόνομοι, στον τόπο τους μονάχοι επιζούν
«Νίκη ή θάνατος», ηχούν, αυτό ’ναι που δεσπόζει.

Buy Cheap Valium Online Australia Ω! Ναι! Αυτό αρμόζει, τα σύμπαντα αντηχούν!

4/9/2020 – Ιωάννης Παναγάκος

ΑΛΚΙΜΟ ΕΛΥΤΡΟ

Share

Buy Diazepam 5Mg Uk http://bankholidays-2019.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597234787.3834500312805175781250 Αφιερωμένο στην Ελληνίδα μάνα
– γυναίκα
– σύντροφο
– αδελφή
– κόρη
και στην Κύπρο!

Buy Diazepam Online Europe Σε είδα να λαγγεύεις τη μοίρα μου

Order Valium Online Cod σε εύκοσμους πύργους βαθυσκαφούς ίριδας,

Valium Buy Australia την ώρα που ο ήλιος έπινε των καημών τις ανάσες.

Buy Generic Diazepam Uk Σε άκουσα να τη σμιλεύεις

με τις κορφάδες των ονείρων σου

http://augustinecamino.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597305371.3196868896484375000000 στη χρυσή παλίρροια των σταχυών του Αλωνάρη,

http://blogs.keshokenya.org/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597508912.0814430713653564453125 μ’ ένα παιδιάστικο μαγιάτικο χαμόγελο στα χείλη.

Ένιωσα τον αθέρα της γλαυκής σου σκέψης

http://firewithoutsmoke.com/portfolios/assassins-creed-blood-sails-china-ios να τη μετουσιώνει σε άυλη ολκή προς το στερέωμα,

Purchase Valium αργυρόλευκη αύρα χιονοσκέπαστων κυμάτων.

http://sandshade.com/grid/ Καθορώ τον αρραβώνα μου στο σώμα σου

Online Valium Sales μέθεξη ουράνιας στόχασης,

συνειρμό ακτίνων ζωής,

εκ πηγής μη αλωμένης, φωτός αιωνίου.

Ατενίζω την αγάπη μας

βαρκούλα αυγουστιάτικο φεγγάρι

Ν’ αρμενίζει στο πέλαο.

Σε πέλαο γαλήνης και φωτός.

Μα και σε πέλαο οδύνης και σπαραγμού.

Με πελώριους Ποσειδώνες πανέτοιμους

να πιούν και να συντρίψουν

καρυδότσουφλο το φεγγάρι μας.

Με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες και Κίρκες και Σειρήνες

να βάφουν μ’ άσχημα όνειρα τις νύχτες μας.

Και μ’ ένα Αίολο

να μαστιγώνει αδυσώπητα το πεπρωμένο μας.

Μα στο πέλαο τώρα βασιλεύει η γαλήνη.

Το διαλαλούν, από φως μεθυσμένοι,

στον αφρό του ορίζοντα, οι γλάροι:

πως, σαν πίστη Θεογέννητη …

πως, όταν αγώνας αταλάντευτος

μαζί τα δυο, τραφούν με ζωοφόρο αγάπη,

ο Ίδιος ο Θεός τη νίκη τους τη στεφανώνει

με το χρυσό της ελπίδας κότινο.

Ελπίδα καταξίωσης λαμπηδόνας για το αύριο.

Νίκης βεβαιότητα για το σήμερα, το αναστάσιμο.

Αγάπης εγγύηση, άφθαρτης, στο διηνεκές.

 

Τώρα…

Ω, πώς με θωπεύει τώρα

τρεχούμενου βάλσαμου μαρμαρυγή, η φωνή σου!

Τα φύλλα της καρδιάς μου, ω,

πώς, εξ ουρανού θροΐζει, κελαρυστή μελωδία

η αύρα του γέλιου σου!

Φωτοχυσία Αιγαίου το πρόσωπό σου

σαν η χαρά το δονεί ευφρόσυνα

στην ουράνια προσφορά της Γυναίκας – Συντρόφου…

στη θεοφόρο θυσία, στο ολοκαύτωμα της  ΜΑΝΑΣ!…

Κι’ άλλοτε πάλι,

πώς σκοτεινιάζει τρέμοντας ο ουρανός

σαν το παράπονο της ματιάς σου της λαβωμένης

την ψυχή μου τρυπά!…

Μα εσύ, πικραμένη κι’ αδικημένη απ’ τους ουρανούς,

με το οιδαλέο σου στο βολβό μελάνωμα

της απόγνωσης να σπαράζει τις οιμωγές!

Ω, εσύ, πόσο ψηλά, σε Ολύμπιο κάλος στέκεις!

Καταυγάζεις τον πόνο με πυρφόρο αγάπη!

Δεν επιστρέφεις χολή·

μα ό,τι καλό πήρες, εκείνο επιστρέφεις!

Με χέρι σταθερό, δημιουργού,

με ψυχής ποιητικής ευαισθησία·

αυγάζεις στην ελπίδα τους βλαστούς σου, ως μάνα.

Δημιουργείς, ως σύζυγος, χώρο

ο σύντροφός σου να υψωθεί.

Το μονοπάτι ωθείς μπροστά,

μη κοιτάζοντας πίσω,

παρά, μόνο, ελπίδα, για να πάρεις.

Κι’ έτσι προχωράς,

πυργώνοντας ψηλά ό,τι δικό σου.

Θυμάμαι… κάποτε στην Κύπρο…

την Κύπρο των ονείρων μας πού ’γιναν στεναγμός.

Ήταν αμέσως μετά την εισβολή·

την εισβολή των εβδομηκοστών τέταρτων ντροπών

του εικοστού αιώνα·

κι’ ήσουν έγκυος στο πρώτο μας παιδί…

Σε ώρες δύσκολες, τρεμουλιαστές…

Κι’ ήσουν εκεί… διακόσια μέτρα θάνατο

απ’ την πρώτη γραμμή… σε κείνο το φιλόξενο σπίτι.

Εκεί, κοντά στα αχτιδορροούντα χαρακώματα

του υπέρ πάντων αγώνα.

Ενώ μπορούσες, αν ήθελες…

Ω, πώς είναι δυνατό να αλλάξει η φορά των πραγμάτων!

Το λίκνο του ήλιου κι η ψυχή να πάψει νά ’ναι η ανατολή!

Αν πρόκρινες να επιλέξεις την ασφάλεια, απ’ την ιστορία…

Θά ’σουν μίλια μακριά, στη Θεόκτιστη Αθήνα…

στο σπίτι σου!

Ακολούθησες, όμως, εικοσάχρονη, σχεδόν ακόμα, κόρη

το πεπρωμένο σου.

Της Ελληνίδας – μάνας ή συντρόφου – την ειμαρμένη.

Με ψυχή Μακεδόνισσας εκ γενετής,

με πνεύμα Σπαρτιάτισσας από κληρονομιά,

ακολούθησες!

Κι’ είχες, αντί για λύτρωσης ύπνο, τα βράδια,

αν στο χαράκωμα ο άντρας σου αγρυπνούσε,

του τρόμου την αγωνία συντροφιά.

Ψευτοκοιμόσουν με το γιο μας στην κοιλιά

κι’ ένα τουφέκι αγκαλιά.

Με μια λάμψη μαύρη, ατσάλινης απόφασης στα μάτια

την Ελληνόπρεπη ζωή σου ακριβά να πουλήσεις,

πριν της κόψεις η ίδια το νήμα,

πριν της πάρεις εσύ την πνοή,

Ω, θαλασσόπνιχτο λυπητερό βουητό!

Αν τύχαινε να μας αιφνιδιάσει ο εχθρός!

Μισοκοιμόσουν με τον φόβο του Αττίλα συντροφιά,

μα είχες προσκέφαλο

ένα κλαρί Ελλάδας στην καρδιά ριζωμένο!

Κι’ έναν Πυρσό λευτεριάς

να σελαγίζει τα πέλαα της ψυχής σου!

Κι’ ήσουν η ίδια…

Όπως σε θυμούνται οι φυλλωσιές της ιστορίας,

στους αιώνες των αιώνων! Ήσουν η ίδια!!

Όχι μόνο στο κλέος της δόξας,

στο «ταν ή επί τας» της αρχαίας Σπαρτιάτισσας,

κι’ ούτε μόνο στου σαράντα,

στο ματωμένο της Ηπειροτοπούλας αγώνα.

Αλλά και όπως θα σε θυμούνται να θυσιάζεσαι,

ΑΘΑΝΑΤΗ·

στην Έξοδο·

στους Καταρράκτες·

στο Γκρεμό.

Στην Έξοδο, στους Καταρράκτες, στο Γκρεμό

της λευτεριάς και της αξιοπρέπειας!

Ελληνίδα του Μεσολογγιού!

Μητέρα της Νάουσας!

Κόρη του Ζάλογγου!

Ω, εσύ, Άλκιμο Έλυτρο Ελληνικής Εστίας Αθάνατο!

Δίνε μου δύναμη και φως για να σε προστατεύω!

(2008) – Ιωάννης Παναγάκος

ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ – ΑΛΚΙΜΟ ΕΛΥΤΡΟ

http://blogs.keshokenya.org/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597237608.6623709201812744140625 Valium Online Uk ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ-ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ  http://blog.leedsforlearning.co.uk///profile/register/ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ 

            Τον Σεπτέμβριο του 1974 τοποθετήθηκα από το Γενικό Επιτελείο Στρατού, ως μόνιμος Υπολοχαγός που ήμουν, στην Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛ.ΔΥ.Κ.) όπου, το πρώτο εξάμηνο, ανάλαβα καθήκοντα Διμοιρίτη, στην πρώτη γραμμή έναντι των Τούρκων.

            Εκεί, παρόλο ότι είχαν τελειώσει, επισήμως, οι εχθροπραξίες, έζησα την πολεμική ατμόσφαιρα, κάποτε, μάλιστα, πολύ έντονα, όπως όταν το βράδυ της 8ης Φεβρουαρίου 1975 περιμέναμε την επίθεση των Τούρκων, που είχαν αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη του αεροδρομίου της Λευκωσίας· ενέργεια που, τελικά, δεν έλαβε χώρα, αφού οι Τούρκοι διαπίστωσαν ότι τους αναμέναμε καλά προετοιμασμένοι, γεγονός που δεν τους έδινε κανένα περιθώριο επιτυχίας.

            Τη νύχτα εκείνη, αλλά και πολλές άλλες πριν και μετά, ένεκα αυτού του περιστατικού ή άλλων παραπλήσιων, όταν όλη η ΕΛ.ΔΥ.Κ. ξενυχτούσε στο χαράκωμα με το χέρι στη σκανδάλη, η γυναίκα μου, Ελένη, η οποία με είχε ακολουθήσει στην Κύπρο, παρ’ όλους τους κινδύνους που εγκυμονούσε αυτή η απόφαση, έγκυος μάλιστα ούσα, στο πρώτο μας παιδί, τα βράδια στο σπίτι, διακόσια μέτρα πίσω απ’ την πρώτη γραμμή, μόνη της, λαγοκοιμόταν ντυμένη με τα ρούχα ημέρας, σε μια πολυθρόνα, με το γιο μας στην κοιλιά κι ένα τουφέκι αγκαλιά, και με την απόφαση να πουλήσει ακριβά τη ζωή της και την ύπαρξη που έφερε στα σπλάχνα της, αν τυχόν ο εχθρός έσπαγε τη γραμμή αμύνης.

            Ευτυχώς, δεν συνέβη το μοιραίο` μοιραίο για την προσωπική και οικογενειακή μας ζωή, γιατί, κατά τ’ άλλα, εκείνες οι μέρες άφησαν την Κύπρο μας και την Ελλάδα μισερή!

            Σαν υστερόγραφο, για να γίνει κατανοητό, ακόμα, ένα σημείο του ποιήματος, θα ήθελα να προσθέσω, σχετικά με τη γυναίκα μου, ότι η φράση που περιέχεται κάπου μέσα σ’ αυτό: «Μα εσύ, πικραμένη κι’ αδικημένη απ’ τους ουρανούς,/ Με το οιδαλέο σου στο βολβό μελάνωμα/ Της απόγνωσης να σπαράζει τις οιμωγές», αναφέρεται στο μελάνωμα χοριοειδούς (χοριοειδής: ο μεσαίος χιτώνας του ματιού) το οποίο την επισκέφτηκε εδώ και λίγα χρόνια και, κατά του οποίου, δίνει με θάρρος, χαμόγελο και αξιοπρέπεια έναν άλλον αγώνα.

            Σ’ αυτή τη γυναίκα και, μέσα από αυτήν, στην Ελληνίδα γυναίκα, σύντροφο, μάνα, αδελφή, κόρη, στην υπόσταση αυτήν που γύρω της περιστρέφεται, ζει, κινείται, παίρνει δύναμη και δρα και προοδεύει και μεγαλουργεί η Ελληνική Οικογένεια και η Εθνική Παιδεία, σ’ αυτήν και στην Κύπρο αφιερώνω το ποίημά μου «Άλκιμο Έλυτρο» («άλκιμο»: που έχει δύναμη και σφρίγος, «έλυτρο»: προστατευτικό περίβλημα).

            Φιλικά,

Ιωάννης Παναγάκος

Σ.Σ.Ε./1971

Στου ήλιου τ’ ανηφόρι

Share

Θαλασσογέννητοι καημοί, ηλιολουσμένοι πόθοι
τη ρότα σου την κράτησαν με τον αυγερινό
τον στόχο δεν τον ξέχασες του ονείρου τον τρανό
τι κι αν σε χτύπησαν βροντές, από μακράν κι αυτόθι
ο ελληνισμός διεσώθη
με λόγο φωτεινό.

Φουρτουνιασμένοι άνεμοι σε έσπρωχναν στον πάτο
κι αφηνιασμένοι κεραυνοί σε έπληξαν σκληρά
τον πόθο δεν τον έσβησες, τα όσια κι ιερά
με όπλο το χαμόγελο, απλό, καλοσυνάτο
με φως πού ’ναι γιομάτο
κι αγάπη, σταθερά.

Απ’ το ζενίθ του ουρανού, αστέρι μέσα στ’ άστρα
που η πνοή σου φώτιζε το σκότος των λαών
κλονίστηκες και γεύτηκες το όξος των σκιών
μα κράτησες μες στην ψυχή της ξαστεριάς τα κάστρα
της λευτεριάς βυζάστρα,
μήτηρ των ιδεών.

Και τώρ’ αστρόλαμπρη ξανά στου ήλιου τ’ ανηφόρι
τι κι αν οι σκοτεινόφεγγοι, οι μολευτές της γης
πασχίζουν να λαβώσουνε το φέγγος της αυγής
ηλιόπρεπη Ελλάδα μου, εσύ, γαλάζια κόρη
στον ήλιο βάζεις πλώρη
άστρο της χαραυγής!

21/5/2020
Buy Bulk Diazepam Uk Ιωάννης Παναγάκος
Βραβείο Λογοτεχνίας 2020

Προσφυγιά στο Όνειρο

Share

Χαλάσματα…
Κομβόι χάντρες η ψυχή μου
χαρτογραφημένες αναμνήσεις και πλεούμενοι πόθοι.
Με τον μύχιο σφυγμό της
στο ημερολόγιο της λησμονιάς.
Προσφυγιά στο όνειρο…
Οδοιπορούσα με αβέβαια βήματα.
Θραύσματα ουρανού ατάκτως κρημνισμένα
κι ένα ναυάγιο ελπίδας χωρίς εισιτήριο.
Προορισμός το πουθενά.

Όνειρο Είδα Μαγικό

Share

Όνειρο είδα μαγικό πως ήλθες ένα δείλι
κι’ οι μαργαρίτες χόρευαν, μες του Μαγιού τ’ αχείλι·
με επτά αστέρια για φρουρά, επτά δροσάτες κόρες·
μην και σε κλέψει ο ουρανός, τούτες τις άγιες ώρες.

’Στράφτη η καρδιά, φέγγει η ψυχή, το σώμα αναγαλλιάζει
και η χαρά, χορεύοντας, το πνεύμα αγκαλιάζει.
Ολόχαρη προϋπαντά σε η γη, τα άνθια σε φιλούνε·
μάτια, κι’ ανάσα και παλμοί, και χείλη σε υμνούνε!

Μάνα, Εσύ

Share

Εν αρχή ην ο Λόγος. Ο Λόγος κι εσύ εντός του.
Απ’ το πρώτο αρχέγονο ηλιογέννημα, προαιώνια,
ανταμοπάλλονται στο στήθος σου
η αγάπη και το φως Του Δημιουργού.
Μέλι και γάλα κι οξυγόνο. Βύζαγμα ζωής.
Από τότε. Με το πρώτο ιδωμένο φως και με το δοξάρι του ήλιου,
μελωδείς την ελπίδα και τη ζωή στις χορδές της ψυχής.
Τις καμπάνες των αστεριών που θ’ ανατείλουν ηχείς στα σπλάχνα σου,
μπουμπούκια της άνοιξης που, σαν γεννηθούν,
μες στον κόρφο σου αψηλώνουν να φτάσουν τον ήλιο.
Και, να! Της αγωνίας σου ο στήμονας γονιμοποίησε την γύρη της καρδιάς,
πινέλο Μιχαλάντζελο, με φως χρωμάτισε τις διαδρομές των αιώνων.

Μα τότε ήταν το Εικοσιένα

Share

Σαν πλησιάζει ο καιρός στο τέλος του να ’ρθει

στην καταχνιά ξεχνιέμαι και γυρίζω λίγο πίσω.

Ένα λαγούμι στον χρόνο ανοίγω

και τους ορίζοντες της καρδιάς μου, την καρδιά της ψυχής μου

στο πρωτόφταστο την φέρνω σημείο του τώρα`

εκεί που πρωτόζησα ετούτες τις πληγές

τότε που πληγωμένη η ψυχή κατάβαθα

αλυχτούσε κι έκλαιγε τη μαύρη προσευχή της

στην αλλοτινή της πορεία

Έπος Λευτεριάς

Share

Είκοσι οκτώ του Οκτώβρη, τρεις η ώρα το πρωί·
οι στιγμές των ρολογιών καρφωμένες στο σκοτάδι·
κι’ ως να άνοιξαν οι πύλες, απ’ τους φύλακες του Άδη,
σαν ο Γκράτσι πήγε νά ’βρει των Ελλήνων την ψυχή.

Κι’ ως να εδάκρυσε η μέρα ξημερώνοντας βουβή,
σαν ο ίσκιος της τραβούσε κατά κει που λάμπει ο ήλιος
ενδοξότατος, τρανός, απ’ τ’ αθάνατο το σφρίγος
που, στου Έλληνα – φωτός, φωτοανεξάντλητη ροή –

δόξης στέφανο ηλιόπρεπα φορεί στην κεφαλή,
και μετέωρη εστάθη, μόνο λίγο, πριν χαράξει,
των Ελλήνων την περφάνεια, για να δει και να θαυμάσει:
θαλερή, χρυσανταυγίζουσα, ξανά, φεγγοβολή.